Mijn tiener op kamp
05 september 2015 
3 min. leestijd

Mijn tiener op kamp

Half één. Daar stonden ze: alle kinderen van groep 7 & 8 en alle ouders en juffen die meegingen. En wij achterblijvende ouders… Ze gaan op kamp, hartstikke leuk natuurlijk voor die lieverdjes, maar als je niet meegaat is het best spannend, vooral als het je kind zijn eerste x is. Je zou denken dat het voor mij makkelijker wordt. Het is de derde in rij, zijn broers gingen hem al voor.

Nou ik kan je zeggen: dat is het dus niet.

op kamp 1Het begon vanochtend al. Er werd luidkeels van boven geroepen: “MAHAM! WAAR LIGT EEN ONDERLAKEN?” Ehhh ja, waar ze altijd liggen: gewoon bij de O van onderlaken naast de D van dekbedovertrek.
Tja… het blijven kerels. Ze kunnen niks vinden al staan ze er met hun voeten bijna bovenop en hun neus ertegenaan. 

Meneer wou zelf zijn tas inpakken en ik dacht: “OK, je bent een tiener, je bent al verder op de wereld geweest dan ik. Prima, ik kijk het straks wel na.”
Nou, dat was geen overbodige luxe, want het zou niet goed gekomen zijn als ik de tas niet even had nagekeken. Hij had twee T-shirts bij zich.
Eén te klein de ander stinkend smerig. Géén tandenborstel en twee onderbroeken. Eén onderbroek van zijn oudste broer (maat L) en één – ja je gelooft het niet- van mij. Que pasa!?

Nou alles ff in orde gemaakt. Nieuwe sokken in de tas, de goeie onderbroeken en twee schone shirts.

Hup, de auto in. Het is vijf voor half we komen te laat………

Shit. Mijn sleutel. Waar is mijn huissleutel? Mijn dochter van vijf rent naar buiten om te kijken of ie soms in de auto ligt maar komt niet verder dan de voordeurwaar ze met een noodgang tegen de deurpost aan knalt. Het gevolg: een krijsend kind met een wond van wel 3 millimeter die amper met het blote oog te zien is. F#ck ook dat nog…
“Kusje erop. Over!” Dacht ik… Normaal is het geen pieperd, maar dit keer niet te troosten – dus jankend de auto in en gaan.
Als wij naar de deur lopen komt de juf al uit de school, gevolgd door de kampgangers. Net op tijd dus… Ik geef mijn zoon snel een kus, sleep de spullen naar de aanhanger en wens hem veel plezier. Ze stappen de auto in – het gehuil van mijn dochter is inmiddels gestopt – en ze rijden weg.

Het enige wat ik kan denken, is: gelukkig is ‘ie in goede handen.

Want hoe je het wendt of keert, het blijft een jongen van 11 en voor het eerst op kamp is toch spannend. En net als ik dat denk zegt mijn dochter: “Mam, ik huilde ook omdat ik mijn broer zo ga missen.” Ik zie een laatste traantje vallen. Ik kijk haar aan en zeg: “Ik ook, moppetoppie. Ik ook…

Herkenbaar? Als alleenstaande ouder moet je soms heel wat ballen tegelijk hoog houden. Hoe organiseer jij dat?

Over de schrijver
Reactie plaatsen