Mijn ex en zijn vriendin zijn uit elkaar...
04 oktober 2015 
5 min. leestijd

Mijn ex en zijn vriendin zijn uit elkaar...

Het luchtte op een bepaalde manier enorm op. Tegelijkertijd had ik ze echt wat anders gegund. Mijn ex en zijn vriendin zijn uit elkaar. Een half jaar nu -na een relatie van zes jaar- en dat is ronduit verdrietig. Vooral voor de kinderen. Vorig jaar speelde het ineens op: ze ging niet meer mee met de zomervakantie, sloot later toch aan. Dit hoorde ik uiteraard achteraf via een omweggetje, want mij ging het niks aan. Ze wilde mij niet meer zien of spreken. We hadden tot die tijd eens in de maand een co-ouderoverleg waar zij ook bij aansloot… Kortom: herrie in de (andere) tent. De vriendin van mijn ex wist het even allemaal niet meer, met de relatie. Op zich was dat natuurlijk absoluut niet mijn zaak, maar ik kreeg er wel volop mee te maken. Mijn kinderen gingen door een tweede scheiding en mijn relatie met mijn ex veranderde volkomen door deze gebeurtenissen. Mijn ex en zijn vriendin zijn uit elkaar… 5 grote veranderingen beschrijf ik hier:

1. Er viel een belangrijk iemand uit hun leven weg
Eerlijk is eerlijk: ik was in eerste instantie razend. Eerst alles op alles zetten om deze man te ‘krijgen’ (terwijl onze jongste amper 1 jaar was en hij met MIJ een relatie had) en ze dan aan de kant zetten. Hoe durfde ze dat mijn lieffies aan te doen! Maar kort en goed: de kinderen raken een soort tweede moeder kwijt. Dat is natuurlijk wel even mijn ex en zijn virnedin 2belangrijker dan mijn emoties. Mijn zoons reactie was om compleet dicht te slaan. Hij wilde er Niet Over Praten. Mijn dochter wel. Die kroop soms huilend tegen mij aan. “Mama, kunnen we haar nou nooit meer zien? Zijn we dan nooit meer bij elkaar?” Ik heb haar gezegd: “Als jij wilt, dan help ik jou om een brief of email te schrijven en dan overleggen we over hoe het verder moet. Want je kent haar al zo lang, ik snap dat je haar niet zomaar wilt missen.” Ik ben zelf opgegroeid met een stiefmoeder, met wie ik een erg goede band heb. In mijn ogen is de stiefmoeder zo belangrijk voor de kinderen als de kinderen aangeven.  Mijn dochter start dit schooljaar met bijeenkomsten van KIES (Kinderen In Echtscheidings Situaties). Dat wordt vanuit school en het stadsdeel aangeboden. Denk dat het praten met andere kinderen in vergelijkbare situaties haar goed zal doen.

2. De co-ouder overleggen zijn stukken overzichtelijker geworden
Mijn ex staat niet meer tussen twee vrouwen in. Er werd toch wel een beetje van twee kanten aan hem getrokken. In eerste instantie (in de eerste jaren) door mij, ik had het erg moeilijk met de gang van zaken. Een ‘huisvriendin’ die mijn plek innam. Ik was niet aardig voor haar en was niet meer welkom daar. In latere instantie door haar. Zij wilde mij liever zo weinig mogelijk tegenkomen en hij moest daar tussenin laveren. Dus als er iets van de kinderen hier bij mij lag, dan ‘mocht’ ik dat niet langsbrengen als zij er was. En hij kwam ze altijd halen bij mij, als ze niet uit school kwamen. Want de confrontatie met mij op die plek was voor haar te onprettig. Godzijdank… mijn ex en zijn vriendin zijn uit elkaar en ik weet dat ik zelf een aandeel heb gehad in die ellende maar wat ben ik blij dat dat voorbij is. 

3. Ik heb makkelijker contact met de ex van mijn ex
Tja… echt. Mijn rancune is als sneeuw voor de zon verdwenen en ik zie nu vooral nog voordelen. Ze kent de kinderen heel goed. Ze haalt ze nog elke dinsdag uit school (dit is een regeling via onze ex). Komend weekend gaat mijn mijn ex en zijn vriendin 1dochter voor het eerst vanuit mij een nacht bij haar logeren. “Gekkenhuis!”, roept een stemmetje in mijn hoofd. “TOF!” Roept een ander stemmetje. Waarom altijd bekrompen in hokjes blijven denken? Het geen gebruikelijke situatie maar volgens mij is dit win-win-win. Voor ons alledrie: voor mij, want ik heb een oppas, voor de ex-stief die tijd heeft met mijn dochter en voor mijn dochter die de gelegenheid krijgt om te onderzoeken of er nog ruimte is voor een band met de ex-stief. Die benaming zal haar worst wezen, het is gewoon M., met wie ze zes jaar een heleboel heeft meegemaakt en die toen voor heel veel rust, plezier en stabiliteit heeft gezorgd in haar leven.

