Van de titel van mijn blog zullen sommige mensen schrikken. Nee, ik ben niet van plan om dood te gaan.

Maar je weet nooit hoe het loopt. Vandaar dat ik alles nu al goed geregeld wil hebben. Voor Rick, voor mijn familie, en ook voor mezelf.

Vanaf dat ik 16 was werk ik in de zorg, dit heeft me heel erg aan het denken gezet. Ik kwam heel heftige dingen tegen. Mensen met zwaar hersenletsel door een noodlottig ongeluk, die weinig meer konden dan in bed liggen met pijn. Mensen met spierziektes.

Vele gesprekken heb ik met cliënten gevoerd, en wat ze vooral aangaven is dat ze spijt hadden dat ze niks op papier hadden staan. En dat ze steeds maar dan ook steeds zijn doorbehandeld.

Nu geloof ik echt dat er wat is na de dood. En ook al ga ik niet naar de kerk, ik geloof wel degelijk in sommige begrafenis 1dingen van de Bijbel. En toch, om maar met de deur in huis te vallen: ik heb een euthanasieverklaring opgesteld. Een niet-behandel-verklaring. Met een volmacht voor een familielid. Dat familielid ziet erop toe dat de verklaring wordt gerespecteerd, als mij onverhoopt zoiets ernstigs overkomt.

Als ik een ernstig auto-ongeluk krijg en ik bijvoorbeeld langdurig kunstmatig in leven moet worden gehouden, dan wil ik dat men ophoudt met mij behandelen. Mocht ik onnodig lijden dan wil ik dat mijn euthanasieverklaring in werking treedt. In mijn verklaring staat ook wat ik versta onder ‘onnodig lijden’. Waarom heb ik dit laten vastleggen?

Ik moet er niet aan denken dat Rick of mijn moeder zou moeten beslissen over mijn leven.

Ik wil dat Rick en mijn familie mij zien zoals ik was en niet zoals ik ben na een ernstig ongeluk of een hersenbloeding… Ik wil niet dat mijn familie in zo’n moeilijke periode ook nog voor een veel te moeilijke beslissing komt te staan.

begrafenis 2Ik heb ook mijn begrafenis geregeld van het begin tot het eind. Toen ik een afspraak had met een vrijwilliger van de uitvaart was dit toch een beetje raar. Ook zij vond het ongemakkelijk. Ik ga nog niet dood en normaal heeft zij gesprekken met iemand met een ernstige ziekte die niet zo’n hoge levensverwachting heeft.

Mijn begrafenis wordt geen saai gebeuren. Er worden hapjes geserveerd en wijn en alcohol genuttigd. Er worden foto’s van mijn leven geprojecteerd.

Op mijn computer heb ik een speciaal mapje waarin deze foto’s staan. Ook de kist is uitgezocht en de kaarten. En niet te vergeten: de muziek! Nu zullen sommige mensen denken: “Wow, jeetje dat je dit allemaal geregeld hebt -dat gaat wel erg ver.” Klopt. Maar ik wil dat mijn geliefden tijd hebben om te rouwen en dat ze zich niet druk hoeven te maken over mijn begrafenis.

Ik had al een testament, maar dat is helaas niet up to date. Daar ga ik binnenkort mee aan de slag. Er komt bijvoorbeeld in, dat mijn nalatenschap naar mijn moeder gaat. Zij zal het beheren en Rick krijgt het pas als hij op zichzelf woont. Rick zelf zal naar zijn vader gaan.

Het zijn allemaal kleine of grote regeldingen, maar ik wil toch niet dat mijn vermogen naar mijn ex gaat omdat Rick nog geen 18 is? Ik wil dit dus wel allemaal geregeld hebben.

Het is geen leuke bezigheid om zulke dingen te regelen. Maar het geeft me een prettig gevoel dat alles op papier staat. Elk jaar zal ik alle documenten samen met familie, mijn huisarts en vrienden evalueren. Niks staat voor altijd vast, je kunt het altijd weer aanpassen.

Ik hoop dat ik nog lang leef en nog heel lang van Rick kan genieten. Mocht het anders lopen: ik heb alles geregeld zodat Rick de beste zorg krijgt en mijn familie en Rick niet alles hoeven te regelen.

Sta jij weleens stil bij ‘wat als…’? Hoe heb jij je zaken geregeld?