Het is zaterdag op het einde van de ochtend. We zijn in Bussum waar mijn oudste zoon nu met de generale repetitie bezig is in het theater. Hij staat vandaag twee keer op het podium in een grote musical.

En ik als moeder mag wachten. Van ’s ochtends 8.30 tot ongeveer een uur of 19.00. Uiteraard ga ik beide voorstellingen bekijken. Dat had ik vorig jaar ook gedaan. Toen door omstandigheden, omdat degene die met mij zou gaan niet mee ging en ik mijn tweede kaartje voor de eerste voorstelling om gewisseld had voor een kaartje voor de tweede voorstelling. Dat was me zo goed bevallen dat ik nu gewoon meteen beide voorstellingen heb geboekt. Wat is er nu leuker dan twee keer naar je zoon kunnen kijken? En ja ik ben er toch heel de dag, dus waarom niet?

Ik vraag me ook af wie zenuwachtiger is, hij of Ik? Ik denk ik, maar ik zit dan ook uren te wachten terwijl hij natuurlijk de hele tijd bezig is. Hij staat vier keer per voorstelling op het podium en moet zich dus ook zeker drie keer omkleden. Druk genoeg dus.

De laatste keer

Eindelijk is het zo ver, het wachten is voorbij en ik mag de voorstellingen gaan zien. Er zit maar een hele kleine tijd tussen de beide voorstellingen dus nu zal de tijd ook snel voorbij gaan. Met een beetje weemoed ga ik de zaal in. Mijn zoon heeft namelijk onder invloed van zijn vader gezegd dat hij na dit seizoen gaat stoppen. Dit zal dus de laatste voorstelling zijn die ik mag gaan bekijken. En dat terwijl hij het zo enorm graag doet.

Wat is het weer leuk en wat vind ik het mooi om het allemaal te zien. Niet alleen mijn zoon maar alles gewoon. Wat is het toch knap dat ze zo veel kinderen uit alle uithoeken van het land, die allemaal hun kleine stukje hebben geoefend, weten samen te smelten tot een mooi groot en prachtig geheel. Maar natuurlijk ga ik voornamelijk voor mijn zoon, die zelfs een hele kleine solo heeft, dus hier zit echt een proud mama.

Na de twee shows sta ik braaf met een rode roos op hem te wachten, voordat we de auto in gaan om na een mooie maar enorm lange dag weer naar de rest van het gezin te gaan. Ik juich even stil in de auto als mijn zoon zegt dat hij eigenlijk toch graag door wil gaan. Wat ben ik blij met dit besluit van hem. Niet zo zeer omdat hij door gaat maar omdat ik zijn besluit tot stoppen wat onder invloed van vader genomen was, geaccepteerd had en er verder niets op had gezegd. Nu heeft hij dus zelf besloten om voor zichzelf te kiezen. Zijn eigen pad te volgen. Wat ben ik trots daarop. Trots op mijn grote zoon. De bekroning op een prachtige dag.