Mijn zoon, mijn trots!
12 juli 2015 
3 min. leestijd

Mijn zoon, mijn trots!

Ik wil jullie ook graag mijn zoon voorstellen, omdat de meeste blogs van mij ook over hem zullen gaan.

In november om 08.00 uur moesten we ons in het ziekenhuis melden. De kleine was twaalf dagen te laat en had niet de intentie om nog uit zicht zelf te komen. Dus ik werd opgenomen en allerlei infusen en zendertjes werden er geplaatst. Ik kreeg weeën opwekkers en vanaf 12.00 uur tot 18.00 uur heb ik aan een stuk door een weeën storm gehad. Zo rond 18.00 uur kwam de verloskundige kijken omdat ik elke seconde op de rode knop bleef drukken omdat ik de weeën niet meer kon opvangen. Ik mocht toen eindelijk beginnen met persen. Een uurtje later was de kleine geboren. Hij werd gelijk weggehaald bij me. Ik wist totaal niet wat er aan de hand was en dacht dat dat normaal was. Het bleek dat de navelstreng te strak om zijn nek zat en hij niet meer ademde.

Gelukkig ging dat heel snel daarna goed en kon ik hem eindelijk in mijn armen sluiten

En toen was ik eindelijk een ‘mama’. Wat vond ik dat fijn, maar ook wel heel vreemd. Maar ik genoot van hem, zo klein en lief en schattig, ik was verliefd! We hebben helaas wel veel getobt met zijn gezondheid. Hij had voor zijn eerste verjaardag al 6 acute oorontstekingen gehad en antibiotica werkte helemaal niet meer. Voor zijn eerste verjaardag heeft hij buisjes gekregen en zijn zijn keel en neusamandelen weggehaald. Ik had ineens een heel ander kind die ook gelijk veranderde. Hij leerde sneller praten, was niet meer bezig met de pijn die hij had en kon zich nu richten op opgroeien en kind zijn.

1482771_268838896644379_5842179752718977141_nZijn liefde voor dieren begon eigenlijk al vanaf kleins af aan. Hij is gek op dieren maar hij is er ook echt geïnteresseerd in. Dit is eigenlijk meer en meer geworden naarmate hij groter werd. Hij is nu 7,5 jaar oud en weet echt daadwerkelijk alles van dieren, insecten, vissen, reptielen en dinosauriërs. Ik overdrijf niet. Hij wil later net als ‘Freek in het Wild’ bioloog worden en met giftige slangen en spinnen werken. Prima hoor zolang hij niet meer thuis woont 😉 Hij wordt hierin erg gestimuleerd door mijn vader, samen lezen ze encyclopedieën en andere boeken met allerlei informatie. Hij heeft van mijn vader ook een kastje gekregen waar hij al zijn verzamelingen schedels, veertjes, tanden enz enz in bewaart.

In november wordt hij alweer 8 jaar mijn kleine/grote man. En ben super trots op hem. Hij heeft veel dingen in de afgelopen 3,5 jaar meegemaakt. Dingen die hem veel pijn en verdriet hebben gedaan. Hij komt er elke keer weer sterk en vrolijk uit, hij blijft zo lieverd en is altijd vrolijk, hij lacht de hele tijd en heeft veel plezier in het leven. Ik neem vaak een voorbeeld aan hem. En tuurlijk hij blijft wel een kind, en ook hij kan donderstenen en niet luisteren, maar weet je dat hoort erbij. En soms vind ik het ook moeilijk om hem los te laten in dingen. Hij wordt ineens zo groot en wil zelf dingen doen. Het liefst hou ik hem bij me dicht tegen me aan . Maar ook ik weet dat dat niet gaat. Hij gaat zijn eigen gang en soms zijn er momenten dan is hij weer even klein en die momenten koester ik. Samen genieten we intens veel van elkaar, mijn zoon en ik! 

Ben jij ook alleenstaande moeder van een zoon?

Over de schrijver
Reactie plaatsen