Sinds ik moeder ben, lijk ik mijn gevoel duidelijker te ervaren. Weliswaar is het soms confronterend, maar door het op te schrijven en er over na te denken kan ik het later enigszins waarderen. Het proces van een alleenstaande moeder is, net als die van een moeder met partner, gevuld uit geluksmomenten met en van je kind. Alleen wat als er een boven ieder moment een klein grijs wolkje hangt? Zijn het mijn moedergevoelens die overuren draaien, angst of beide?

Eenzaamheid

Ik weet niet of ik ooit het gevoel van eenzaamheid eerder op deze manier heb ervaren. Wanneer ik mijzelf de hele nacht zorgen maak over een hoestje of wanneer ik twijfel over of ik de juiste beslissing heb gemaakt in het ouderschap. Dit gevoel is zo overweldigend en eenzaam. Ik mis de vader van Charlotte niet. Ik mis de rol die hij in haar leven zou moeten spelen. Het drukkende gevoel om te weten dat ik de enige persoon ben die investeert in haar toekomst, is soms moeilijk te accepteren.

Mijlpalen

Het leven van je kind wordt gemarkeerd met mijlpalen van succes en momenten die herinneringen maken. Hoewel ik ernaar uitkijk, net als iedere ouder, haat ik dat elke mijlpaal door mij alleen wordt gevierd. Er is slechts één stem die Charlotte juichend toeroept wanneer zij haar eerste stappen zet. Maar één ouder die haar uitzwaait wanneer ze naar de “grote school” mag. Het is een subtiele en pijnlijke herinnering aan de persoon die ontbreekt.

Teleurstelling

Moedergevoelens als single mom

Moedergevoelens als single mom

Ik denk dat er weinig ouders zijn die samen met een kind door het leven gaan zonder teleurstellingen. Nu zijn deze momenten slechts gevuld met tranen, van haar, omdat ik moet douchen of toch echt een keer moet eten. Maar ik ben bang dat mijn dochter denkt dat de teleurstelling komt doordat ik haar maar één ouder heb gegeven. Of het nu komt door tijdgebrek, financiën, of het feit dat ik niet altijd de rol van beide ouders kan spelen. Er is niets vervelender dan het droevige gezichtje of gehuil van mijn dochter. Er zal in de toekomst vast een wijze levensles voor haar verborgen zitten in deze momenten, maar ik hoop dat ze deze niet krijgt voordat ik zeker weet dat ze er klaar voor is.

Verdriet

Hoe moeilijk ik het ook vind om soms te accepteren dat het zwaar is, schuif ik het gevoel vaak aan de kant. Helaas zijn er ook zeker momenten waarop het even breekt en verdriet en angst de overhand nemen. Het leven is wat dat betreft ook hard in deze situatie, en een goede huilbui is soms dan ook het enige dat lijkt te helpen. Alleen soms, wanneer ik alleen huil, lijkt het feit dat er niemand is om mij te helpen groter. Ik realiseer me dat het aan mij en mij alleen is om mezelf weer bij elkaar te rapen en er geen andere keuze is dan het gewoon te doen. En in alle eerlijkheid. Ik hou er niet van om hulp vragen.

Angst

Nu ik moeder ben is mijn grootste angst dat ik niet genoeg voor mijn dochter zal zijn. Soms ben ik wanhopig bezig om alles bij elkaar te houden en te balanceren. Want wanneer ik mezelf ervan heb overtuigd dat het kan, dan kan het ook echt. Echter, hoe graag ik ook (meer dan) genoeg wil zijn voor Charlotte, heb ik soms geen keuze dan om hulp te vragen. Ondanks dat mensen bereid en enthousiast zijn om mij te helpen, vind ik het lastig om mijn trots opzij te zetten en toe te geven dat ik het niet allemaal alleen kan doen.

Mijn dochter is nog zo jong en kwetsbaar, en de wereld ligt voor haar open. Het feit dat ik deze gevoelens zo helder ervaar, geeft mij het gevoel dat ik enigszins voorbereid de toekomst tegemoet ga. We mogen ons als ouder tot rijk mens benoemen. Ook al is het zwaar, we doen het allemaal wel!

En aan het eind van iedere dag liggen onze wondertjes met gevulde buikjes en gelukkige hartjes in hun bed, omdat JIJ als moeder er alles aan hebt gedaan om de dag te laten slagen.


Hoe zit het met jullie moedergevoelens? Laat je reactie hieronder achter.