Ik ben opgegroeid in een familie die van voetbal hield. Elke verjaardag die op zaterdag of zondag viel, werd er aandachtig naar studiosport of Duits voetbal gekeken. Als klein meisje dacht ik: Als ik volwassen ben, hoef ik nooit meer naar voetbal te kijken en kan ik lekker kijken wat ik wil.

Eenmaal volwassen kreeg ik een zoon en je raad het al: vanaf dat hij amper kon praten hield hij van voetbal. Als hij grote jongens zag voetballen op een voetbalveld, dan ging hij er gewoon tussen staan.

Ik heb hem nog geprobeerd op andere gedachten te brengen door hem op gymnastiek te zetten, maar zijn grote liefde voor voetbal bleef. Zo erg dat zijn vader hem op een dag naar de dichtbij zijnde voetbalvereniging reed en hem daar inschreef. Hij kon zelfs als uitzondering al op zijn vierde beginnen met voetbal en omdat hij er goed in was, speelde hij al na een half jaar in een F- team. Het was dus twee keer in de week trainen en elke zaterdag een voetbalwedstrijd.

Doordat zijn vader hem ook naar trainen en wedstrijden bracht, viel het mee. Ik kwam wel kijken, maar het was niet verplicht. Toen werd zijn vader ziek en viel alles op mij en dat was wennen. Hij werd soms ook nog voor Zijn liefde voor voetbal werd onze reddingandere teams gevraagd. Ik was soms een hele dag bezig met voetbal en thuis viel ook alles op mij, omdat mijn man ziek was.

Toen mijn man overleed viel alles plotseling op mij. Maar het voetbal was ook onze redding! Ik moest mijn zoon naar voetbal brengen en daardoor kwam ik weer tussen de mensen.

De eerste keer was hartstikke zwaar, maar daarna ging het steeds beter. Mijn zoon die harstikke boos was op de wereld, omdat zijn beste maatje er niet meer was, moest weer leren om normaal te functioneren tussen mensen. Langzaam verloor hij dat korte lontje, waardoor hij heel snel kwaad werd. Hij begon zich weer normaal te gedragen om zijn vader trots te maken. Plotseling werd mijn zoon ook nog gevraagd voor een selectieteam en toen bestond ons leven alleen maar uit voetbal. Gelukkig had ik een meedenkende werkgever en kon ik mijn werktijden aanpassen, zodat ik er financieel niet op achteruit ging. Mijn zoon heeft tot zijn zestiende in de selectie gezeten.

Hij is dit jaar naar een gewoon team gegaan, omdat hij nu een sportopleiding volgt. We hebben de afgelopen jaren zoveel meegemaakt in de voetbalwereld en ik moest mij als voetbalmoeder handhaven in een mannenwereld!

Mensen zijn altijd verbaasd dat ik zoveel verstand van voetbal heb. Ik kijk nog steeds niet naar voetbal op televisie, ondanks we alle sportzenders hebben voor zoonlief. Maar ik kijk wel met plezier in mooi weer en slecht weer naar elke wedstrijd van mijn zoon. Achteraf gezien is voetbal onze redding geweest en ik weet dat mijn man ook heel trots op ons was geweest. Maar het is frappant dat waar je een grote hekel aan had in je jeugd, in je volwassen leven je redding wordt! Mijn zoons voetbalgekte was onze redding.

Dit was het eerste blog van Georgine: Mijn zoons voetbalgekte was onze redding. Welkom! Wat een openhartig blog. Iets waar je een hekel aan had kan dus ook je redding zijn. Heb je hier ook ervaring mee? Laat je reactie hieronder achter.