‘Moodswings’

Wij, vrouwen dus, hebben ze allemaal. ‘Moodswings’, je weet wel, dat je eerst helemaal happy bent, geen vuiltje aan de lucht en het volgende moment wil je niks en niemand meer om je heen hebben. En dan vraag je je af waarom. Tenminste, dat doe ik dan. Waarom ben ik op dat moment zo een bitch, waarom kan ik opeens niets meer hebben? Waarom verlies ik de vaardigheid om normaal te praten en te relativeren? Het gaat echt nergens over. Ik had het gisteren. Mijn dochters, oma en ik gingen naar de nieuwe film ‘Finding Dory’. Zo leuk, grappig en gevoelig. We hadden het echt naar ons zin, ook erna toen we naar huis gingen. De meiden waren gezellig, ontspannen en ik voelde me ook goed. Oma ging weer terug naar opa, en dat betekent de andere kant op met de tram.

XJOW7I4F1C

Moodswings

Ik besloot om onderweg even uit te stappen bij het winkelcentrum om alvast de boodschapjes voor die avond te halen. Mijn oudste had geen zin om mee te gaan maar de kleine wel dus ze ging even mee. Niks aan de hand. We waren binnen een half uur weer terug, ik hoefde maar een paar dingen te halen. Nog steeds niks aan de hand.

We kwamen binnen, deden onze schoenen uit en liepen de woonkamer binnen. Op het moment dat ik zie dat er dingen zijn blijven liggen op de trap, gaat er al iets fout in mijn hoofd. Ik besluit om mijn mond dicht te houden en ik ga naar boven om die spullen weg te brengen. Licht staat nog aan in mijn oudste haar kamer. Al die uren dus. Hmm…heb ik haar al ongeveer 313 keer op gewezen maar goed.

Ik kom beneden en van het moment dat ik alles begin uit te pakken, opruimen en zowat tegelijk koken gaat het echt niet lekker. Ik voel me chagrijnig  worden en voel dat ik wat ga zeggen over alles wat me net is opgevallen en het feit dat ik nu (weer) alles alleen sta te doen. En dat doe ik ook, en van een lieve, gezellige moeder verander ik binnen vijf minuten in een heks. Een gemene, vervelende heks.

Ik vind mezelf steeds gemener en begrijp niet waarom. Is mijn strip nu al bijna op? Moet ik alweer die rode vlag uithangen? Nee toch? Geen idee, op dat moment kan ik alleen nog maar denken dat ik zo af en toe ook weleens spontaan hulp kan gebruiken, zonder dat ik het elke keer moet vragen of aangeven, of moet hinten…

Na een aantal minuten heb ik genoeg van mezelf en de situatie en sluit ik mezelf op in mijn slaapkamer. Doe ik echt alleen wanneer ik zo een bui heb. Nooit lang, hooguit drie minuten, want dan staat de kleine alweer binnen en zegt dat ze bij me wilt zijn. Bij mij? Dan vraag ik me af waarom dan, mama is echt niet zo leuk nu. Maar zij staat daar dan met een glimlach op haar gezicht, die zelfs de grootste hormoon in mijn lichaam niet kan weerstaan. En dan voel ik me eventjes nog rotter…

Gelukkig gebeuren dit soort dingen niet vaak maar wanneer het gebeurt is het niet leuk. Je klaagt dan maar en je zeurt, je hoort jezelf harder dan normaal lijkt wel en als kers op de taart vinden je kinderen het niet eens erg…want zoveel houden ze van je. Wow…Ik ben me ’s avonds gaan afvragen waarom ik dan opeens zo ga doen?

En dan zijn het een paar dingen:

De behoefte als single mom om af en toe even te praten, te spuien, even gal te spuwen, om te klagen bij je man (die je dus niet hebt) en bij hem alles wat dwars zit kwijt te kunnen;
Ik zou het weleens samen willen doen, niet alles alleen…;
Het zou zo fijn zijn wanneer de kids, en zeker de oudste, af en toe uit zichzelf zou helpen;
Ik wil me niet steeds zo alleen voelen, bewust of onbewust;
En ja, de hormonen spelen ook een beetje mee….

Al met al is het houden van een alleenstaand, harmonieus huishouden helemaal niet zo makkelijk. Iedereen kan zeggen hoe goed je het doet, hoe ver je al bent gekomen en wat een sterke vrouw je bent, maar alleen een single mom weet hoe het echt is.

En hoe niet-sterk je jezelf kan voelen, hoeveel behoefte er kan zijn aan een goed gesprek (en niet alleen aan die met je vriendinnen), hoe je jezelf soms alleen kan voelen, gebukt onder alle lasten die alleen alleenstaande ouders dragen, ja ook de vaders.

BKB561HTL9

Moodswings

Maar gelukkig is er ook die andere kant. Dat alleenstaande, af en toe een beetje chaotische, drukke, gezellige, gekke huishouden met al die mooie beloningen, het papa en het mama-zijn, Superwoman mogen spelen en natuurlijk het belangrijkste: de onvoorwaardelijke liefde van je kind(eren).

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar you get the point; iedere situatie is uniek, dat is waar, maar in een single mom huishouden zijn er veel gelijkenissen…dat weet ik zeker, en als we hier allemaal sterk in gaan en blijven staan dan komt het goed. Uiteindelijk, at the end of the day, heb je het toch maar mooi geflikt en mag je supertrots op jezelf zijn! Dus af en toe een paar hormonen of wat het ook is op dat moment die voorbij vliegen, die mogen komen en vooral ook snel weer gaan…

Namasté,

Angel Story

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jul 2016

Erg herkenbaar en vooral als je zo plots alleen komt te staan met geen pubers

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Aug 2016

Ik dacht dat alleen ik dat had... en voel me er vaak zo schuldig over!

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Aug 2016

Heerlijk om te lezen dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Ik herken het zo wat je beschrijft. Trots op mezelf op wat ik heb bereikt en wat ik doe maar toch ook die momenten dat het me simpelweg zwaar valt om altijd alles alleen te doen. Waarbij ik me er ook van bewust ben dat wanneer ik alles op blijf ruimen en alles blijf doen er ook niets verandert.

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Aug 2016

Ook voor mij heel herkenbaar.....

Reactie plaatsen