4. De kinderen gingen (weer) in therapie
Er is in de tijd dat we uit elkaar zijn heel wat gebeurd. Voor de kinderen was het erg heftig. Dat is een verhaal apart. Duidelijk is, dat de jongste niet helemaal veilig gehecht is (hij kruipt bijvoorbeeld te gemakkelijk bij andere mensen op schoot, maakt niet zo makkelijk vriendjes en is erg gesloten over zijn emoties). Bij de kindertherapeut mocht mijn zoon werken aan zijn plekje in het gezin. Dat er een papa en een mama voor hem en zijn zus zijn, en mensen daar omheen. En dat de papa en de mama degenen zijn die er altijd voor hem zijn, ook al ziet hij ons steeds even niet – wij zijn in zijn hart en hij is in ons hart. Pfoe, dit raakt me nog wel hoor. Verdorie, dat we dit ons kind hebben laten doormaken! Maar goed. We kennen de kanalen voor hulp en op zich gaat het goed. Op school hadden ze geen verschil gemerkt.

5. Ik heb beter contact met mijn ex
Nu mijn ex er alleen voor kwam te staan, maakte hij de dingen mee die ik zes jaar eerder al had doorgemaakt. Dat
vertelde hij me ook. Hij had niet geweten hoe pittig het is om alles alleen te moeten doen. Ook al zijn we dan ‘verwend’ als co-ouder en niet 24/7 alleen met de kinderen. Hij ging dingen meer vanuit mijn zichtspunt bekijken, is zelfs wat cursussen gaan doen die ik ook gedaan heb. Ergens vind ik het heel erg raar, deze verandering. Ik vertrouw hem nog niet helemaal. Tegelijkertijd denk ik: laat maar gaan dat schild, het is alleen al prettig om zoveel gewoner met hem te kunnen praten, elkaar beter te begrijpen. Ik geniet er maar van zolang het duurt en misschien worden we nog weleens vrienden. Lijkt me voor de kinderen te gek.

Heb jij ook te maken met een ex-van-je-ex? En ziet die jouw kinderen nog? Waarom wel of niet? Laat je reactie hieronder achter! 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Oct 2015

Wat een achtbaan aan emoties en wat een hoop ellende waar je eigenlijk niets aan kunt doen en zeker niet om gevraagd heb. En bij mij komt ook de gedachte op "tot de volgende vriendin volgt", wéér schakelen. En een soort leedvermaak naar haar toe kan ik ook begrijpen maar ook zij zal de kinderen heel erg missen. Good luck voor jou en je kinderen!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Oct 2015

Ja, snel en veel schakelen dat is wel een thema inderdaad. Voor de kinderen probeer ik echt te richten op wat hetzelfde blijft. Mijn vriend zien ze niet zo heel veel -we zijn een jaar bij elkaar, maar ik wil gewoon dat het duidelijk voor ze blijft dat hij niet een soort papa is/wordt. De volgende vriendin laat misschien nog wel even op zich wachten, ex is wel echt met zichzelf in conclaaf gegaan en zelf ook echt verdrietig over hoe het loopt. Hij wil niet nog een keer dezelfde 'fout' maken en een soort gezinnetje stichten dat weer uit elkaar valt. En ja, zij mist ze wel geloof ik. Ze doet in elk geval haar best om een rol te (blijven) spelen. Het ligt nog heel gevoelig bij iedereen merk ik. Ik hoef haar nog niet zonodig op schoolvoorstellingen tegen te komen bijvoorbeeld… voor de kinderen ook echt niet makkelijk, moeten ze hun loyaliteit in 3 delen… pff.

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Oct 2015

Ondanks alles zijn jullie allemaal met de juiste intenties en heel zorgvuldig bezig, meer kun je niet doen. Goed van je ex dat hij ook stil staat bij wat er gebeurd is, de meesten denderen vrolijk door. En nee, schoolvoorstellingen en zo...dat begrijp ik, te ingewikkeld.

Reactie plaatsen