Wat doe je als je kind ontvoerd blijkt? Hoe ga je om met de emotionele rollercoaster waar je noodgedwongen een plaats in hebt gekregen? Waar eindigt de horror van het niet weten? Wie helpt je als er aan het eind van de tunnel geen licht lijkt te schijnen? Aan wie heb je steun? Wie kun je vertrouwen? Waar moet je heen? Zomaar wat vragen die gedurende vier ellendige weken door mijn hoofd zijn geschoten.

Ineens was het zo: mijn ex had mijn dochter en was niet van plan haar terug te geven aan mij conform omgangsregeling. Onze andere dochter mocht wel bij mij blijven. Het waren lange, onbegrijpelijke dagen, waarin verdriet het vaker won van boosheid en blijdschap een emotie was die ik niet meer leek te kunnen voelen. Het vrat me op van binnen. Het niet weten was het ergste. Het vragen, smeken, wanneer ze weer bij mij mocht zijn. Mijn engeltje, mijn dochter. Mijn alles.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderMama, wanneer mag ik weer naar jou?

Haar stem door de telefoon (want bellen mocht uiteindelijk, op vooraf afgesproken tijden en kort, waarbij mijn dochter duidelijk gestuurd werd door een tweede – of derde? – aanwezige). Ze vroeg me een keer, met een zachte, hoopvolle, gebroken stem, die halverwege de zin wegviel: “Mama, wanneer mag ik… weer naar… jou…?” Het gesprek werd afgekapt. Ander onderwerp. Ik zat met mijn mond vol tanden. Had geen antwoord.

Mijn eigen gevoel van onmacht, verdriet, woede en angst bestond tijdens die gesprekken niet. Het ging over het algemeen over koetjes en kalfjes, over school, onbegrijpelijke ruzies tussen klasgenootjes en een vriendinnetje dat ineens verkering had met een andere jongen binnen no-time na het uitmaken. In haar enthousiasme vond ik kracht. Kracht om door te zetten, kracht om mijn eigen emoties opzij te zetten. Maar met het verbreken van de verbinding stierf ook mijn verzet en brak ik. Mijn maag keerde om en de waterlanders stroomden over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik niet zoveel gehuild als toen in die tijd.

Ik wachtte af, dag na dag

Er was geen zicht op verbetering, hoewel ik vanuit mijn woonkamer in haar klas kon kijken. Omdat ik het niet te moeilijk voor haar wilde maken, verschool ik me achter mijn gordijn om zo een glimp op te kunnen vangen van haar enthousiaste gebaren tijdens de les, haar onhandige gestoei met vriendinnetjes en vriendjes tijdens de overblijf en haar serieuze blik als ze een boek moest lezen. Die blik was niet gericht op haar boek, dat opengeklapt voor haar stond, maar er langs, naar het huis, alsof ze op zoek was naar mij.

Het liefst sprong ik op, enthousiast zwaaiend, het liefst zou ik naar school zijn gerend, haar uit de klas hebben getrokken en bij me gehouden in een eeuwigdurende knuffel. Maar het kon niet. Het mocht niet. Alle instanties zaten er bovenop, Veilig Thuis voorop, want ingeschakeld door mijn ex. De situatie zoals die was (ontvoering) was niet wenselijk, volgens hen, maar getouwtrek om een kind zou nóg diepere wonden achterlaten bij haar. En dus wachtte ik af. Dag na dag. Met bijna iedere dag wel contact. En nee op rekest.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderVerscheurd van verdriet

Het verdriet en de pijn die op dat moment opbouwden, zijn niet te beschrijven voor een buitenstaander. Ik voelde aan mijn lijf en hoofd dat ik beetje bij beetje kapot getrokken werd. Verscheurd werd ik, door wat rationeel gezien het beste zou zijn volgens de kenners en het gevoel dat mij naar de keel greep, iedere dag weer.

Bijna vier weken heeft deze impasse geduurd. Zes en twintig lange dagen zonder fysiek contact met mijn dochter terwijl daar van beide kanten wel om gesmeekt werd bij de enige die het had kunnen doorbreken: haar vader.

Negen werd ze in die periode. Haar verjaardag heb ik gemist. Een belangrijke dag voor een meisje. Ik was er niet. Mocht er niet zijn. Haar verjaardagsfeestje zou ze bij haar vader vieren. Ik kreeg geen rol, ook al smeekte ze hem er om.

