Mijn kinderen krijgen alles

Zo’n 1,5 jaar geleden kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering op de zwarte markt een klein vliegtuigje voor mijn dochter. De vreugde was groot, maar de levensduur van het kreng was korter dan een speeltje van de Mac. Wist ik veel dat je zoiets beter kon uitproberen op een open veldje waar het windstil was, in plaats van in de achtertuin waarbij het vliegtuigje met een noodgang over de daken van de achterburen wegvloog.

We hebben ‘m nooit meer teruggevonden…..

Playmobile

Playmobile

Echt, ik moet toch eens tegen mijn moeder zeggen hoe makkelijk zij het vroeger had. Mijn grootste en tevens duurste wens was een piratenschip van Playmobil (die ik overigens nooit gekregen heb). Mijn kinderen krijgen alles. Mijn kinderen hebben Nintendo’s, tablets, laptops, elektronische dagboeken en mobiele telefoons en Dayenne haar laatste grote wens is…. een drone. Je weet wel, zo’n plastic ding met een camera erin zodat je stiekem gefilmd kan worden als je topless in je eigen tuin ligt te zonnen.

Toen ik vandaag in de stad was om wat kadootjes voor Alyssas aankomende verjaardag te kopen en ik met Dayenne over de markt slenterde, zag ik vanuit mijn ooghoek een kraampje met allerlei goedkoop speelgoed. En je raad het al, er lag ook een  drone. Nu heb ik door 14 jaar oefening een enorme handigheid in om snel de aandacht af te leiden, maar deze keer was ik reddeloos te laat en stond Dayenne al gehypnotiseerd naar die drones te staren. Derkoper was er natuurlijk als de kippen bij!

Deze is maar 20 euro meissie. “Mamaaaa” zei mijn dochter “je hebt toen beloohoofddd dat ik nog eens een nieuw vliegtuigje zou krijgen”. Grhhhh, dat kind onthoud alles wat je ooit hebt beloofd, maar heeft met dingen waarvan ik nou eens wil dat ze ze onthoud heeft ze een zeer selectief geheugen.

Nu zou ik graag pochen dat ik dit keer onverbiddelijk voet bij stuk heb gehouden dat ze dit best voor haar verjaardag of sinterklaas kon vragen

Maar om een lang verhaal kort te maken, nee (blijven) zeggen is helaas nog altijd mijn zwakste plek en mijn kinderen weten daar feilloos misbruik van te maken. Mijn kinderen krijgen alles. Na het eerst zien te trotseren van Dayennes smekende puppyogen en het negeren van een inwendig waarschuwend stemmetje (echt ik zal het nooit leren) ging ik overstag voor de drone.

Drone

Onder het mom een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, leek het me verstandig bij thuiskomst eerst even binnenshuis te proberen welk knopje waarvoor diende. Waarna ik een dik half uur bezig ben geweest met ieneminie schroefjes in ieneminie gaatjes zien te krijgen omdat bij elke keer uitproberen het kreng tegen het plafond vloog en een van de vier vleugeltjes ter aarde stortte (echt soms, heel soms zou een man in huis toch wel heel handig zijn).

Na inwendig een hoop lelijke woorden mompelend en de onschatbare hulp van mijn puberdochter, zat het ding weer in elkaar waarna de kids juichend de deur uitrenden en ik verder kon met mijn boeltje (lees: eeuwig achterstallig huishouden). Mijn kinderen krijgen alles, dat is natuurlijk niet helemaal waar. Maar het blijft een uitdaging om nee te zeggen.

Had ik nou maar naar mijn inwendige stemmetje geluisterd die begin dit weekend al hard fluisterde dat ik zondag toch echt eens die kledingkasten uit moest gaan zoeken en volgend weekend zonder kinderen de stad in moest gaan.