Mijn kind is een brusje
27 november 2015 
6 min. leestijd

Mijn kind is een brusje

Eerder blogde ik over mijn oudste zoon die is gediagnosticeerd met PDD-NOS type MCDD. Ik heb nog een kind. Een geweldige zoon. Dit blog is voor hem: brusjes in de schaduw. ‘Brusje’ is het woord dat wordt gebruikt voor broertjes en zusjes. Hier is mijn stuk over mijn jongere zoon: Mijn kind is een brusje

Na 17 maanden op een roze wolk te hebben gezeten na de geboorte van Fernando, werd Vincenzo geboren. Hij werd met 39 weken gehaald, omdat hij geen ruimte meer had om te bewegen. Dat hij een beweeglijk kind zou zijn, merkten mijn ribben de laatste maanden al. Maar of dat de juiste keuze was? Omdat hij er blijkbaar nog niet aan toe was om geboren te worden, werd hij overstrekt geboren.

Hij hield vier weken zijn ogen dicht, schrok van elk geluidje of licht en schreeuwde zijn longetjes uit zijn lijf.

Dit was wel even een andere baby dan zijn broer. Hij ontwikkelde zich als een echte huilbaby, uren kon hij huilen. Soms was ik echt de wanhoop nabij, had immers ook een peuter rond lopen die aandacht nodig had. Mijn huishouden deed ik met hem in een draagzak, vaak zelfs ook de spaarzame uurtjes slaap.

Toen hij 2,5 jaar was veranderde hij van een huilkind in een clown. Een vrolijke flierefluiter vol met grappen en grollen. Met 17 jaar is hij nog steeds een druk, beweeglijk kind. Toen het huilen over was, huppelde hij door het leven met altijd een glimlach op zijn bekkie. Soms was hij een klein heethoofdje omdat hij de dingen sneller wou doen dan hij kon (daar heeft hij nog weleens last van als dingen niet gaan zoals hij wil). Hij had ook echt een ondeugend smoelwerk, waar je gewoon niet boos op kon worden. Wat heb ik een lol en plezier beleefd door en met hem.

En toch… heeft hij het niet altijd makkelijk gehad. Met een broer met beperkingen die veel aandacht nodig had, kwam hij vaak in de schaduw te staan.

Moest hij vaak een stapje terugnemen, altijd maar weer rekening houden met zijn broer. Toch bleef hij vrolijk. En onbewust heeft hij mij door zoveel shit gesleept, hij was/is mijn lichtpuntje in mijn soms donkere bestaan. Door zijn humor, gekke dingen komt er altijd weer een glimlach op mijn gezicht, vaak door mijn tranen heen. Door zijn wijze brusjes in de schaduw 2woorden, die hij als klein ventje al bezat kwamen vaak ook tranen, omdat hij mij altijd diep in mijn ziel weet te raken.

Jarenlang was hij ook het mikpunt als zijn broer weer eens een psychose kreeg, dan moest hij of met zijn slaapkamerdeur op slot slapen of ik moest zijn broer naar mijn ouders brengen voor zijn veiligheid. Spontaan vriendjes ontvangen kon hij niet want dan schoot zijn broer in crisisgedrag. Het waren voor hem ook zware jaren. Ik was me ervan bewust en probeerde mijn energie en aandacht te verdelen. De woensdagmiddagen waren voor ons samen, hij mocht in de avond later naar bed zodat we nog even tijd samen hadden.

Ik vreesde dat hij het mij later zou verwijten dat zijn leven alleen maar in het teken had gestaan van zijn “gehandicapte” broer.

En dat gebeurde ook. Toen hij 14 jaar was, kwam hij in opstand. Van zonnestraal naar donderwolk! Klaar met altijd maar in de schaduw te staan, zette zijn hakken in het zand, zijn schoolwerk ging achteruit, waardoor hij een jaar over moest doen en even was ik bang dat hij zou gaan ontsporen. Ook kon hij een tijdje lang niet met zijn broer overweg en baalde hij enorm dat zijn broer weer thuis kwam wonen. Met een hoop praten, geduld en humor hebben we dat overleefd en werd hij weer de gezellige flierefluiter.

