Moedersentiment

Ik zit in een periode dat ik het zo ontzettend moeilijk vind dat Rick zo razendsnel groeit.

Soms, vanuit het niets, word ik gewoon emotioneel als ik kijk naar het wondertje voor mij. Moedersentiment. Het overvalt me dan ineens.

Ik kan me nog zo herinneren dat hij in mijn armen lag, ik hem borstvoeding gaf. En dat hij alleen maar mij nodig had. Soms heb ik het idee dat hij me steeds minder nodig heeft, hij ontdekt de wereld en als we naar Ballorig gaan dan rent hij alleen naar alle glijbanen. Hij gaat er stoer alleen af.

moedersentimentIk kan me nog zo herinneren… daar lag hij in mijn armen, zo lief, zo klein en zo van mij. En nu weet hij duidelijk wat hij wil, en duidelijk wat hij niet wil. Hij pakt de afstandsbediening als hij TV wil kijken, als hij drinken wil komt hij eraan gelopen en probeert hij de koelkast open te doen. “Nee, nee, nee!” Is zijn sleutelwoord. Momenteel is alles ‘nee’, behalve als ik snoepjes zeg dan is hij er heel snel bij.

Daar staat hij dan, daar gaat hij dan. Zo zonder angst de weide wereld in. Soms wou ik dat ik wat van de onbevangenheid had van Rick.

Wat luchtiger in de wereld kon staan, en wat makkelijker kon denken. Ik heb mezelf voorgenomen om meer te gaan genieten van de kleine dingen, van de dingen waar Rick ook zo van geniet. En om me te realiseren, ondanks mijn moedersentiment, wat een genot het is. Wat een genot om te zien hoe snel hij groot wordt. Hoe hij zich ontwikkelt. Van een kleine hulpeloze baby naar een grote stoere vent die de wereld ontdekt.

Wat een wondertje is Rick toch voor mij, wat een lieverd en zo mijn ‘allessie’. Ik ben zo trots zo verliefd en zo moedersentimentemotioneel als ik naar Rick kijk. Mijn lieverd groeit zo snel, de tijd vliegt voorbij. Maar ik vergeet de tijd de we nu al samen hebben beleefd nooit meer. Moedersentiment blijft mijn gedachten beheersen. Ik zie onze foto’s en dat doet me nu al denken aan vroeger.

Vroeger, toen ik nog niet achter Rick aan hoefde te rennen, die vroeger dat hij ‘s middags altijd nog een dutje deed, die vroeger dat hij zo intens kon genieten van zijn flesjes melk. En die ochtenden dat we stiekem samen nog even in bed kropen. Ook al is hij nu groter en vind ik deze periode ook erg fijn… soms mis ik de dagen dat we samen lekker in bed lagen (Rick denkt momenteel dat ik een springkussen ben op bed). Ik realiseer me des te meer dat het een groot wonder is zo klein, maar ook zo snel groot.

Herken jij dat moedersentiment, dat verlangen naar de babytijd? Of ben je juist blij dat je kind groeit? Hoe ga jij om met loslaten?

Over de schrijver
Reactie plaatsen