Daar lig ik dan. Op bed, met mijn onderlichaam iets hoger dan de rest en mijn voeten omhoog tegen de achterkant van mijn bed aangezet. Comfortabel is het niet echt (waarschijnlijk omdat ik het zo nodig vind om deze blog te kunnen schrijven en daarom mijn laptop bij mij heb). En ondanks de koude voeten die ik nu al heb, blijf ik toch nog een half uurtje liggen zo. Waarom? Ik heb mijn eerste zelfinseminatie uitgevoerd!

Wat waren het een paar zenuwslopende dagen, de afgelopen dagen. Waar normaal elke cyclus opnieuw heel nauwkeurig is en ik precies voel wanneer mijn eisprong is (Ik voel zelfs van welke kant die komt!), liet het gevoel me nu allemaal een beetje in de steek.

Zelfs de Mijn eerste zelfinseminatieovulatietesten die ik maandelijks doe bleven dit keer uit. En waar ik normaal tijdens mijn eisprong niet echt een slijmverandering heb, was dat dit keer wel zoals dat zou moeten zijn. Gister dus toch maar mijn donor gevraagd om vandaag te komen. Want ondanks de zenuwen en het gevoel wat mij een beetje in de steek laat, is er een ander gevoel (wat ergens diep van binnen zit) die mij aangeeft dat dit wel het moment is.

Vandaag de dag was het dan zover. Vlak voor de donor kwam nog even voor de zekerheid een ovulatietest gedaan. Natuurlijk, een veel te lege blaas, dus de 10 seconden plassen haalde ik niet. Ook dat kon er nog wel bij. Ik voelde me niet alleen een beetje zenuwachtig, maar ook heel erg onzeker. Want, geeft mijn gevoel het wel echt goed aan? Hoe weet ik nu zeker dat dit de goede tijd is? Ben ik misschien niet toch al te laat en is de eisprong al geweest? Wat kunnen er een hoop vragen in een seconde door iemands hoofd gaan zeg! Ik maak mij te druk, veel te druk. Mijn donor komt zo en de tijd terug draaien kan toch niet meer. Loslaten dus!

Daar is hij dan, mijn donor staat voor de deur. Ik laat hem binnen en bied hem wat te drinken aan. We gaan aan tafel zitten, die ik al gedekt had om wat te kunnen eten. Hij woont niet naast de deur en het is rond de middag. En om nou voor 10 minuten op en neer te komen is ook zo ongemakkelijk. Dit keer was het al een stuk gemakkelijker (in mijn vorige blog: Ik heb de donor gevonden! vertelde ik jullie hoe ongemakkelijk ik me voelde), nu ging het allemaal wat soepeler en minder geforceerd. Nadat we gegeten hadden en wat gekletst kwam het contract op tafel, de uitslagen van zijn testen en zijn legitimatie. Alles nog eens goed doorgenomen en getekend wat getekend moest worden. Nu werd het dan toch echt tijd voor de donor om naar boven te gaan.

Dit was toch wel even een raar momentje. Mijn donor staat nu boven zich in te spannen voor mijn wenskindje! 

Oké, hij is boven zijn ding aan het doen en ik ben beneden wat afleiding aan het zoeken. De radio aan, je weet maar nooit of er een geluid van boven komt, wat niet nodig is om te horen. Nog geen paar minuten later hoor ik al de kraan lopen boven. Wat?! Zo snel? Dat is vast onmogelijk! Ik wist even niet hoe ik het had beneden, maar gelukkig loos alarm. Het duurde allemaal wel iets langer. Om maar geen tijd in de gaten te hoeven hebben, pakte ik mijn telefoon erbij en ben ik maar over Facebook gaan scrollen. Reactie hier en een like daar. Een poosje later hoorde ik de kraan boven weer lopen, dit keer zal het dan toch wel gefikst zijn. En ja hoor, even later kwam hij naar beneden.

Nu is het de beurt aan mij, ik mag mezelf gaan insemineren. Ik neem het gevulde spuitje van hem over. We nemen afscheid Mijn eerste zelfinseminatieen ik mag naar boven. Ik leg de kussens op zijn plek, eentje voor onder mijn billen en de andere voor onder mijn hoofd. Leg een handdoek over het onderste kussen en ga erop liggen. Omdat ik meerdere malen gehoord en gelezen heb dat het beter is om voor het inbrengen een orgasme te krijgen, moet ik eerst dat even snel voor elkaar zien te krijgen. Nu is dit niet geheel mijn ding. Maar ik wil niks aan het toeval over laten, dus als ik dit ervoor moet doen, dan moet dat maar. Eenmaal gelukt heb ik meteen het spuitje ingebracht. En waarvan ik eerst nog dacht dat ik dit heel erg vreemd zou vinden, stelde dit helemaal niks voor. Geen raar gevoel en eigenlijk ook even helemaal geen gedachte. Pas nadat het spuitje leeg was en ik deze er weer uithaalde kwamen mijn gedachte weer terug. Geen nare of vreemde gedachte, maar wat er nu allemaal binnen in mij af zou spelen.

En hier lig ik nu dus. Wachtend met mijn benen omhoog. En net mijn eerste zelfinseminatie achter de rug.

De tijd is ondertussen al ruim voorbij, maar om er toch zeker van te zijn blijf ik nog iets langer liggen. Want wie weet, is het deze eerste keer al meteen raak! Ik wil niet op de feiten vooruit lopen, en durf niet teveel te hopen. Maar misschien, heel misschien begint 2016 voor mij positief..

Liefs Monique

 

Bij welke poging raakte jij zwanger? En wat deed jij voor een ‘betere’ kans van slagen? Laat je reactie hieronder achter.