Mijn zoon is mishandeld door zijn juf - een jaar later
23 april 2016 
7 min. leestijd

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf - een jaar later

Het kan niet erger als dit.” Ik heb het te vaak gedacht, ben ik bang. Ik heb te vaak gedacht dat het niet erger kon worden. Want telkens als ik dat dacht, dan werd het toch weer erger. Nadat mijn zoon werd mishandeld door zijn juf, zijn wij als gezin echt door een hel gegaan. Met de mishandeling als luguber start schot. Ik viel van de ene in de andere ontsteltenis en heb ik moeten strijden voor mijn zoon op een manier waarvan ik niet dacht dat dat in ‘zorgland’ Nederland nog nodig zou zijn.

Dit is mijn blog over het jaar na de mishandeling van mijn zoon.

Het begon nog wel redelijk. Na de mishandeling werd er direct van alles geregeld voor mijn zoon en zijn klas. Er kwam slachtofferhulp in de klas, er werden ouderavonden georganiseerd, er kwam wekelijks een mail van de lerares over het wel en wee in de klas. En ik hield zelf ook een vinger aan de pols door heel regelmatig op school te verschijnen voor een gesprek met de nog overgebleven juf. Mijn zoon was inmiddels onder behandeling bij een psycholoog om hem alles te helpen verwerken.

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf - een jaar later

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf – een jaar later

Het traject van de psycholoog was net goed opgestart toen de psycholoog ermee stopte. Mijn zoon had net een vertrouwensrelatie, toen die weer afgekapt werd. Er was geen vervanger bij de desbetreffende psychologen praktijk en wij moesten weer op zoek. Inmiddels was net de gemeente verantwoordelijk gesteld voor de zorg in ons land. Voor ons hield dit simpelweg in dat we ineens nog meer stappen moesten nemen voordat Daan hulp kon krijgen. De doorverwijzing van de huisarts was niet meer voldoende. Ik belde en belde, en wachtte en wachtte. Maar het duurde enorm lang voordat mijn zoon de doorverwijzing kreeg die hij nodig had. Eerst hebben wij anderhalve maand moeten wachten op de doorverwijzing zodat we daarna op de wachtlijst van de psychologen praktijk konden. Wat nog eens 4 weken duurde. Ik heb in die tijd wel honderd keer moeten bellen naar de gemeente.

Zelfs de telefoniste wilde weten waarom mijn zoon de doorverwijzing nodig had. Was het echt wel nodig? Ik ben woest geworden.

“Luister mevrouw, ik weet niet welke medische opleiding u heeft genoten? Maar als u denkt, dat ik u ga vertellen welke problemen mijn zoon heeft, dan heeft u het mis. Ik heb inmiddels al zo vaak mijn verhaal gedaan, jullie gaan het maar eens opschrijven. Sowieso heeft u geen geheimhoudingsplicht, omdat u alleen de telefoniste bent. Dus verbind me nu maar even door met iemand die mij wel kan helpen en anders wil ik graag uw baas spreken” Dat was ongeveer de toon van de muziek die ik moést gebruiken om niet afgewimpeld te worden.

Bij Daan op school leek het inmiddels beter te gaan. De overgebleven juf benoemde zijn vooruitgang en gaf aan dat het zó goed ging, dat zij onze bijna wekelijkse afspraakjes overbodig begon te vinden.

Vol goede moed gingen wij de zomervakantie in. De start na de zomervakantie was ook goed. De juf was enthousiast. Hij ging zo vooruit! De Daan van een half jaar geleden zag ze bijna niet meer. Inmiddels was Daan onder behandeling bij een goede psycholoog, en dingen leken voor de wind te gaan.

Op mijn verzoek had ik weer een afspraak op school. Ik wilde weten hoe het ging en lag inmiddels in scheiding. Hoewel mijn ex inmiddels al een tijdje uit huis was, wilde ik dit toch even netjes op school bespreken en had daarom een gesprek aangevraagd. Dit gesprek was voor mij slechts een formaliteit. De juf had immers gezegd dat het goed ging met Daan. Ik kwam na het boodschappen doen met mijn dochter samen op school aan.

Toen ik het klaslokaal instapte sloeg mij de schrik om het hart. Naast de overgebleven juf, was ook de inval juf en de directeur aanwezig.

Ik keek hier behoorlijk van op, zeker omdat ik zelf het gesprek had aangevraagd. Er werden weinig doekjes om gewonden en mij werd vertelt dat de school zich handeling-verlegen voelde en dat wij op zoek moesten naar een andere school. Een half jaar nadat mijn zoon werd mishandeld werd hij zonder pardon naar het speciale onderwijs gestuurd. Ik heb vreselijk gehuild. Het was zo’n onrecht, ik voelde me zo machteloos. De school had een besluit gemaakt en al mijn protesten waren aan dovemansoren gericht.

