Moeder met psychische problemen
25 juli 2016 
3 min. leestijd

Moeder met psychische problemen

Er rust misschien wel een taboe op. Toch komt het vaker voor dan men denkt. Ik ben zo’n persoon: ik ben een moeder met psychische problemen.

Ik heb sinds een jaar meerdere diagnoses: een angststoornis, een paniekstoornis maar de meest op de voorgrond liggende is toch wel de depressie.
Een andere blogster heeft al eens geschreven over moodswings. Dit was voor mij super herkenbaar, al komt het bij mij vaker voor.

De dagen dat ik niet goed meer in staat was om een goede moeder te zijn voor mijn kind zijn voorbij. De depressie is op zijn retour gelukkig.

girl-517555_640 (1)

Moeder met psychische problemen

Vorig jaar was dat anders. Ik kon amper daglicht verdragen. Ik kwam wel mijn bed uit voor mijn kind, maar dat was de enige reden. Ik deed het op de automatische piloot. Regelmatig bracht ik mijn kind naar de oppas om zo zelf rust te kunnen pakken. Weg van alle prikkels en geluid. Ik vond dat mijn kind beter af was bij de oppas. Daar zagen ze tenminste niets van hoe ik me écht voelde.

Had ik schuldgevoel? Zeker… En nog steeds heb ik dat. Ik ben niet de moeder die ik me had voorgesteld te willen zijn. Ik had een moeder willen zijn vol energie die volop van haar kind kon genieten. Ik had nooit gedacht een moeder met psychische klachten te worden.
Die psychische klachten zijn geleidelijk ontstaan. De relatie met mijn ex was niet de meest liefdevolle na de geboorte van ons kindje. Al vrij snel stond ik er alleen voor terwijl ik vermoedens had dat mijn ex bij andere vrouwen zat. Het moederschap vond ik vrij heftig in het begin. Ik heb het onderschat, al had ik ook gedacht het meer samen te kunnen doen. In feite was ik sinds ons kindje 2 maanden oud was al een alleenstaande moeder.

En zo is er geleidelijk een depressie ontstaan. De angst- en paniekstoornis zijn daaruit voortgekomen, al vermoed ik zelf dat dit meer de symptomen ervan zijn in plaats van dat het losstaande diagnoses zijn.
Het afgelopen jaar ben ik hard aan het werk gegaan om de depressie te laten verdwijnen. Ik ben er nog niet helemaal, maar al wel een eind op weg.
Ik heb zowel E.M.D.R. als cognitieve behandeling gehad en momenteel volg ik de COMET training. Hierbij versterk ik mijn eigenwaarde. Dit was vooral belangrijk, omdat ik mijzelf erg bleef vergelijken met moeders die er niet alleen voor staan.

woman-1209866_640

Moeder met psychische problemen

Het laatste jaar heb ik geleerd om tijd voor mezelf te nemen. Ik voel me minder schuldig als ik een weekend oppas nodig heb omdat ik iets voor mezelf wil gaan doen. Ik werk 4 dagen per week en heb het nodig om soms even op te laden. Ik sport 3 x per week, direct na het werk. Ook dit is erg goed voor mijn lichamelijke en psychische ontlading.

Ik durf meer hulp te vragen en zie in dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen. Mijn kindje straalt geluk uit en dat geeft me kracht.

Ik weet dat ik er nog niet ben, maar ik weet wel waar ik voor vecht. Mijn kind… Mijn kind verdient een moeder zonder psychische klachten…

 

Hebben jullie hier ervaring mee? Deel het met ons en laat een reactie achter. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 25 Jul 2016

