Sinds een paar weken ga ik regelmatig met mijn dochter naar een ‘speelparadijs’ voor kinderen bij ons in de buurt. Vaak ben ik de enige alleenstaande moeder tussen de blije gezinnetjes, wat op zich al vervelend genoeg voelt. Maar daarbij denkt Nya nu dat elke man haar ‘papa’ is. Mijn dochter heeft een “papa fase”. Ze heeft een kindje ‘papa’ horen zeggen tegen zijn vader en ze heeft eventjes achter deze man aangelopen en geroepen ‘Kom papa’. Zodra ik Nya’s aandacht weer heb leg ik haar rustig uit dat niet elke man papa heet of haar papa is. Jouw papa woont in Oman liefje, maar die komt vast ook snel weer langs.

Eenmaal thuis hoop ik dat het een eenmalig iets was en dat het nu over is. Want heel eerlijk gezegd brak mijn hart een beetje toen ik haar moest vertellen dat haar papa hier niet is.

De volgende dag ga ik met Nya naar de stad en ja hoor de eerste de man die ze ziet is ‘papa’. Ik negeer het en loop door.

Even later staan we in de Bart Smit naast een moeder en haar zoons. Ze hebben het over hun papa die geld in de spaarpot van de jongens had gedaan.

Nya twijfelt geen seconde en mengt zich in het gesprek. “Nya papa niet”, zegt ze! Dan kijkt ze naar mij en zegt ze: “Aah zielig.” Ik weet dat mijn dochter slim is, veel snapt en onthoudt.

Ze is bovendien ook erg gevoelig is. Maar dat zij begrijpt wat ik haar die dag ervoor heb uitgelegd komt binnen als Ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik ‘sorry’ en neem ik Nya snel mee. Het is niet dat ik mij schaam dat ik het alleen doe, maar wat zeg je op zo’n moment tegen een wildvreemde?

Eenmaal buiten de winkel besef ik ineens dat ze begrijpt dat het jammer is dat haar vader weg is, dat ze daardoor iets mist. Ze begrijpt het niet zoals wij natuurlijk, maar op haar eigen manier voelt ze het wel. Ik kies mijn woorden voorzichtig, hou haar handjes vast en zeg: “Moppie, je bent toch niet zielig, jij hebt mama toch?! En oma, opa en al je ooms en tantes! Wij vinden je allemaal super lief.”

“Nya zo lief”, zegt ze zachtjes. Ik geef haar een dikke knuffel en probeer niet midden in de stad in huilen uit te barsten.

Wat heb ik toch een bijzonder mooi kind, gevoelig en lief. Soms kan ik gewoon niet geloven dat ze van mij is! En het verdriet maakt ruimte voor trots. Ik ben trots dat ik haar moeder ben en trots op elke minuut die ik met haar door kan brengen.

Soms vraag ik me wel af of ik hier met haar vader over moet praten. Zou het verschil maken? Doet hij dan misschien een keer echt een poging tot Skype contact of komt hij misschien vaker langs? Maar ergens denk ik dat dit alleen rot over zou komen en waarschijnlijk tot weinig verandering leidt. Voor nu ben ik gewoon dankbaar dat ik altijd bij haar mag zijn, vertel ik niks aan haar vader (ook omdat er minimaal contact is) en hoop ik dat deze fase gauw overgaat.

Wat is jullie ervaring hiermee? Deze ‘papa’ fase, is dat een fase die steeds terug gaat keren? Graag hoor ik van jullie. Laat je reactie hieronder achter.