Ik hou van muziek, vooral van zingen. Muziek is voor mij een soort therapie. Elk liedje heeft zijn emotie, maar ook zijn herinnering. Soms zet ik express een janknummer op, omdat er iets uit moet, wat vast zit. Of een keihard nummer van Queen om mee te brullen tegelijkertijd om mij op te laden. Muziek en emoties….

Eigenlijk is muziek mijn graadmeter. Als ik een paar dagen geen muziek op heb staan of niet gezongen heb is het mis met mij. Dan ben ik of heel down, verdrietig of ik heb pijn.

Ik herinner mij een fantastisch concert van Pink Floyd in de Kuip te Rotterdam. Wat een show, met gouden gitaarspel en een visueel spektakel bij elk nummer. Het was het eerste concert samen met mijn ex. Al die jaren teerde ik op het nummer Wish you were here.

Als ik aan dat nummer terug dacht of het ergens op de radio hoorde voelde ik mij zo gelukkig. Ik voelde mij weer één met mijn herinnering, onze herinnering, ons nummer. Mijn ex en ik kenden elkaar ruim 15 jaar en hadden het goed. Een huis, 2 kinderen, een hond, iedereen gezond, financieel geen zorgen…  

Opeens van het ene moment op het andere kijk ik als in een tv-serie 15 afleveringen terug en blijkt alles een leugen.

Ik kom weer even terug bij die muziek. Het gaat mij niet alleen om de melodie, vooral de tekst is zo raak af en toe. Alsof Marco Borsato op zo’n moment van die grote leugen, dat liedje alleen voor mij zingt. Hoe weet hij precies die woorden te zingen die zo waar zijn en mij zo geraakt hebben en soms nog raken?

Waarom zei je mij niet eerder,

dat je zo van me vervreemd was.

Waarom sprak je over liefde, 

als je nooit van mij gehouden hebt. 

Opeens alleen met 2 kinderen, een hond, een huis en een klein inkomen.

En Pink Floyd…die kon van mij ook doodvallen. Wat nou Wish you were here?? Wish you were DEAD!! Ik heb jarenlang niet meer naar Pink Floyd kunnen luisteren. Het  nummer verandert niet, maar het gevoel bij die herinnering wel. Jarenlang heb ik het geprobeerd. Geprobeerd zonder die verschrikkelijke zware pijn er naar te luisteren. Ik kon het niet uitstaan dat mijn ex ook dat van mij had afgenomen. De muziek! Mijn therapie, mijn uitvlucht, mijn ding, waar ik zo heerlijk bij kan zingen en dansen en gek doen!

Ik zat in de auto en hoorde Sia op de radio. Zij zong You shoot me down but I won’t fall I am Titanium

Die had ik net nodig zeg!! Ik zette de radio keihard aan en reed waarschijnlijk ook steeds harder, maar wat kon het mij schelen! Ik voelde de kracht van dit nummer door mij heen gaan en heb het gebruikt.

Het duurde even, maar ik kan weer gewoon naar Pink Floyd luisteren. Ik voel het niet meer, die pijn, ik ervaar de schoonheid van het nummer en geniet er van.

Ik ben gevallen, maar ik sta altijd weer op. Ik ben van Titanium!!

Welk nummer heeft een betekenis voor jou? Of waar kun jij niet meer naar luisteren?