Misschien blijf ik wel altijd vrijgezel
29 november 2015 
4 min. leestijd

Misschien blijf ik wel altijd vrijgezel

Ik ga nu eens mijn gedachten op papier zetten. De vorige blogs gingen voornamelijk over mijn zoon en zijn dagelijkse gevechten en hoe ik daar mee omga. Nu kies ik ervoor om eens vanuit mijn perspectief te schrijven en wat er zoal in mijn hoofd afspeelt en gebeurt, als single mama.

Ik ben nu bijna 4 jaar single mama. Ik heb wel wat relaties gehad en gaf mijzelf dan 100%, met alle gevolgen van dien. Gevoelsmatig waren dit geen relaties, het is maar om het een beestje een naam te geven. Dit liep stuk en ik stond er weer alleen voor, again… Bij de laatste gaf ik het echt op, waarom zou ik mijzelf nog 100% geven als het wederzijds niet bleek te zijn.

Liever single mama dan in een ongelukkige ‘relatie’ zitten, en dan me ook maar eenzaam voelen.

Daar heb ik namelijk bewust voor gekozen! Ik kan doen en laten wat ik wil, hoef geen sokken van anderen op te ruimen, behalve die van zoonlief en ook m’n eigen rommel uiteraard. Kan feestjes en festivals afgaan zonder dat ik met een raar en verkeerd gevoel erheen ga (aangezien dit regelmatig gebeurde tijdens de ‘relaties’). Ik heb mezelf tekort gedaan om het de ander naar zijn zin te maken, hoe stom kon ik zijn. Het enige voordeel was dat ik me niet zo gefrustreerd en eenzaam voelde… Wat kun je nou eigenlijk als single mama? En al helemaal een die niet om de twee weken haar kindje moet afstaan aan paps. Ik doe het namelijk geheel alleen, en ik al vrij ben, dan om de drie maanden.. als het paps uitkomt uiteraard.

Love is full of stupidity..

Love is full of stupidity..

Ik bekijk het van twee kanten, want beide kanten hebben voor –en nadelen. Het is heerlijk om vrijgezel te zijn en te kunnen en laten wat je wil, geen gemopper, kijken op TV wat je wil, geen gedoe om wie er teveel op zijn mobiel bezig is, en zo kan ik nog wel meer positieve dingen bedenken. Anderzijds is het ook doodvermoeiend om maar steeds alleen te zijn en niet dat fladderend gevoel in je buik te hebben van verliefdheid en daar je fijn door te voelen. Daarnaast, dag in dag uit alleen zijn, niets met een partner kunnen delen, niet als ‘gezin’ erop uit, met iemand knuffelen en samen languit op de bank een goeie film kijken en alle leuke dingen doen die erbij horen als je een koppel bent is ook niet altijd leuk .

Ik weet dat ik niet de enige ben die deze gemengde gevoelens heeft als alleenstaande ouder en vooral nu voor de feestdagen vind ik het erg moeilijk.

Wat is nou mooier dan gelukkig samen de feestdagen door te komen? Of wat is nou gezelliger dan dat samen te mogen doen?

En toch kom ik weer terug op het stukje ‘bewust ervoor gekozen om single mama te zijn’. Hoe meer ik dit herhaal in een mantra, des te minder ik nog echt behoefte heb om voor iets open te staan. Het blijft een feit, ik werd altijd gekwetst en daar kies je toch niet voor… Ik in ieder geval niet. Misschien is het nu wel kiezen of delen. Ik ben 30 jaar en ga richting de 31 in februari, misschien blijf ik wel vrijgezel. En blijf ik met mijn orchideeën voor het raam zitten met een spiegeltje dat door een raam past en zo. Dan kan ik uit verveling de hele buurt maar in de gaten houden, op dat moment heb ik toch niks beters meer te doen.

Wat wel gebeurt is dat ik dan met mijn vriendinnen bibberend aan een borreltje zit en klappertandend met ons gebitje alle herinneringen naar boven haal die ik met hen heb gemaakt en gedeeld.

Want zij zullen voor altijd in mijn leven blijven en het lijkt alsof ik daar een goeie houvast aan heb, het idee dat zij mij nooit zullen kwetsen stelt mij dan ietwat geruster en ik weet dat ze nooit of te nimmer mij pijn zullen doen. Dat zelfde geldt voor mijn familie en dat geeft mij toch een puntje geluk en zaligheid in mijn leven als single mama. Mijn tijd komt misschien nog…

Ik weet dat jij ook met dit soort situaties te maken krijgt of al hebt, probeer ze uit te spreken en laat je hart spreken. Ik heb mijzelf over de drempel geduwd om de mijne te laten spreken, NU JIJ!

Liefs, Miriam

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Heel herkenbaar, dat dubbele gevoel!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Hier hetzelfde!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Helemaal herkenbaar! Precies hoe het nu bij mij gaat...

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Zó herkenbaar! Wel/niet, wel/niet. Ook mijn gevoel. Ben ontzettend happy alleen met mijn zoon, maar ergens in een klein hoekje blijft er dat verlangen naar "samen". Maar "samen" betekent "delen" en jezelf wegcijferen en luisteren naar wat een ander wil en verwacht. Wil ik dat? Ja/nee, komt die twijfel weer. Mis die arm om mijn schouders, een luisterend oor, maar wil ook mijn vrijheid niet opgeven. Blijf wikken en wegen. En begrijp ook, dat ik zo onbewust elke kans op een gelukkige relatie kleiner maak. En wat is trouwens een gelukkige relatie? Bestaat die nog wel? Hoeveel mensen dachten get niet mee te maken om na een poosje weer opnieuw te moeten beginnen. Alleen....... Dan denk ik: Laat het maar zoals het nu is, want weer die hoop en daarna weer die pijn??? NEE!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

De blog is zo herkenbaar voor mij ! Ik ben nu vier jaar single en super happy met mijn twee kinderen. Het duurde wel even voordat het mij lukte om ervan te kunnen genieten. Als ik terug kijk op toen en nu ben ik blij dat het nu, nu is en het leven in het nu prachtig en overweldigend is. Met of zonder een partner in mijn leven ben ik ervan overtuigd dat je elke dag moet plukken. Kijken wat je hebt en elke dag een bijzonder één van te maken. Dit doe je door simpel weg te genieten en de enigste die dat kan ben je zelf !! Geniet van het leven in het hier en nu !!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Zeker herkenbaar. Momenteel ben ik bezig om een BAM mama te worden van een tweede. Betekend dit dat ik dan ook heb besloten om de rest van me leven alleen te blijven?? Geen idee, uit ervaring kan ik zeggen dat ik single gelukkiger ben dan wanneer ik in een relatie zat (misschien de echte 'ware' nog niet ontmoet misschien?). Maar single en gelukkig neemt niet weg dat ik de intimiteit niet mis.. Maar wie weet wat de toekomst ons allemaal nog te wachten staat! Liefs Monique

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Nov 2015

Mooi verwoord!

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Nov 2015

Lieve mama's, Ik geef jullie helemaal gelijk! Het is inderdaad erg herkenbaar, juist omdat je je rust hebt teruggevonden na een mislukte relatie. Die rust is zo zeldzaam, dat je het niet meer durft af te staan aan eventueel een nieuwe partner... Hierdoor worden de kansen ook kleiner om ooit nog een relatie aan te kunnen gaan, maar ik denk dat wij allemaal wel een hele goeie reden hebben om single te blijven of niet? Ikzelf mis inderdaad het verlangen van een arm om me heen en net als ik denk van 'ja van die van wil ik dat wel', gebeurt er altijd wel wat waardoor ik terug in de realiteit word getrokken. Zo alert word je dus als je zoveel hebt meegemaakt in je leven, geloof dat wij allemaal in een leven zitten waarbij er altijd, 24/7, alarmbelletjes gaan rinkelen! Bij wat er ook gezegd of gedaan, of helemaal niks gedaan word.. Ik geloof ook niet in de status 'de ware'.. Als ik dat nog zou doen, was ik een hele naïeve vrouw geweest denk ik.. Toen ik deze blog schreef merkte ik ook aan mezelf dat ik weer de mantra herhaalde die ik dus beschreven heb in mijn blog.. Beter single en eenzaam, dan in een relatie en super ongelukkig zijn.. Wie kan er nog tippen en voldoen aan wat ik eis? En ik ga mijn eisen zeer zeker niet bijstellen! Voor mijzelf niet, maar ook mijn kindje verdient 1000000x beter! Ik wil jullie bedanken voor jullie openheid en ook ben ik trots omdat jullie hier het eruit kunnen gooien. Ben je ook je ei kwijt! Heel veel liefs, Miriam ps. lees ook even mijn andere blogs als jullie tijd en zin hebben!

Reactie plaatsen