Het heeft echt wel ook zo z’n voordelen om met minder geld, maand in maand uit, rond te moeten komen. Minder geld kan ook meer zijn! Je waardeert de extraatjes en kleine dingen gewoon een stuk meer. Voor de kinderen werkt dat vaak ook zo. Doordat er heel vaak dingen niet kunnen, zijn de kinderen vaak extra blij als er dan ineens wel een uitje kan, of als er een extra centje is voor wat kleding.

Geluk schuilt in kleine dingen

Voor hen is het vaak toch een stuk lastiger. Zij worden heel vaak geconfronteerd met andere kinderen die meer, mooier en duurdere spullen hebben. Daar waar wij weten dat het geluk in de kleine dingen schuilt, voelt het voor hen toch wel anders.

Je ziet klasgenootjes altijd met nieuwe kleding rondlopen terwijl jij thuis samen met je moeder de grote vuilniszak met gekregen kleding van een kennis door spit. Toch waren mijn kinderen en ik daar dan altijd heel blij mee en droegen het met trots alsof het nieuw was. Voor hen was dat ook gewoon zo. Hoe dankbaar ben je als je kind blij glimlacht terwijl je thuiskomt met ondergoed van een goedkope winkel!

Het is niet erg mama

Zeker nu ze ouder worden merk je dat ze het steeds meer begrijpen als je ergens ‘nee’ op zegt. Hoe jammer ze dat dan ook vinden, ze zeggen ineens: “Het is niet erg mama”, en ze denken vaak ook mee over hoe het dan misschien anders mogelijk is. Zo spaart dochterlief zelf mee voor de extra schoolreisjes en haar eigen vakantie aankomende zomer.

Zoonlief die van geldzaken nog niet heel veel snapt, kwam ontzettend ontroerend uit de bocht laatst. Hij was twee weken daarvoor jarig geweest en ik had helaas wat later dan gepland voor hem een nieuwe fiets besteld die hij hard nodig had. Nu kan dat tweedehands, maar ik had goed gespaard en ik wilde hem graag gewoon eens verwennen en niet onder laten doen voor zijn leeftijdsgenoten die rond deze tijd allemaal een nieuwe fiets krijgen als ze richting middelbare school gaan!

Minder geld kan ook meer zijn!

We kwamen net bij zijn kapper vandaan, en hadden wat boodschapjes gedaan. Ik zuchtte even en zei: “Nou, mama is weer even blut hoor!”. Hij keek me geschrokken aan en zei: “ Ja maar mam, die fiets had nog wel even kunnen wachten hoor! Straks kan je de huur niet betalen!” Met een brok in m’n keel van ontroering en dankbaarheid pakte ik hem vast en heb hem gerustgesteld dat alles prima in orde is en de fiets er dus gewoon kon komen. Pfff.. Het is  zo dubbel;  toppunt van dankbaarheid natuurlijk, maar ook heel heftig en pijnlijk dat onze armoede zo leeft bij mijn mannetje!

Goedkoop boodschappen doen

Om goed rond te komen ken ik eigenlijk alle kneepjes van het goedkoop boodschappen doen. Vooral veel basisspullen en eigen merk en op het einde van de dag naar de markt. Je weet feilloos alle goedkope winkels te vinden en wordt redelijk vindingrijk in het koken.

Soms is het wel erg lastig als je een moeilijke eter aan tafel hebt. Mijn speciaaltje heeft het dan ook regelmatig moeilijk als er dan toch weer iets op tafel verschijnt wat voedzaam is maar zijn smaakpapillen niet kunnen waarderen. Mijn moedergevoel heeft het dan ook soms best te verduren. Hij heeft tenslotte de voedingsstoffen van het maaltje hard nodig, juíst hij. Iets anders op tafel zetten is soms gewoon even niet mogelijk.

Heel vaak maakte ik me dan echt zorgen. Ik heb van alles uitgeprobeerd om hem wel goed te laten eten. Meehelpen met koken, vooraf al wat rauwe paprika laten snoepen (yep, dat werkte tijdelijk), langer aan tafel laten zitten, spelletjes of lezen tijdens het eten, noem maar op. Niets werkte voor lang en vaak riep hij dan voor het slapen gaan: “ Mamááá, ik heb honger… ik heb zo’n buikpijn!” En als hij dan een ‘nee’ kreeg, riep hij: “ Je wil zeker dat ik doodga!”, en termen als ‘je bent een slechte moeder als je me zonder eten laat slapen’. Pff, wanhopig en ook vooral heel verdrietig werd ik daarvan.

Vaak ging ik dan toch overstag en maakte dan een boterham of gaf hem een plak dikke worst. ‘Heel slecht’, hoor ik mensen dan zeggen, ‘je moet gewoon doorzetten, dan stopt het wel’. Maar het waren niet alleen zijn woorden die mij ertoe aanzette niet consequent te zijn. Mijn speciaaltje gebruikt een best hoge dosering medicatie waardoor het toch wel heel belangrijk is dat hij goed eet.

Moeilijke eter

Toen hij nog klein was besefte hij dat zelf niet en tja, als je door de medicijnen geen honger hebt en later op de avond wel, denk en voel je dat als kind toch heel anders! Ik heb dat dan ook gewoon losgelaten, wat iedereen daar dan ook van vond. Gelukkig wordt ook hij steeds wat groter. Hij doet meer zijn best om ondanks het geen hongergevoel toch een flink aantal happen weg te stouwen, al gaat dat traag en moeizaam.

Minder geld kan ook meer zijn!

Maar ook ik word slimmer in wat ik op tafel zet …Natuurlijk is er dan ook altijd wel iets niet naar wens. Hij is niet voor niets een speciaal kind. Dat houdt toch per definitie in dat je het je moeder ten alle tijden gewoon moeilijk moet maken. Ik houd mezelf gewoon voor dat ik er op een dag misschien om kan lachen. Dat ik anekdotes kan vertellen over de tijd dat hij zo’n moeilijke tafelganger was, terwijl hij dan misschien als bouwvakker aan m’n tafel zit met een groot bord eten en dit hongerig weg slobbert.

Tot die tijd geniet ik van de kleine momenten. Met z’n drieën aan tafel bijvoorbeeld, met een pot thee en als extra een chocotaart die dochterlief stiekem meenam van de winkel… dat is toch gewoon pure happiness?

Zie ook: Maakt geld gelukkig?

Heb jij wel eens moeite met rondkomen? Hoe reageren jouw kinderen daarop?