Al maanden zit ik te tobben of ik een blog zal schrijven of niet. Aan de ene kant vind ik het super eng omdat mijn verhaal best heftig is en het beangstigend is dat na het schrijven van dit blog iedereen mijn verhaal leest, kent en er een mening over heeft.

Maar aan de andere kant wil ik het juist schrijven omdat ik er altijd open over ben geweest en dit misschien zal helpen om de afgelopen jaren te verwerken. En dit is voor mij ook een manier om te laten zien dat na een verschrikkelijke tijd, ik er prima aan het bovenop komen ben. Want, mijn ex had psychoses tijdens wat de mooiste periode in mijn leven had moeten zijn, tijdens de zwangerschap…

Misschien is het handig als ik me eerst even voorstel. Mijn naam is Esmé, 28 jaar, moeder van Niara van 2,5 jaar en sinds ongeveer een half jaar een hele happy single mama. Alhoewel ik het moeilijk vind om mijzelf een single mama te noemen hoor. Nee, ik heb geen relatie meer met de vader van mijn dochter, maar ik sta er niet alleen voor in de opvoeding van mijn dochter. Ik woon nog bij mijn ouders en zij helpen mij ontzettend veel. Ook mijn zus is een hele grote steun voor mij. En ook al was ik de eerste 2 jaar van mijn dochters leven wel samen met haar vader, met de opvoeding was hij niet bezig en dat deed ik toen al met mijn ouders. En ja, dan komen er nu natuurlijk allemaal vragen naar boven zoals hoezo? En hoe bedoel je? Nou, dat zal ik vertellen. 

Op mijn 15e leerde ik de vader van mijn dochter kennen en ik was op slag verliefd. Hij was niet een hele toegankelijke jongen en van emoties en liefde tonen had hij ook nog nooit gehoord, maar ik ging van hem houden en zag dat allemaal niet als iets vervelends of ergs.

Ik was gelukkig met hem en we hadden het leuk. Ik wist dat onze relatie anders was dan “normaal”, maar ik was een verliefde tiener die heel veel van hem hield, dus ik stopte dat ver weg. Nadat we 3 jaar een relatie hadden ging het een tijdje uit. Hij zat in een vervelende periode in zijn leven, maar kon daar niet met mij over praten, dus werd het alleen maar ruzie.

In de tijd dat wij uit elkaar waren, kreeg hij zijn eerste psychose. Het was een hele zware tijd, maar het zorgde er wel voor dat we weer bij elkaar kwamen.

En ja, nu ik dit schrijf zit ik al te denken van: “Jeetje, had dat nou niet gedaan!” Maar ja, echte liefde he, dacht ik Mijn ex had psychosestoen tenminste. In de jaren die volgden had hij nog 2 keer een psychose, maar ik bleef bij hem. Ik steunde hem onvoorwaardelijk en hielp hem met alles wat hij nodig had.

Toen we erachter kwamen dat ik zwanger was had hij al 4 jaar geen psychose meer gehad en juist toen, in zo’n mooie tijd van mijn leven gebeurde het toch weer. Hij heeft mij een verschrikkelijke tijd bezorgd door mij te bedreigen, te stalken en mij voor alles en nog wat uit te maken.

Maar ja, ik hield van hem, kreeg een kind met hem en dacht gelukkig te worden met hem, dus ik bleef bij hem en stampte in mijn hoofd dat hij ziek was en dat hij er niks aan kon doen.

Toen onze dochter werd geboren was hij blij, heel blij. Maar in de tijd die volgde zag ik in dat hij helemaal niet voor haar zorgde. Hij was de beste vader die hij voor haar kon zijn, maar het was nog geen tiende van hoe ik zou willen dat een hij eigenlijk voor zijn kind zou zorgen en nog geen tiende van wat voor beeld ik bij een vader had. Niet dat hij een slechte vader was hoor, maar dit was alles wat hij voor haar kon zijn. En dat was eigenlijk niet genoeg. In mijn ogen dan.

Ik woonde door de verschrikkelijke wachtlijsten van woningen met mijn 25 jaar nog steeds bij mijn ouders met mijn dochter. Ook omdat hij eigenlijk steeds na die psychoses in een woning terecht kwam onder begeleiding en dus geen eigen woning kon krijgen. Het was best wel een aanslag op onze relatie, omdat we niet echt een gezin konden zijn.

Toen hij eindelijk een woning kreeg en wij bij hem in zouden trekken, voelde het voor mij helemaal niet goed meer en zijn we toch bij mijn ouders gebleven.

Na een jaar van ruzies hebben we soort van samen besloten om toch uit elkaar te gaan, want het werkte gewoon echt niet meer. Het uit elkaar gaan en afspraken maken over onze dochter ging heel goed en dat na 12 jaar een relatie gehad te hebben. Tot hij na een week weer in een psychose schoot en hij mij de ergste tijd van mijn leven bezorgde. Maar daarover ga ik in mijn volgende blog meer vertellen. Word vervolgd…

Je eerste stuk Esmé: Mijn ex had psychoses. Dat is een heel heftig verhaal Esmé, wat dapper dat je dit iedereen durft te vertellen. Laat je reactie hieronder achter als je wilt reageren op dit blog.