Dat kan natuurlijk alleen mij weer overkomen.
15 februari 2017 
3 min. leestijd

Dat kan natuurlijk alleen mij weer overkomen.

Ik blijf erbij dat dit mijn jaar wordt. Ondanks al wat kleine tegenslagen dit jaar. Ik ga stralen dit jaar. Alleen gebeurt dat soms wel eens anders dan ik gedacht had.

Na 2,5 week vakantie te hebben gehad ben ik de week weer heerlijk begonnen met werken. Het is dinsdag en de dag loopt best goed. Ik ga even tussen 2 cliënten door een boodschapje doen. Zoals gewoonlijk vlieg ik de winkel in en uit. Ik stap in de auto. En nee hoor, het slot van de auto blijft maar omhoog en omlaag gaan. Open en dicht. Wat is dit nu denk ik?

Ik krijg de deur niet meer open. Prima, dan houd ik dat pinnetje toch gewoon omhoog, denk ik nog. Natuurlijk, dat werkt dus ook niet. Alle vier de pinnetjes blijven maar omhoog en omlaag gaan. De sleutel uit het contact halen werkt ook al niet. Wat nu? De monteur bellen. Die heeft pas vanavond tijd. Dit gaat niet echt lekker en mijn zwakke punt is dat ik panisch word als ik opgesloten zit.

Dat kan natuurlijk alleen mij weer overkomen.

Oké, dan eerst maar naar huis rijden, mijn cliënten afbellen en dan maar verder zien. Wie weet krijg ik het nog goed. Kalm blijven en vooral rustig blijven. Thuis aangekomen parkeer ik de auto maar netjes in het vak en niet voor de schuur. Ik wil alle zijdes van de auto bereikbaar hebben. Blijf het proberen met de deuren, maar nee hoor, niet open te krijgen. Ik wil er ondertussen echt uit. Dan maar Dukes of Hazard stijl. Door het raam de auto uit. Nou ik weet niet hoe die gasten het deden maar geloof me zo soepel als zij het deden krijg ik niet voor elkaar. Gelukkig; niemand in de straat die me heeft gezien. Ik vind mezelf nu toch al niet het toonbeeld van gratie maar dit lijkt me al helemaal niets. Opgelucht sta ik naast de auto.

Nu ben ik uiteraard ook een eigenwijs ding, dus ik blijf het toch even proberen.

Uiteindelijk lukt het me om de bijrijderskant open te krijgen terwijl ik ernaast sta. Je denkt toch niet dat ik nog die auto instap, behalve om naar de garage te rijden. Ik hoop dan ook dat ik hem zo dadelijk ook op die manier open kan krijgen als ik naar de garage ga.

Dat kan natuurlijk alleen mij weer overkomen.

Terwijl ik in de auto aan het stoeien ben met het slot, appt een goede vriend me. Die is bezorgd en kent mijn paniek. Thuis binnen appt een andere goede vriend. Die belt meteen, maar ik ben zo opgefokt dat ik niet echt aanspreekbaar ben. Mijn vriendinnen vinden het natuurlijk meer om te lachen. Die kennen me dan ook wel wat beter en weten dat dit echt weer iets voor mij is. Die zien het natuurlijk al helemaal voor zich. Whaha natuurlijk. Ik hoop zo dadelijk in mijn auto te komen en er eventueel door de monteur in het uiterste geval van nood weer uitgehaald te worden.

Na 1 uur sleutelen aan mijn autootje is het gemaakt. Er was een klein veertje kapot. Het grootste gedeelte van de tijd is nodig geweest om de bestuurders deur open te krijgen. Hij zat echt goed dicht. Maar goed: eind goed al goed, ik kan weer veilig de auto in en vooral uit. Zoiets kan natuurlijk alleen mij weer overkomen.

Zie ook: Een goede buur…

Heb jij zoiets al eens meegemaakt? Wat is jouw ergste pechgeval? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen