Mijn kind is een ongelukje
09 december 2015 
4 min. leestijd

Mijn kind is een ongelukje

Vandaag las ik wat verrassends: Een BNN’er vertelde: Mijn kind is een ongelukje. Maar wat is nou eigenlijk een ongelukje? Als ik het woord ongelukje hoor, dan gaan mijn haren letterlijk recht overeind staan. Weet je dan niet als je seks hebt dat dit kan gebeuren? Dat je ondanks voorbehoedsmiddelen misschien toch zwanger kan raken? Naar mijn idee is een kind misschien niet gepland, maar een ongelukje kan het gewoon niet zijn.

Wat is er nou mooier dan een klompje cellen die wordt gevormd en een baby wordt? Wat is nou prachtiger dan een wonder dat je 9 maanden draagt?

De eerste keer dat je de baby voelt. Eerst voel je een plopje, een gefladder in je buik, daarna voel je Mijn kind is een ongelukjetrapjes. Ook al was mijn zwangerschap vreselijk en moest ik elke dag naar het ziekenhuis vanaf 26 weken, omdat ik de baby niet voelde. Ik blijf het wonderlijk vinden dat een klompje cellen zich vormt tot een baby. En dan komt de bevalling. Is het niet bijzonder dat wij vrouwen geschapen zijn om een bevalling aan te kunnen? Ook al vond ik de bevalling verschrikkelijk en vroeg ik me meerdere malen af wie zoiets heeft verzonnen, vond ik het wel erg indrukwekkend als ik er op terug kijk. Wij vrouwen kunnen veel aan, ook de “pijn” die wij hebben tijdens een bevalling. En dan ligt ons wondertje op onze armen. Is dat niet magisch? Negen maanden gedragen en dan in de buitenwereld.

Drie maanden heb ik borstvoeding gegeven en eerlijk gezegd vond ik het bijzonder dat ons lichaam zo gebouwd is om onze eigen baby te voorzien van voeding. Maar als je mij zal vragen doe dit een jaar lang zou ik dit niet willen. Het beperkte dusdanig mijn leven, dat ik na 3 maanden ben gestopt.

De woorden: “Oeps een foutje” of  “Mijn kind is een ongelukje”, word ik dus erg boos van, en begrijp ik ook niet. Wat is nou mooier dan wakker worden wetende dat iemand blij is om je te zien?

Mijn kind is een ongelukjeWat is nou mooier dan het leven zien dat jij 9 maanden vol liefde in je buik hebt verzorgd en gedragen? Elke ochtend word ik wakker en kijk ik naar Rick en word ik emotioneel. Wat is Rick toch een mirakeltje. Nu is hij alweer 2 en rent hij door huis. Twee jaar geleden was hij nog zo klein, zo hulpbehoevend en nu doet hij net alsof de wereld van hem is. Hij doet het voorkomen alsof hij de man des huizes is. Hij weet al duidelijk wat hij wil en zijn persoonlijkheid wordt steeds meer zichtbaar. Is dat niet iets prachtigs om te zien en beleven van je kind?

Rick is dus duidelijk geen foutje, geen ongelukje. En ik ben zo blij dat hij mijn leven vervult met liefde.

En dat ik elke dag opsta met een lach. Zijn kusjes zijn magisch. Zijn liefde vind ik zo mooi. Zijn woordje “mama” heeft zo veel meer betekenis. Het is dus geen foutje, maar een wondertje en sinds Rick er is ben ik in 1x mama geworden. Mijn lieve ventje voor altijd in mijn armen. Wat houd ik toch van mijn lieve kleine schat.

Heb jij ervaring met de uitspraak: Mijn kind is een ongelukje. En hoe blij ben jij met je mooie kind? Laat je reactie hieronder achter.

Lees ook dit blog van Maaike: Is een alleenstaande moeder zielig

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Dec 2015

Ik snap de opmerking wel deels. Het is heel mooi dat je, ook al was het geheel ongepland, mega van je zwangerschap en komende moederschap kan genieten. Maar dat is niet voor iedereen zo, het kan ook zijn dat je de gehele zwangerschap EN bevalling denkt "wat overkomt mij? hoe kan dit? en hoe kan een samenloop van omstandigheden hiertoe leiden?". En natuurlijk, iedereen weet wat gevolgen van seks kunnen zijn, en cognitief kan je een heleboel weten. Maar onderschat niet dat de emoties van zo'n verrassing mega zijn en iedereen gaat daar anders mee om. Wat voor mij doorslaggevend is zijn de emoties zodra het kind er is. Dat is het meest belangrijke, hoe voelde je je toen je kind op je buik gelegd werd? Hoe zijn die gevoelens in de eerste jaren gegroeid? Dus het verontwaardigd reageren op een opmerking van een persoon dat de verwekking van zijn/haar kind een ongelukje was vind ik onnodig veroordelend. Wees blij en dankbaar dat je wel zo enorm hebt kunnen genieten van je zwangerschap en toekomst als moeder, dat is fantastisch! Maar tegelijk heeft lang niet iedereen dat gevoel en ook daar moet ruimte voor zijn om te uiten zonder veroordelingen.

Reactie plaatsen