Mijn grens is bereikt
14 november 2015 
4 min. leestijd

Mijn grens is bereikt

Het is 1 november en aangezien Nya’s vader over twee dagen aankomt wil ik van hem weten hoe zijn planning eruit ziet. Met tegenzin stuur ik hem een berichtje of hij Nya dinsdag meteen wil zien of de dag erna. 

Het duurde even maar dan krijg ik een reactie: “Ik kom niet meer…”


Ik lees de woorden wel 100 keer. “Ik kom niet meer.” Is dit serieus? Heb ik serieus een made grens bereikt 2and in de zenuwen gezeten om niks? Zegt hij nou serieus af en denkt hij er ook nog mee weg te komen? 

Ineens voel ik een soort bom ontploffen van binnen. DIT IS MIJN GRENS! Mijn grens is bereikt. Echt. Ik roep een keer heel hard: Dit-ga-ik-niet-meer-doen en ik stuur een berichtje naar mijn moeder. Ik vertel haar van zijn reactie en dat ik niet kan geloven dat hij denkt weg te komen met een simpele ‘ik kom niet meer’.

Ik wil eigenlijk dat hij gewoon uit ons leven verdwijnt, wat vind jij mam? Gelukkig geeft ze snel antwoord en zegt ze precies de woorden die ik nodig heb: Dan moet je dat zeggen, dit is voor jullie allebei niet meer te doen.

Met trillende handen typ ik na ruim 2 jaar stress en verdriet dat ik het niet meer kan. Dat elke zin die hij schrijft invloed heeft op mijn leven en mijn gevoel. 

Dat ik vind dat Nya beter verdient en dat nu mijn grens bereikt is. Ik moet verder kunnen met mijn leven en ik moet goed voor Nya kunnen zorgen.

Vanaf het moment dat ik zwanger raakte, draaide mijn leven om hem betrokken houden bij het kind. Elke stap die hij had moeten zetten, zette ik! Ik vond dit zwaar maar het voelde ook als mijn taak als moeder. Hij heeft hier nooit om gevraagd maar als hij het zelf niet doet moet iemand het toch doen? 
Ik heb er alles aan gedaan om hem in haar leven te houden maar ik begin te beseffen dat hij dit ook moet willen om het te laten slagen.

En hoe graag ik ook wil dat hij een vader voor haar is, ik ga het niet meer doen want ik heb de energie niet meer en ben klaar met dat ongelukkige gevoel dat ik constant heb.

Mijn grens is bereikt. Laten we eerlijk zijn. Hoe moet ik goed voor Nya zorgen als ik nog steeds regelmatig huil om citrus-991090_640
het gedrag van haar vader? Als hij nog steeds elke dag invloed heeft op elke stap die ik zet in mijn leven. 
Mijn dochter is erg gevoelig en als zij merkt dat ik iets minder lekker in mijn vel zit gaat zij dit op zichzelf projecteren. Veel van jullie zullen dit gedrag bij hun kind waarschijnlijk wel herkennen. Ze komt constant knuffels en kusjes vragen en heeft veel meer aandacht nodig dan normaal, ze is bang dat ik haar niet lief vind als ik me niet goed voel.

En dus was dit de druppel. Mijn grens is bereikt, ik ga geen 1 dag meer laten beïnvloeden door zijn gedrag. Ik ga Nya alle liefde van de wereld geven en als ze oud genoeg is mag zij zelf contact zoeken met haar vader.

Ik vind het heel moeilijk om dit een plek te geven. Hoe hebben jullie dat gedaan?

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Nov 2015

Heel goed van je!!!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Nov 2015

Hi. Dit komt mij zo bekend voor. Ik wou zo graag dat mijn ex zijn zoontje zag opgroeien en dat mijn zoontje wel zijn vader zag.. maar het was slopend voor mij. Zoveel kansen heeft hij gehad. Op gegevens moment toen mijn zoontje ruim 2 jaar was heb ik voor mij zelf besloten. Hij gaat of structureel komen (1xmnd) of helemaal niet maar zelfs dat was teveel gevraagd.. maar ik heb er tenminste alles aan gedaan. Mijn ex heeft het voor hem zelf verprutst. Ik hoop dat je verder kan gaan voor jezelf en je kleine. Suc6!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Nov 2015

Bij mij was die grens bereikt toen hij me 4 dagen na de bevalling zei dat ik haar moest komen brengen, terwijl ik met een ontwricht bekken op bed lag (en dat wist hij). Als ze naar hem vraagt zal ik contact opnemen, voor die tijd wil ik haar alle liefde en aandacht geven zodat ze de eventuele teleurstelling op kan vangen...

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Nov 2015

Ik herken je gevoel heel erg heb dit zelf ook zo mee gemaakt.....t is erg slopend en niet goed voor jezelf en je dochter....ik wou dat ik toen wist wat ik nu weet ..dat ik deze knoop vanaf dag 1 dat de vader zijn eigen leven verkoos boven dat van zijn kind....gelijk had moeten doorhakken..t had me veel pijn en ellende en tranen bespaart en dan was ik al veel eerder als waar ik nu ben....ik wens je sterkte en kracht....

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Nov 2015

Je kunt dit een plekje geven als je het ook echt los laat! Hoe laat je los? Niet door ervan weg te lopen of te negen want dan voel je je straks weer zo als hij zomaar out of the blue een berichtje stuurt. Want dat zal hij doen. Voel die onmacht, voel die frustratie. Huil, schreeuw, ga een stuk rennen, sla op de kussens van de bank. Voel het en zeg dan tegen jezelf dat je dit NOOIT meer wilt voelen! Sta achter je besluit. Je kunt zo niet verder. Je wilt je niet laten beïnvloeden. Het moet niet zo zijn dat "iedere zin, ieder berichtje van hem je van je stuk brengt". Je kunt je ex niet veranderen. Je kunt hem niet dwingen haar te missen of haar te willen zien. Denk aan je eigen geluk met Nya! Hoe geef je dit een plekje vraag je... Bedenk dat jij een hele goede moeder bent. Dat jij weet wat Nya nodig heeft. Dat ze JOU nodig heeft. En als jij dit los laat, jij veel gelukkiger wordt. En er komt dan vanzelf een plekje vrij voor een stukje geluk. Dus sta echt achter je beslissing. Laat hem niet meer in je leven. Laat je leven niet beïnvloeden. Maak je eigen keuzes. Ga geen rekening houden met hem want misschien dat hij... NEEEEE Plan je eigen dingen, doe je eigen dingen. Geniet van die knuffels en kusjes en je kunt er dadelijk zoveel terug geven en je zo rijk voelen, want dan ben jij de blije mama die zoveel liefde kan geven. Je kunt dit!

Reactie plaatsen