Dat ik dacht dat het goed ging op school was ‘een foutje in de communicatie’. Het ging namelijk wel goed met Daan, maar wat voor Daan goed is, is nog steeds niet goed genoeg. En dat verschil waren ze per ongeluk vergeten op te noemen.

Rond de kerst ging Daan met zijn klas naar de kerk om hier te repeteren voor de kerstvoorstelling. Toen hij daarna uit school opgehaald werd, vertelde hij in shock aan zijn oma dat ‘juf’ Truus hier ook bij aanwezig was geweest. Hij was dichtgeklapt en durfde niet naar de overgebleven juf te stappen, omdat deze gezellig met Truus stond te kletsen. Weer kon ik woedend naar school. Waarom hebben jullie Truus niet weg gestuurd, Daan weggehaald of op zijn minst mij gebeld? En waarom hebben jullie dit niet zelf even aan oma verteld toen die vroeg hoe de dag was gegaan? Ze zagen er geen kwaad in, het leek allemaal wel mee te vallen, vond de juf.

Dat Daan daarna zijn vertrouwen in de overgebleven juf nu ook kwijt was en dat de psycholoog ook baalde van deze stap terug, dat hadden ze niet verwacht. Ik snap dat nog steeds niet, hoe kun je zo makkelijk denken over een mishandeling van een kind?

Mijn verdriet heb ik opzij gezet. De psycholoog van Daan gaf namelijk aan dat Daan daar geen seconde langer dan nodig op school moest blijven, zolang hij daar niet welkom is. Als een gek ben ik gaan regelen en heb een school gevonden voor kinderen met een ‘normale of hoge intelligentie’ maar met gedragsproblemen. Nu zit Daan daar op school.

Toen hij daar begon had hij een reistijd van bijna twee uur en op de woensdag moest hij dan ook nog eerst drie kwartier op het busje wachten. Daan werd moe en was duidelijk gespannen door het vroege opstaan. Het volgende gevecht begon. Dit keer werden dat dagelijkse belletjes met de gemeente en het vervoersbedrijf. Na een hoop gesprekken met alle partijen heb ik eindelijk voor elkaar gekregen om de reistijd te verkorten. Opgelucht haalde ik adem.
Bij een gesprek op de nieuwe school van Daan hoorde mijn ex en ik dat Daan zijn plekje in de klas begon te vinden. Hij deed erg zijn best. Het was zo fijn om even gewoon klaar te zijn. Daan ging goed, met de oude school hadden we niks meer, het vervoer ging goed, dat voelde echt lekker. Na afloop van het gesprek namen we nog even wat details door uit Daan zijn dossier.

Als een dreun in mijn maag klapte het tevreden gevoel weer mijn lijf uit. De vorige school had behoorlijk wat ‘fouten’ in het dossier gemaakt.

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf - een jaar later

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf – een jaar later

Zo was de nieuwe school niet ingelicht over de mishandeling en waren verschillende feiten verdraaid of flink aangedikt. Zo stond er in het aanmeldingsformulier iets vermeld over de periode vlak na de mishandeling. Hierover stond dat Daan een ‘terugval in zijn gedrag had gehad’ en onrust in de klas veroorzaakte. Er stond niet bij vermeld dat dit om de eerste paar weken na de mishandeling ging. Op dit moment ben ik nog steeds bezig met de oude school van Daan om de fouten uit het dossier te laten halen. Het eerste gesprek heb ik al gehad en ze lijken mee te willen werken. So far so good…

Het is nu ruim een jaar later en nog regelmatig komen wij de gevolgen van de losse handjes van de juf tegen. De rechtbank vind dat de juf genoeg gestraft is doordat zij haar baan is verloren en onderneemt geen verdere stappen. Soms vraag ik me af wat nou eigenlijk precies rechtvaardigheid is? Of is dat misschien gewoon niet belangrijk? Ik ben ondertussen een professionele zon-zoeker geworden. De enige manier om dit door te komen is om continu te blijven zoeken naar het positieve, de zon achter de wolken.

Mijn zoon is mishandeld door zijn juf – een jaar later… Wat een verhaal Keetje. Het is hartverscheurend maar je hebt goed gehandeld. Dit is de ergste nachtmerrie… Heb jij een mening hierover of heb je misschien iets soort gelijks mee gemaakt? Laat dan je reactie achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Apr 2016

Ik krijg zelf tranen in mijn ogen om dit te lezen. Ik heb respect voor jou!!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Apr 2016

Dank je Daan! De reacties hier en op Facebook hebben mij erg gesteund!

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2016

Wat een ongelooflijke topper ben jij!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 May 2016

Wat een lief compliment! Dank je wel Tanne!

Reactie plaatsen