Het was  eindelijk zo ver, mijn lieve kleine schattige mini-me werd geopereerd. Hij had al maanden last van zijn oortjes. We waren al vaak naar de huisarts geweest, maar werden iedere keer weg gestuurd. Ik wist het, ik wist dat er iets niet goed was. Na aandringen bij de dokter mochten we eindelijk dan toch naar de KNO arts. De KNO arts zag het gelijk.

Zijn neusamandelen moesten eruit en hij moest buisjes in zijn oren.

Een maand later was het dan eindelijk zover. Daar lag hij dan, zo onschuldig en zo klein. Maar ja, het moest gebeuren. Vrolijk zoals hij is, lachte Rick naar de anesthesist. Het enige wat ik kon, was huilen en nog eens huilen. Na 15 minuten hoorde ik Rick vanuit de operatie kamer gillen; zijn gegil herken ik uit duizenden. Daar kwam hij weer aan. Hij zat onder het bloed en even moest ik denken aan een verschrikkelijk enge film. Ik viel bijna flauw van al dat bloed. En dat terwijl ik nota bene in de thuiszorg werk. Bij cliënten val ik echt niet flauw, maar je eigen vlees en bloed is toch een heel ander verhaal.

Alleenstaande mama Maaike3Toen Rick weer wakker was heb ik de vader van Rick een berichtje gestuurd. Ik heb geleerd dat wat ik verwacht van mensen niet altijd strookt met de werkelijkheid. Zo had ik verwacht dat hij ons succes zou wensen, maar dit was niet het geval. Of jawel, een week te vroeg. Ik kan dan verdrietig zijn en boos, maar hij houdt op zijn manier van Rick. Een manier die ik denk ik niet zal begrijpen, maar ja, moet dat dan? Wij zijn exen…

Diezelfde dag kwam de vader van Rick nog langs, en zo hoort het ook, vind ik! Trots op dat ik dit alleen heb doorstaan (athans alleen als mama, mijn eigen moeder was mee). En trots dat we dit samen aan kunnen.

Alleenstaande mama Maaike2

De hele dag mocht Rick volgens de arts geen eten hebben, alleen vloeibaar eten. Rick maakte hier gretig gebruik van. In het ziekenhuis had hij al 1 beker drinken opgedronken en een ijsje gegeten. Ook thuis at hij meerdere malen een ijsje. Toen mijn moeder en ik besloten om lekker ongezond een patatje te bestellen, werd Rick wakker. Rick liep rond in de kamer, keek naar de frikandel, keek naar de patatjes en zei: “tatje tatje”. Ondertussen druk wijzend en gebarend dat hij er ook eentje wilde. Dit kereltje had zo’n honger! Ik moet je zeggen dat hij dat echt van mij heeft geërfd. Als ik een operatie heb gehad, is het eerste waar ik zin in heb een frikandel of een andere vette hap. Ook al is het niet gezond, als je pijn hebt geleden mag je dan niet even zondig zijn?

De hele week heeft Rick zich zielig gevoeld en gelukkig ik was een week vrij. Ik kon echt moederen en voor mijn kleine ventje zorgen.

Als ik Rick zie ben ik trots. Trots op hoe snel hij zo groot wordt en trots dat ik alles geregeld krijg. Want zeg nou zelf, als alleenstaande moeder ben je niet alleen verzorgende ouder, maar je bent huishoudster, kookster en planner in 1 . Soms ben ik moe, zo enorm moe dat ik even niet weet waar ik mijn energie vandaan moet halen. Maar dan zie ik Rick lachend kijkend naar mij en nog net niet zeggend: “Je doet het goed mam, je doet het goed”. Dat zijn de precieze woorden, die ik op dat moment nodig heb. En al zegt Rick het nog niet , aan Rick zijn lichaamstaal zie ik dat hij dat bedoelt. Mijn  kleine ventje, wij hebben geen woorden nodig, lichaamstaal is voor ons genoeg!