Wat ontzettend dapper dat je jezelf hier zo openstelt en zo over dit taboe uit komt. Een taboe dat ik eigenlijk graag gebroken wil zien, het zou namelijk zoveel helpen als mensen wat meer vrijheid voelden om hulp te vragen in dit soort situaties. Helaas hebben nog altijd veel mensen hun gedachten al klaar als ze weten dat het psychisch niet goed met je gaat... Ik ben ook sinds zo ongeveer de geboorte van mijn kind alleenstaand en dat het niet makkelijk is dat te doen, zeker als je er niet op berekend bent, staat vast maar het doen met ook nog eens een depressie en een angst- en paniekstoornis is helemaal een opgave. Ik weet er alles van. Zelf heb ik een autisme spectrum stoornis, persoonlijkheidsstoornis-NAO, dysthieme stoornis, hoogbegaafdheid en rouwverwerkingsproblemen, en al 14 jaar voed ik mijn dochter alleen op. Uiteraard met ups en downs, en op het diepste punt zelfs een opname waarvoor ik de keuze moest maken mijn dochter een tijd lang maar heel weinig te zien. Gelukkig gaat het tegenwoordig behoorlijk goed met me, in ieder geval goed genoeg om mijn dochter de aandacht te kunnen geven die ze verdiend. Snap dus ook goed dat je schuldgevoelens ervaard, dit is niet het mooie plaatje dat je voor je had toen dat kleine mensje nog veilig in je buik zat. Daarnaast vraag ik me ook nog wel eens af wat voor invloed mijn slechte periodes hebben gehad op de ontwikkeling van mijn kind, ik ben soms bang dat ik haar zeg maar heb "geleerd" om een psychisch probleem te hebben, of dat ze een zwak copingsysteem van me heeft geërfd waardoor ze sowieso met die dingen zal moeten gaan vechten. Maar op zulke momenten denk ik dan aan de gevechten die ik heb geleverd met mijn demonen en hoe ik haar heb laten zien dat mama heel sterk is, dat het niet nodig is om aan ellende onder te gaan en dat het leven altijd de moeite waard is. Dat waar een wil is ook een weg is, hoe donker het ook wordt. En boven alles; dat zij altijd de moeite waard is om voor te vechten. Ik wil je dus graag zeggen dat, ook al ken ik je niet, ik heel erg trots op je ben. Voor wat je allemaal gedaan hebt, voor het stuk dat je hier geschreven hebt, en voor wat je nog altijd aan het doen bent. Ik zie een heel sterk mens, vrouw en moeder.

Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Aug 2016

Pfffffff, bij het lezen van de titel zat ik met tranen in mijn ogen. Wat ongelofelijk dapper dat je dit deelt. Wat ongelofelijk dapper dat je stappen hebt gezet richting therapie. Het steunt mij om te weten dat ik niet de enige ben....

Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Aug 2016

Herkenbaar op een andere manier.... Slachtoffer van kindermishandeling met negatief zelfbeeld en ptss vanuit huis meegekregen. Daarnaast heb ik nog een vorm van autisme (pdd-nos) en ben sinds een paar dagen met medicatie begonnen omdat ik het niet meer trok al mijn energie gaat in m'n zoontje zitten en het huishouden trok ik niet meer. Kwam simpelweg niet meer van de bank af overprikkeld en overbelast lag ik 's middags te slapen. Het is heftig maar zolang je het beste eruit probeert te halen en stappen maakt moet je eigenlijk niet denken dat je kind eronder lijdt je doet je best meer hoef je niet te doen!

Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Aug 2016

Uit ervaring.start niet met anti depressiva.het brengt je niets.er is nooit bewezen dat de stof die je nodig zou hebben ook daadwerkelijk helpt.psychiatry maakt al meer dan 70 jaar gebruik van de onwetendheid van mensen.je denkt dat het helpt,maar werkt als een soort placebo.ik herken veel.zit zo diep dat ik afscheid wil plannen.weet waarover ik het heb.paar mnd terug gestopt met antidepressiva,abrupt,wat niet aanbevelingswaardig is,moet afgebouwd worden.er is gelukkig niets gebeurt,maar sinds die tijd denki ik veel en veel helderder. Het is maar een tip,bijna als ervaringsdeskundige.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Nov 2016

Hoi hoi wat is dat zwaar voor jullie:(. Ik maak het ook van dichtbij mee met mijn zusje. Zij heeft een ernstige vorm van ADHD en heeft 30 pillen per week geslikt. Waardoor zij totaal niet meer in de realiteit leefde en haar zoontje is kwijt geraakt. Ze zit nu alleen en is heel erg hard bezig om alles weer op de rit te krijgen maar dan op een manier van te hard. Ze loopt aan alle kanten tegen muren op want zij heeft een uitkering en daar is ook alles misgegaan. Ze loopt nu bij de voedselbank en daar worden deze mensen ook gekleineerd. Ze krijg twee tassen met spullen thuis voor hele gezinnen terwijl zij alleen is. Ze krijgt iedere week heel veel toast en paprika's. Gister vroeg ze of ze ook een stukje kaas mocht. Er werd keihard vermeld dat dat alleen voor kinderen was. Maar dan echt op een manier dat je in elkaar krimpt. Lang leve de vrijwilegster. Mijn hart brak. Ik ben heel veel met haar bezig ook financieel springen wij af en toe bij. Maar dit is al zo lang aan de gang dat ik er al heel veel energie en geld in heb gestopt. Maar de vraag van mij is eigenlijk waar kan je terecht met psychische klachten? Zijn er maatjes voor zulke eenzame mensen. Heb alles al gezocht maar ik kan niet iets concreets vinden. Misschien hebben jullie handige tips qua financieel en psychisch. Alvast bedank Een radeloze zus

Reactie plaatsen