Afgelopen mei deed hij eindexamen en schreef zich in voor een vervolgopleiding op het MBO, voor sport en bewegen. Hiervoor moest hij een sportmedische keuring ondergaan. Daar kwam naar boven dat hij een aangeboren hartafwijking heeft, het WPW-syndroom (Wolf-Parkinson-White syndroom), dit is een extra verbinding tussen boezem en hartkamer, waardoor hij met inspanning een acute hart stilstand kan krijgen. Help, paniek, angst!! Zijn eerste reactie was: “Nou dan mankeer ik ook eens iets, krijg ik ook alle aandacht”. Brusjes in de schaduw willen ook belangrijk zijn. Hij had gelijk maar het deed verdomde pijn om te horen.

In een rap tempo moest hij allerlei onderzoeken, testen ondergaan en binnen een maand lag hij op de operatietafel. Wat was ik bang mijn kind te verliezen.

Het klinkt hard en lullig maar hij is wel de zoon waar ik een normaal, volwassen contact mee heb, mijn steun en toeverlaat. Zo’n relatie ga ik nooit krijgen met zijn broer, die blijft altijd mijn zorgenkind. Goddank verliep de operatie goed, hij zal altijd een afwijkend hartfilmpje houden omdat er nog steeds een goedaardige extra verbinding zit, maar 6 weken na de operatie werd hij gezond verklaard en kon hij met een opgelucht hart beginnen aan zijn opleiding. Hij is met zijn 17 jaar nog steeds een druktemaker, soms een pittig heerschap maar wat ben ik ontzettend blij met mijn zonnestraal, die mijn leven zoveel warmer, rijker en mooier maakt.

Dezelfde ogen, dezelfde mond, dezelfde lach,brusjes in de schaduw
We gaan steeds meer op elkaar lijken elke dag,
Ik ben zo trots dat ik jouw moeder wezen mag.

Hoe moeilijk ook, we moeten echt rekening houden met de “brusjes”. Brusjes in de schaduw hebben ook recht op aandacht. Net zoals een kind niet om een beperking vraagt, hebben zij niet om een broer/zus met een beperking gevraagd. Ze hebben het recht om zoveel mogelijk op te groeien zonder altijd in de schaduw te staan. Verdienen ze net zoveel aandacht, liefde en tijd, ze zijn immers net zo belangrijk en waardevol. Dit was mijn verhaal over mijn jongste zoon: Mijn kind is een brusje.

Heb jij ook een zorgenkind? Hoe zorg jij ervoor dat je niet in de valkuil trapt dat de brusjes in de schaduw komen te staan?

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Nov 2015

Dank je wel voor deze blog Jacqueline. Ik ben single en heb zelf 2 kinderen, een meid van 15 en een jongen van 7. Door allerlei omstandigheden zijn er met de oudste veel problemen geweest, veel hulpverlening en noem de rataplan maar. De jongste ontwikkelde zich goed, geen problemen, alles liep lekker. Nu het met de oudste wat beter gaat merk ik pas dat de jongste zich altijd maar aangepast heeft, hij onderging de driftbuien en problemen van de andere, maar tijd om zichzelf te zijn is er niet echt geweest. Ik voel mij daar soms schuldig over, al ben ik ook met hem bezig om te zorgen voor een goede begeleiding. Dank je wel dat ik nu lees dat ik niet de enige ben en dat ik me ook niet schuldig hoef te voelen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Dank je wel voor je reactie Daan :D Ik heb me ook weleens schuldig gevoelt, maar we moeten roeien met de riemen die we hebben, zeker als single mom. Met schuldgevoelens komen we geen stap verder. Het is al fijn dat je het herkent, erkent en er mee aan de slag bent gegaan. Ik ken genoeg mensen die ontkennen dat hun "gezonde" kind er hinder van ondervind. Heel veel succes en het gaat vast goed komen Groetjes Jacq

Reactie plaatsen