Keuzes, keuzes, keuzes

Waar doe je goed aan? Ik schreef de vorige keer over de niet-anonieme Deense donor die fan is van Robbie Williams. Hij is het toch niet geworden omdat hij licht allergisch is voor stof. Ik heb zelf katten en ik weet niet of het iets uitmaakt, maar geef mij voor de zekerheid toch maar de sperma van iemand die geen allergie heeft.

Ik ging voor de gein kijken bij de anonieme donors. De informatieverstrekking over de donor is verder hetzelfde als bij de niet-anonieme donor. Erg uitgebreid. Het enige verschil is de prijs, want dat scheelt aanzienlijk, en het feit dat mijn kind nooit de gegevens van zijn vader gaat krijgen.

Ik heb al het geld van de wereld over om mijn kind een niet-anonieme donor te gunnen.

Maar ja, als je het geld niet hebt, kan je het je ongeboren kind wel gunnen, maar is het simpelweg niet haalbaar omdat je het niet kan betalen. En als ik de “dure” sperma op dit moment niet kan betalen en het daarom helemaal niet kan doen, dan is mijn kind er straks niet. En als mijn kind ooit een leuk leven heeft, dan is hij of zij er hopelijk blij mee dat ik de “goedkopere” sperma heb gekocht.

Alleenstaande mama Nathalie 3Toch blijft het een ethisch dilemma. Want hoe je het ook went of keert, mijn kind zal daardoor nooit te weten komen waar die voor de andere helft vandaan komt. Die beslissing neem ik nu voor mijn kind en de vraag is of mijn kind daar later last van gaat krijgen en het mij ooit kwalijk gaat nemen? Als ik de ervaringen lees van kinderen die ooit door een anonieme donor zijn verwekt, dan zijn de ervaringen totaal verschillend. De ene boeit het totaal niet en de ander vindt het heel erg en heeft er last van.

Aan de andere kant, ik doe dit zodat mijn kind de kans krijgt om zijn oom te leren kennen.

En die staat tenslotte veel dichterbij dan een donor. De donor is een aardige man met een eigen leven, die mij een kind gunt. Hij zal niet de opvoeder zijn en nooit een vaderrol vervullen. Sterker nog, bij een niet-anonieme donor heb je verder ook geen garanties. Mijn kind krijgt ooit de gegevens, maar dan kan de donor wel dood zijn, niet traceerbaar of geen interesse hebben in contact.

Het is allemaal koffiedik kijken en dat maakte het wel moeilijk om de knoop door te hakken. Want wat is de juiste beslissing? Wachten op augustus of nu alvast beginnen met een anonieme donor? Ik heb de beslissing genomen en niet iedereen zal die beslissing de juiste vinden. Dat hoeft ook niet. Ik heb een hele leuke anonieme donor gevonden die ik kan betalen. Op de kinderfoto ziet hij er zo schattig uit. Echt om op te vreten. Daarnaast spreekt het verhaal over zijn leven mij aan.

Als ik iets heb besloten, dan laat ik er geen gras over groeien. Ik ben gisteren begonnen met foliumzuur slikken en als mijn voorraad cola light (mijn verslaving) op is, ga ik over op de cola light zonder caffeïne. Ik heb ook al opgezocht wat ik nog wel en niet mag eten en drinken als ik zwanger ben. Dat betekent dat mijn plan om in de lente en de zomer de bloemetjes buiten te zetten, een feestje zonder alcohol wordt. Dat vind ik niet erg. Ik vind een drankje lekker, maar zeker niet noodzakelijk om lekker te dansen en te sjansen. Klinkt raar dat ik het nu over de bloemetjes buiten zetten heb terwijl ik nu echt nog niet in de stemming ben om de bloemetjes buiten te zetten. Wat heb ik op het moment te vieren? Maar ook dat is iets wat ik heb besloten. Ik voel me nu intens verdrietig en heb ook veel depressieve gevoelens, maar door de dingen te blijven doen waar ik normaal gelukkig van word, blijf ik er hopelijk niet in hangen.

Positief blijven ondanks dat ik me nu niet zo voel. That’s the secret. Zegt men.

Sinds gisteren ben ik begonnen met de ovulatietesten zodat ik alvast mijn cyclus beter leer kennen.Tien dagen voordat ik mijn volgende eisprong verwacht, ga ik mijn winkelwagentje vullen met rietjes met sperma en ga ik “doe-het-zelf-klussen”.In ieder geval de komende vier maanden en als het dan niet is gelukt, in augustus verder met de spermabank.

Weet je trouwens wat het is met beslissingen nemen? Dat alles zijn voor- en nadelen heeft. En als je alleen voor jezelf beslist, vind ik het soms al lastig, laat staan als je nu al ook voor je ongeboren kind beslist. Je moet mij trouwens in een restaurant voorstellen. Duurt altijd een eeuwigheid voordat ik beslis wat ik ga bestellen. En ik bestel dan uiteindelijk onder druk van de ober die ongeduldig mijn beslissing staat af te wachten. Met mijn koophuis was het trouwens een ander verhaal. Dat is iets heel groots en iets heel duurs en je zou denken dat je daar dan jaren over doet om te beslissen. Ik zag de woning op zondag te koop staan, maandag belde ik de makelaar, dinsdag had ik de bezichtiging, woensdag deed ik een bod en diezelfde middag had ik ineens een huis gekocht. Ineens!! Ik was niet eens op zoek naar een huis. Ik woon hier al sinds 2006 en nog steeds geen spijt van mijn impulsieve actie.

Alleenstaande mama NathalieIk vertrouw daarom op mezelf, dat ik met grote beslissingen altijd de juiste maak. Deels met mijn verstand, maar grotendeels met mijn gevoel en intuïtie. En als het niet de juiste is, dan is er ook geen man overboord. Mijn kind zal later echt niets tekort komen, zeker niet qua liefde en aandacht.

En ik zal mijn kind van jongs af aan uitleggen hoe hij of zij op de wereld is gekomen.

Voor hem of haar zal het de normaalste zaak van de wereld zijn. Ik geloof dat een kind die het vanaf het begin af aan zo gewend is, niet beter weet.