Mijn dochter mist haar vader niet
11 maart 2016 
5 min. leestijd

Mijn dochter mist haar vader niet

Als sinds de geboorte van mijn dochter heeft haar vader geen bijzonder grote rol in haar leven. Hij was er, maar de uiteindelijke verzorging en opvoeding kwam altijd al op mij neer. Ik heb nooit begrepen dat je als vader zijnde niet elk vrij moment wat je hebt bij je kind wilt zijn. Maar voor hem was het heel normaal dat hij een paar dagen niet kwam en als hij dan kwam vaak buiten zat te roken en na een uurtje weer wegging. Maar ja, dit was hoe hij zijn vaderschap invulde. Hij was de beste vader die hij voor haar kon zijn. Op zijn manier dan. Maar mijn dochter mist haar vader niet.

Toen hij vorig jaar weer een psychose kreeg was het voor mijn dochter dus ook niet raar dat hij er niet meer was.
Ze was op dat moment net een paar maanden 2 en kon gelukkig niet begrijpen wat er aan de hand was. Ze voelde wel alle onrust en stress en reageerde daar ook op. Ze werd zelf ook heel onrustig en kon op sommige momenten op mijn schoot klimmen en mij heel lang knuffelen.
Kinderen voelen alles heel goed aan en zij voelde dus dat ik het nodig had. Die knuffels maakte mij heel emotioneel. Want ja, zo’n klein hummeltje heeft hier allemaal niet om gevraagd en het is ook niet goed voor haar.
Ik zorgde er voor dat gesprekken over haar vader niet in haar bijzijn gevoerd werden. Ik probeerde zoveel mogelijk alle stress van haar vandaan te houden. Eén geluk had ik wel. Ze vroeg nooit naar haar vader. Af en toe kwam hij ter sprake, maar dan kon ik gewoon zeggen dat hij weg was en was het voor haar goed.
 
Na 2 maanden zag ze haar vader weer voor het eerst. Hij mocht naar buiten en we zijn naar een speeltuin gegaan. Ze rende toen ze hem voor het eerst weer zag op hem af en gaf hem een knuffel. Ik bleef ze goed in de gaten houden maar hield wel een beetje afstand. Het was soms lastig om te zien dat hij moeite moest doen om haar aandacht te krijgen omdat zij continu bezig was met waar ik was. Maar wat wil je na 2 maanden. Na een half uurtje was hij er weer klaar mee en gingen we naar huis. Vanaf het moment dat we weg gingen heeft ze geen woord gezegd over haar tijd met papa en moest ik het bijna uit haar trekken of ze het wel leuk vond.
 
We zijn nog twee keer naar hem toe gegaan tot hij na het laatste bezoek boos op mij werd en in de avond smsjes stuurde dat hij niks meer met ons te maken wilde hebben. Ik moest haar achternaam veranderen, hij wilde de erkenning ongedaan maken en we moesten hem voorbij lopen als we hem zouden tegenkomen.
Als toppunt liet hij al haar spullen wat bij hem thuis lag door een kennis bij mij afleveren. Al haar speelgoed, foto’s, tekeningen, kleding en zelfs bestek en servies werden bij mij op de stoep afgeleverd. De volgende ochtend kwam mijn dochter beneden en zag het speelgoed wat normaal bij papa lag. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren, maar een reactie kwam er niet. Het enige wat ze zei was: “Die heeft papa gekocht”. Ik vond het allemaal prima. Ik ging geen moeite doen om hem toch in haar leven te laten. Dit was zijn keuze en dat zal ik haar als ze later groot is ook zo uit kunnen leggen. Ik heb altijd gezegd ‘ik hou mijn kind niet weg bij haar vader’. Ik kies voor een veilige mogelijkheid, maar wil niet dat ze later kan zeggen dat ze door mij haar vader niet mocht zien. Maar nu had hij de keuze zelf gemaakt en dat was prima.
 
Een paar maanden gingen voorbij. In die tijd heeft mijn dochter nooit naar haar vader gevraagd. Ze miste hem totaal niet.
Toen belde hij mij opeens weer. Hij zei dat hij boos op mij was, want ik hield haar bij hem weg. Ik ben best een rustig persoon en praat liever dan dat ik ruzie maak, maar dat telefoongesprek was meer schreeuwen dan praten.
Ik was zo boos op hem. Dat hij, omdat hij boos op mij was, geen contact meer met zijn dochter wilde. Een onschuldig meisje dat hier niks mee te maken heeft! Ik heb hem uitgelegd dat ik zelfs nu, haar niet bij hem weg zou houden, maar dat zij geen speelgoed is. Hij kan haar niet wegleggen wanneer hij boos is en dan opeens bedenken ik wil haar weer. Ik maakte de afspraak met hem dat hij haar 1 keer in de week kon bellen maar dat wanneer hij nog 1 keer zoiets flikte, ik haar wel bij hem weg zou houden. Want dat heen en weer geslinger is niet goed voor haar. Hij stemde daarmee in. Hij belt nu 1 keer in de week ongeveer. Maar wanneer hij belt en mijn dochter is bijvoorbeeld aan het spelen heeft ze totaal geen behoefte om met papa te praten. Alleen wanneer ze boven in bed ligt en hij net voor het slapen gaan belt, wil ze met hem praten. Maar dat is logisch want ja, dan mag ze nog even wat langer opblijven.
 
Ik zie niks in haar gedrag waardoor blijkt dat ze haar vader mist. Ook op het kinderdagverblijf praat ze nooit over hem. Soms laat ik een foto van hem zien en vraag ik naar hem. Thuis praten we ook gewoon over hem. Ik zal nooit negatief over hem zijn tegen haar. Maar ik ben wel benieuwd wat de toekomst ons gaat brengen. Mijn dochter mist haar vader niet. Hoe gaan we het regelen met bezoeken? Waar kan ik op een veilige manier mijn dochter haar vader laten bezoeken? Tot hoe ver laat ik hem weer toe in haar leven? Oh, soms wou ik dat ik even een kijkje kon nemen in de toekomst. Gewoon om met een gerust hart verder te gaan.
Deze vader heeft er zelf voor gezorgd dat zijn dochter hem niet mist. Esmé, je doet het goed, complimenten voor jou hoe je het positief houdt, ook al is het zwaar. Wie herkent zichzelf in het verhaal van Esmé? Laat je reactie hieronder achter.
Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Mar 2016

Heel herkenbaar! Alles wat ik typt kon ik zelf geschreven hebben.

Reactie plaatsen