In het contract met de donor is afgesproken dat hij mijn uk ieder seizoen een keer mag zien en met haar verjaardag. Zodat ze geen vreemde van elkaar zijn op het moment dat ze zal vragen wie dan haar biologische vader zal zijn. Deze afspraken lopen soepel. Alhoewel Twan haar wel vaker wilde zien.

Gedeelde trots

Ik merk wel dat ik veel met Twan deel. Foto’s en filmpjes van mijn kleine wonder. Ook omdat ik het idee heb dat ik hem niet kan overladen met “uk-berichten” en omdat het een soort van gedeelde trots is.

Wat ook wel een beetje een conflict in mezelf is. Is het fair dat ik een foto stuur? Doe ik hem daar geen pijn mee? Want pas na haar geboorte heb ik gezien wat dat met hem deed. Maar niets sturen is ook geen optie. Dat zou hem ook kwetsen. Ik besluit ook om het hem gewoon op de man af te vragen. Ik hou van duidelijkheid en als hij het niet wil, dan moet hij dat maar aangeven. Dat belooft hij. Maar vooralsnog is hij bij met alle berichten.

Hij geeft wel aan dat de periode tussen de bezoeken voor hem lang duren. En ergens snap ik dat wel. Ik mis haar na een uurtje al. Maar anderzijds, hij wist waar hij aan begon. Hij was degene die ervaring had in het donorschap. Maar ik ben ook niet van steen. Ik gun het hem dan ook wel weer. Al weet ik niet of ik er goed aan doe om een extra bezoek toe te laten.

 

Foto's maken met m'n apieOns gezamenlijke modelletje

De donor van mijn uk  en ik hebben toevallig dezelfde hobby. We fotograferen. En we merken dat de samenwerking lekker loopt als we ons gezamenlijke modelletje schieten.

Er komt een opdracht om een bruiloft te fotograferen. Twan vraagt of ik hem daarbij wil helpen. En natuurlijk. Superleuk toch! Echter is er na een week al een dingetje. We hebben afgesproken dat we de locatie van de bruiloft van te voren gaan checken. Ik neem uk mee. Dat vindt hij ook leuk. Echter heeft hij geen oppas voor zijn jongste zoontje. Twan vraagt of hij hem mee mag nemen. Wie ben ik?! Ik heb steeds gezegd dat ik het voor uk te vroeg vind om haar broertjes en zusjes al te zien omdat zij er zelf nog niet veel aan heeft. En dan nu…. Kan het kwaad? Is het handig? En ik vraag me af of dat hele foto gedoe wel een strak plan is geweest.

Maar ik stem wel toe. Ik kan voor mijn uk ook geen oppas vinden en het zal voor de kinderen zijn alsof ze een nieuw vriendje of vriendinnetje hebben.

Na het bekijken van de trouwlocatie heb ik eigenlijk alleen maar naar die twee kinderen kunnen kijken. Ze hebben gewoon dezelfde motoriek en dezelfde wenkbrauwen. We zitten in een strandtentje en de kinderen zijn bezig met een grote bak met stenen. De serveerster zegt wat en beide kijken ze op. Precies hetzelfde. En dat terwijl ze maar voor de helft dezelfde DNA hebben. Bizar! Uiteraard schiet ik foto’s van het moment.

Het fotogebeuren betekent wel dat hij m’n uk vaker gaat zien. Want het is leuk zo’n uit de hand lopende hobby. Maar ik ga haar niet nog vaker naar een oppas brengen als dat ik nu al doe.

Ik besluit om ook in dit project met Twan in zee te gaan. De naam van ons bedrijfje wordt de tweede naam van onze dochter. En vind ik het niks. Dan houdt het ook gewoon op. Zo heb ik het ook afgesproken met Twan.

Geluksvogel?

Inmiddels ziet ze hem veel vaker dan in eerste instantie is afgesproken. Maar stiekem denk ik ook dat mijn kleine meisje een ontzettende geluksvogel is. Hoeveel donorkindjes gaan zo vaak op pad met hun biologische vader of donor?

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Wauw, wat mooi is dit! Wat fijn is het voor kinderen als ze toch met hun biologische vader om kunnen gaan?