Mijn dochter wordt een vrouw
11 oktober 2015 
5 min. leestijd

Mijn dochter wordt een vrouw

Ik zat er al een tijdje op te wachten. Ze is tenslotte al 11 jaar. Tot nu toe vond ik haar in vergelijking met kinderen uit haar klas nog echt ‘kind’. Waar anderen in groep 6 al enorm op hun uiterlijk letten, met jongens gingen klieren en ‘not amused’ waren als ik hun haar kwam controleren (ik ben luizenmoeder en ze haddenze wordt een vrouw net die dag ZELF een hoge staart ingedaan en dat was een hoop werk geweest), was mijn dochter vooral nog echt een dierenredder, boekenwurm, bomenklimmer en speelde ze met (dieren)playmobil. Ik ren nog steeds iedere ochtend achter haar aan met de haarborstel. En ze trekt aan wat ze in haar kast het eerst tegenkomt. Maar ik geloof dat er verandering in begint te komen. Mijn dochter wordt een vrouw. Vrouwtje, zo sus ik mezelf. Zo hard gaat dat niet. Of toch? Ergens slaat de schrik me om het hart.

Wat als ze over twee / drie jaar in zo’n veel te kort shortje binnenkomt met een of andere gozer? Wat dan!?

Een half jaar geleden was de eerste Grote Verandering. Ze voelde een klein bultje. Er kwam een begin van een begin van een begin van een borst! Wauw. Dat was een ontdekking. Het deed pijn
als je erop drukte, maar je zag nog eigenlijk niks. En aan de ene kant was het wel en aan de andere niet. Ze vertelde me dat er ook al ‘een hele tijd’ schaamhaar groeide. Hele lange, inderdaad. Haha. Ze wordt een vrouw. Echt! Ik herinner me dat ik vroeger verwoede pogingen deed om ze eruit te trekken. “Gatver! Ik wil niet een groot meisje worden!” Daar heeft zij absoluut geen last van. Gelukkig maar. Mijn dochter wordt een vrouw en dat vindt ze wel gaaf.

Vandaag had ze een tampon gevonden. Ze komen na een paar dagen bij pa weer bij mij en ik had ‘m schijnbaar niet goed opgeruimd.

Aan tafel, lekker dan, komt ze: “Mam, weet jij waar je tampons moet kopen?” Proest. Slik.

Haha. “Schat, ja, natuurlijk, ik word al een tijdje ongesteld. Bij de Kruidvat enzo. Of bij Albert Heijn, kan ook. Hoezo eigenlijk?” “Nou, lijkt me handig om te weten, als het zover is.” … Ja. Verduld. Jeetje. Als het zover is. Nog ff niet alsjeblieft! Ik werd pas op mijn vijftiende ongesteld… ben ik hier al klaar voor? En meteen herpak ik me. “Trouwens, je hoeft niet per se tampons te gebruiken. Ik denk dat het fijner is om te beginnen met maandverband. Dat doe je gewoon in je onderbroek.” En zo ontspon zich een hele discussie – zoon van 7 luisterde geboeid mee maar wat hij ervan snapt??- die erop uitkomt dat ik zelf even weer goed wil nadenken over tampons en zo, want ik denk eigenlijk dat het beter is om ze niet te gebruiken. Dat baseer ik bijvoorbeeld op een artikel van Vara’s Kassa.

ze wordt een vrouw1Seksuele voorlichting… Het moet, ze wordt een vrouw! Ik probeer het wel. Afgelopen zomer kwam ze tijdens een gezamenlijke wandeling (alleen wij tweetjes) ineens met het idee om ‘doen, durven of de waarheid’ te spelen. Ik was haar eigenlijk dankbaar want ze heeft mooi een manier gevonden om via een spelletje met mij te praten over onderwerpen waar ze meer over wil weten. En hetzelfde deed ze een dag later op een wandeling met oma. Mijn moeder dus, die van het kruis en het bloed in het broekje. “Oma, met hoeveel mannen heb jij gezoend? En vond je dat fijn? En vind je het erg dat je geen man hebt?”

Ik weet dat ze er wel boeken over leest. Of zoals vorig jaar, het woordenboek.

Zat ze met een vriendinnetje te giechelen. “Mam! ‘pe-nis’ (klemtoon op nis) hahaha”

Zo preuts als ikzelf ben opgevoed (pas op dat je niet ‘ruikt’, blijf bij jongens uit de buurt, trek liefst wat ruime kleren aan) wil ik het niet doen. Dat vind ik lastig, want ik ben nog steeds een beetje preuts, beschaamd, voorzichtig. Ik heb niet geleerd te praten ‘daarover’. Mijn oma had het over ‘voorbips’, mijn moeder over ‘kruis’. Ongesteld worden dat werd aangekondigd met ‘dan krijg je bloed in je broekje’. Ik kon wel door de grond gaan van schaamte toen mijn moeder dat zei en ik herbeleef het met gemak. Praat maar niet verder! Hou maar op, ik weet genoeg.

Ik heb natuurlijk inmiddels wel wat geleerd, goede lovers ontmoet (dank nog) en wat misplaatste schaamte overboord gegooid, maar ik moet op sommige vlakken de stap nog maken. Ik voel me niet helemaal vrij in mijn lijf. Ik kan heel fijne seks hebben maar erover praten… ik vind het Moeilijk. En dan heb ik het over praten met een volwassene. Het lijkt of ik gewoon geen woorden heb. Vooral luiken die dichtslaan. Ik klap dicht, het zweet breekt me uit, ik ga blozen. Jongens! Ik ben veertig, ik zie er goed uit, ik heb een fijne vriend. En toch… Een tijd geleden was hier een (single) vriendin die verbazend gemakkelijk de vragen van mijn dochter beantwoordde. Over de hoeveelheid mannen en of ze dan ook echt ging vrijen. Ik dacht: praat maar lekker door! Leer dan maar via haar dat seks leuk kan zijn en zo. Dat moet ik weer es organiseren denk ik. Zoals ze dat in Oeganda schijnen te doen, voor zover ik begreep uit de documentaire ‘The Sunny Side of Sex’ van Sunny Bergman. Prachtige docu. Aanrader. In Oeganda wordt seksuele voorlichting overgelaten aan ‘tantes’. Vrouwen die een speciaal uithangbord aan hun deur hebben hangen waarop staat dat je daar terecht kunt voor je sekslessen. En seks was echt gericht op plezier. Bizar andere cultuur… Je moet maar gaan kijken.

Wie herkent dit? Vriendinnen van mij schijnen het geen probleem te vinden om erover te praten. Maar hoe help je jezelf over de hobbels heen als je die wel ervaart? Ik lees graag meer.

En wordt vervolgd, want dit schrijven helpt me ook om het meer in perspectief te zien. Mijn dochter wordt een vrouw. Maar voorlopig komt ze denk ik nog even niet met ‘een gozer’ aanzetten om ergens in een hoekje te gaan zitten vozen… 

Over de schrijver
Reactie plaatsen