Toen vierden de teugels ineens iets. Ze mocht langskomen, maar kort. Haar vader kwam haar brengen en na twee korte maar waardevolle uurtjes weer ophalen. Blijven slapen was een absolute no-go volgens hem. We hadden het er maar mee te doen. Gevecht aan de deur was geen optie, vond ik. Dus gaf ik haar maar weer aan hem mee. De twee zusjes, anderhalf jaar verschil, werden na een korte hereniging wéér van elkaar gescheiden. Mijn derde dochter van vier begreep er helemaal niets van. Ik zag wel de pijn in haar ogen.

Waarom zij wel en ik niet?

Geen enkele keer heeft hij gevraagd om zijn andere dochter. Ze wilde zo graag dat hij haar zag staan, maar hij had het te druk met het voeren van strijd om haar zusje. Als hij het had gevraagd, had ik haar laten gaan. Het herenigen van twee onafscheidelijke zusjes was me meer waard dan mijn eigen verdriet. Maar de vraag bleef uit. Mijn oudste dochter heeft dat tot op de dag van vandaag niet begrepen. “Waarom zij wel en ik niet?” vroeg ze me wel eens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ook voor haar had ik geen uitleg. Ik snapte het zelf niet eens. Wat zou ik stuk maken in hun onschuld als ik mijn onwetendheid bij hen neer zou leggen?

Langzaam maar zeker kwam alles terug bij de bestaande omgangsregeling: co-ouderschap. Voor werkelijk iedere afspraak heb ik moeten vechten, maar uiteindelijk is het nu – qua afspraken – weer bij het oude. Maar mijn vertrouwen is geschaad tot op het bot. Het wegnemen en weghouden van een kind bij de moeder, is de ergste vertrouwensbreuk die je kunt bewerkstelligen. Er is geen sorry gekomen, er is geen empathie getoond. Deze irreële beslissing zou mijn ex – voor mijn gevoel – zó opnieuw kunnen maken. Het maakt me bang.

Alles is kapot, het vertrouwen is weg

Het kan dan misschien tussen twee volwassenen knetteren van de ruzie, maar kinderen zouden daar nooit en te nimmer een slachtoffer van mogen worden. Hoe ernstig je het ook met elkaar oneens bent, blijf alsjeblieft met elkaar praten, discussiëren of voor mijn part ruzie maken. Maar beslis niet voor je kind dat ze haar moeder niet meer mag zien. Wat zeven jaar lang prima geregeld was en waar zeven jaar lang als exen gesproken en gediscussieerd werd (soms ook ècht wel verhit), daar is nu álles kapot. Mijn vertrouwen is tot het absolute nulpunt gedaald. Het komt niet meer goed; er komen van mijn kant geen kansen meer. De plichtplegingen zullen blijven, want hij zal altijd hun vader blijven, maar ik kan het niet opbrengen om ook maar iets meer te doen. Ik walg van hem en van zijn keuzes.

Voor mezelf en voor mijn dochters vecht ik om er bovenop te komen en de gebeurtenissen een plek te geven. Het voert veel verder dan alleen die vier weken. Ik ben getekend voor het leven. Ondertussen ben ik voor PTSS onder behandeling bij GGZ met EMDR sessies. Er zit veel onbegrip en verdriet. Maar ik weet zeker dat ik er bovenop kom.

Ik leer ze te vertrouwen op zichzelf

Ik ben 37, mijn dochters worden ouder. Er ligt een leven achter me met lessen en ervaringen. Maar er ligt ook een heel groot deel van mijn leven nog voor me. Meer dan ooit heb ik me voorgenomen om mijn dochters te leren dat ze kunnen en mogen vertrouwen op zichzelf, op hun gevoel en hun normen en waarden. Dat ze anderen mogen (en moeten) helpen waar ze kunnen, met oog voor zichzelf zodat ze zichzelf niet voorbij lopen.

Het bestrijden van kwaad lijkt zo heftig, maar de oudste wil graag advocaat worden (en ze wordt vast een verdomd goede), de middelste wordt wild van kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, dus laat haar alsjeblieft de vrijheid nemen om mensen te inspireren met wat ze dan ook maken zal en de jongste, hoe jong ook, heeft het hart op de juiste plek. En waar meer dan met een hart, begint empathie en de liefde voor de wereld en alles om je heen?
Be inspired

Wat een heftig verhaal geschreven door deze krachtige moeder. Wat onwijs dapper hoe ze zich hier door heen slaat met haar dochters. Happy Single Moms wenst haar en haar dochters veel sterkte om alles een plek te geven.

Wil jij ook anoniem je verhaal doen? Mail je verhaal dan naar blog@happysinglemoms.nl