Oedipus en een eenzaam momentje
16 oktober 2016 
3 min. leestijd

Oedipus en een eenzaam momentje

Ik moet toegeven, het overvalt me zelden : dat gevoel van eenzaamheid. Over het algemeen hebben we het mooi voor mekaar. Over het algemeen hebben we ook geen tijd om zwaar te filosoferen over hoe het nu eventueel anders of beter zou kunnen.  Als er eenmaal een moment is dat ik mezelf mijmerend in de zetel kan zetten, en het glas wijn geschonken is, zijn mijn brains zo oververhit dat filosofie het laatste van mijn wensen is.

Maar op een dag als vandaag, na het telefoontje van de school, slaat het wel even toe : die drang om te kunnen overleggen met iemand over hoe je het nu kan aanpakken.

2967571Ik kan oprecht zeggen dat ik vanuit het diepste van mijn ziel trots ben op mijn kinderen : uit zichzelf (of misschien wel deels door mijn opvoeding – joepie, een pluim) zijn ze niet alleen verdraagzaam maar ook sociaal en hebben ze een intens gevoel voor rechtvaardigheid. Spontaan komen ze op voor de zwakkeren, spontaan weten wat goed en wat fout is. Dingen die ik belangrijker vindt dan die cijfers op het rapport, die rechte rug aan tafel, dat ‘flink’ zijn in de wachtrij.

Ze hebben, vooral de oudste dan, een gevoel voor humor, dat zich vertaalt in gesprekken waar veel volwassenen nog van kunnen leren.

En ze zijn eerlijk. En ook dat is iets waar heel veel volwassenen nog kunnen naar opkijken.

Maar blijkbaar hebben de gebeurtenissen in het verleden toch ook een vlek achtergelaten op hun gedrag. En ja, wie kan het ze ook kwalijk nemen ? Alleen wordt er nu eenmaal verwacht dat je wel flink bent in de wachtrij. En stilstaat. En zeker geen gevatte reactie geeft op anderen.

images

 

Tegenover mekaar vergeten ze soms al die waarden. Broer en zus, de eeuwige strijd. Beschermen en afbreken. Te veel, volgens de leerkrachten.

En dan grijp je naar die telefoon, om al jankend raad te vragen bij je vriendinnen. Want hoe pak je zo’n situatie aan ? En moet je kwaad zijn op je kinderen om iets waar ze eigenlijk, puur psychologisch, niet echt veel aan kunnen doen ?

freudFreud zou me wellicht misprijzend aangekeken hebben met de woorden : als de vader ontbreekt, dan ontwikkelt het idee van het kind over zijn positie in de maatschappij zich niet correct. Maar Freud meende ook dat mannen meer ontwikkeld waren dan vrouwen. En ik had gewoon de pech dat ik net die mannen moest ontmoeten die de uitzondering op de regel waren …

Anderszijds wordt er ook beweerd dat hoe intiemer de relatie met je broer of zus, hoe heftiger de ruzies. Dus eigenlijk zien mijn kinderen elkaar onwaarschijnlijk graag. En ik hen. Maar ja, daarmee is het niet stil in de wachtzaal. Dus steek ik de mama-speech af, richt een hele tijd mijn energie op de situatie en probeer ik dit zo goed mogelijk op te volgen. Geen Oedipus, geen pedagogisch gedoe of verantwoorde straffen, maar vooral heel veel praten en heel veel liefde.

Want hij heeft dan misschien heel veel van ons afgenomen, aan die liefde kan niemand raken. Niet overbeschermend of betuttelend, maar gewoon puur graag zien. En samen verder gaan.

Zie ook: De vijf fasen van het rouwproces

Hoe zou jij hiermee omgaan? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Over de schrijver
Reactie plaatsen