Mijn kind en ik groeien uit elkaar
03 september 2015 
2 min. leestijd

Mijn kind en ik groeien uit elkaar

Ik ben inmiddels begin veertig en ik had al vroeg kinderen. Mijn oudste is al midden in de  twintig. Vroeger waren we vier handen op een buik…

Waar hij ging, ging ik en andersom en daar kwam niemand tussen. Papa was al heel snel uit beeld en er was geen andere keus dan alleen de opvoeding te volbrengen. Er kwamen drie broertjes en zusjes en ook die relatie met vader hielt geen stand. Maar ik heb met alle kinderen altijd een goede band gehad.

Tot een aantal jaar geleden. Mijn oudste werd ouder en kreeg steeds meer een eigen mening. Zo hoort het ook, maar zijn mening is heel vaak niet die van mij en dat is heel lastig wanneer je kind nog thuis woont. We groeien uit elkaar en wat moet je doen wanneer je kind en jij uit elkaar groeien….?

girl-1147401_640

Het doet je als moeder heel erg veel verdriet, als je ziet dat je kind zich enorm van je verwijderd en je enkel nog discussies met hem hebt.

Alsof je met een vreemde in een huis woont, die eerst nog zo vertrouwd met je was. Het is zeker niet zo dat ik minder van hem ben gaan houden of niet trots op hem ben. Dat ben ik zeker, hij maakt wat van zijn leven en dat is zeker niet altijd makkelijk geweest. Hij heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt en is al jaren trouw aan zijn meissie.

Ik ben bijzonder trots op de manier hoe hij in het leven staat! Alleen we botsen….. en de koek is op.

Ik voel me meer dan eens een slechte moeder en al weet ik dat hij heel veel van me houdt, onze band is gewoon niet meer wat het ooit was…

Ik hoop vurig met een traan op mijn moederhart, dat het ooit weer wordt zoals eerst wanneer hij op zichzelf gaat wonen. Maar voor nu vermijd ik hem zoveel mogelijk en zo vermijd ik ook de ruzies. Ik vraag me af of de moeders met oudere kids onder ons dit ook hebben? Wat doe je als je kind en jij uit elkaar groeien.

Moet ik me gewoon berusten in het feit dat het is zoals het is? Zit mijn taak als moeder erop en accepteren hoe de situatie nu is? Puur kijken naar het feit dat ik wel een heel fijn mens heb opgevoed? Moet ik accepteren dat een warme ‘moeder zoon band’ er gewoon niet meer in zit?

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Sep 2015

Dank voor je stukje Natas!Kan er weinig mening over geven want mijn dochter is pas 3,5 jaar. Maar ze zeggen wel hoe groter de kids, hoe groter de zorgen dus ja dat houdt niet op.. helaas. Hopelijk gaat het idd. beter als er meer afstand tussen jullie is (letterlijk en figuurlijk).Succes, Marit

Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Sep 2015

Hoi hoi..Zo herkenbaar.. Zoon van 16 en we leven totaal langs elkaar heen.. Hij is het met niks eens en vind al mijn voorstellen stom.. Heb van alles geprobeerd.. Dagjes weg shoppen ect.. Bij onze laatste discussie heb ik hem gezegd.. Dat ik het los laat zijn gedrag laat ik mij niet meer beïnvloeden.. Wil niet op mijn tenen lopen en steeds verdrietig zijn.. Blijf hem wel steeds zeggen hou van je maar voor de rest laat ik hem los.. God dank doet hij wel zijn ding op school en is hij op tijd thuis.. Had totaal niet verwacht dat het zo zou lopen wij waren ook close.. Maar ik vind ergens rust nu in mijn beslissing.. Ik gun hem zijn ruimte en mezelf mijn vreugde..Sterkte

Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Sep 2015

hallo, ik kan alleen uit mijn eigen ervaring als kind spreken.. ik zelf heb ook zon soort situatie met mijn ouders gehad.. ookal hou ik zielsveel van ze en wil ik ze voor geen goud missen.. er zijn tijden geweest dat ik ze tottaal niet begrijp.. we lijken in heel verl opzichten tottaal niet op elkaar kwa denkwijze. nu ik 27 ben heb ik dat geaccepteerd.. ik baal nog wel eens maar probeer het van me af te zetten.. en elkaar te accepteren zoals we zijn.. wat ik wel denk dat veel kan doen.. is vragen of er iets is wat hem dwars zit.. of je met iets rekening kan houden.. en je zal dat vast al gedaan hebben maar wat ik zelf merk.. is dat mensen praten maar niet ECHT luisteren.. niks met de informatie doen die ze ontvangen. ook ik betrap me er zelf op.. maar ik moet mezelf er vaak weer op bewust maken. sterkte! het word vast beter!

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Sep 2015

Wellicht vreemd om te horen, maar het betekent juist dat je het goed hebt gedaan met de opvoeding! Het hoort er inderdaad bij en hoe meer de kids zich van je af zetten, des te veiliger ze zich bij je voelen. Ze durven zich af te zetten omdat ze op je vertrouwen dat ze je nooit in de steek zal laten. Misschien kan die wetenschap je perspectief bieden, je niet laten verliezen in de discussies, maar met een glimlach laten rebelleren en weten dat je het goed hebt gedaan!

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Sep 2015

Hoi! Ik herken mezelf en mijn mama wel in jouw verhaal. Wij waren ook 2 handen op 1 buik en toen werd ik tiener... Het is niet altijd makkelijk geweest maar eens ik het huis uit was werd onze band wel weer sterker. Soms botsen we nog wel eens maar de afstand en ons eigen leven leiden heeft er wel voor gezorgd dat we terug dichter tot elkaar kwamen. Dus zeker niet wanhopen; ik denk eens je zoon op zijn eigen benen staat hij pas zal beseffen hoeveel zijn mama voor hem deed en betekend. Ik wens je er alle succes mee! Groetjes!

Reactie plaatsen