Vooraf is het nog moeilijk voor te stellen hoe het zal zijn als je kindje er echt is…maar wat kun je er naar verlangen! Het wordt niet voor niets een ´roze wolk´ genoemd (met een geur van Zwitsal, haarlotion er omheen). Als je kind er eenmaal is loop je als ouder gaandeweg tegen situaties aan waarbij je niet 1, 2, 3 weet wat te doen. Vaak ontbreekt ook de tijd om te stil te staan bij wat er gebeurt en handel je direct omdat de situatie daarom vraagt. Bijvoorbeeld bij situaties van praktische aard: Wanneer kan mijn kind slapen zonder speen? Hoe laat moet mijn kind naar bed? En later hoe lang mag mijn kind achter de computer?. Of bij situaties aangaande het gedrag van je kind: Mijn kind slaapt niet zonder speen en houdt het hele gezin wakker; Mijn kind komt steeds opnieuw uit bed en wil niet gaan slapen; Mijn kind wil niet stoppen met gamen op de afgesproken tijd.

Je kunt je dan als ouder onzeker voelen. Doe ik het wel goed? Ben ik niet te streng of juist te meegaand? Soms komt ook de vraag ´Hoe kan ik het anders doen?`

Daarbij, je kind is af en toe een grote spiegel waar je in kijkt. Meestal is dat wat je ziet leuk maar soms is het confronterend. Je ziet niet alleen je kind en zijn/haar gedrag maar je ziet ook jezelf. Jouw gedrag, je waarden en normen en soms ook hoe je dag verlopen is. Opvoeden gaat wat mij betreft dan ook wat verder dan de basis waarmee wij zijn groot gebracht, ‘Rust, Regelmaat en Reinheid’. Het gaat ook om jou. Wat zou het fijn zijn als je als persoon (en in dit geval jij als ouder) prettig in het leven staat; dat je de positieve ervaringen uit je eigen opvoeding meeneemt, dat je goed kunt omgaan met de zorgen die er zijn, dat je kunt omdenken en een portie humor beschikbaar hebt als het nodig is!

Dit zijn ingrediënten die het leven (en het opvoeden dus ook) een stukje gemakkelijker maken. En waarbij je de drie `R´s meer tot zijn recht kan laten komen. Maar dan nog… er blijven momenten waarop het niet eenvoudig is en waarop er volop ‘uitdagingen’ op je pad komen. Op die momenten is het fijn als je bij iemand terecht kunt met wie je kunt sparren. In mijn geval is dat vaak mijn moeder. Mijn moeder kan ´de uitdaging´ samen met me relativeren en ontnuchteren. Zij is ook degene die mij heeft geleerd om mijn verwachtingen bij te stellen en met regelmaat heb ik hier voordeel bij! Kinderen zijn op zichzelf gericht en zijn er in eerste instantie niet op uit om jou gelukkig te maken. Laten we wel wezen, dat is eigenlijk wel zo gezond en een teken dat het kind zich veilig heeft gehecht. En daarbij …het menselijk brein is pas uitontwikkeld op de leeftijd van 20 jaar dus herhalen blijft, hoeveel geduld het ook van je vraagt, de gehele jeugd nodig!!!

Met die wetenschap kun je als ouder weer wat uitdagingen aan. Het schijnt dat uiteindelijk alle geïnvesteerde tijd en moeite met rente terug komen!!

Tot die tijd is het fijn om je gesteund te voelen, feedback te krijgen, handvatten te hebben voor de dag van morgen en soms ook om meer te weten over je kind en zijn behoefte bij het opvoeden. Ieder kind is uniek, ieder kind heeft een ander temperament (wat weer leidt tot andere behoefte). Iedere ouder is uniek, we zijn geen robots en we kunnen onze kinderen niet programmeren! Een ding hebben alle ouders wel gemeen, we houden heel veel van onze kinderen en het geeft ons als ouders een goed gevoel om veel liefde, tijd en energie te besteden aan onze kinderen.

Dit was mijn visie op opvoeden, ik ben erg benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt!