Oja, die valkuil!

Valkuilen, wie heeft die eigenlijk gegraven? En waarom stap je daar toch steeds weer in? Met heel mijn verstand weet ik precies wat mijn valkuilen zijn. Ik kan ze benoemen, ik kan ze analyseren, ik weet waardoor ze ontstaan zijn, en ik weet zelfs hoe ik ermee om moet gaan. Hoe ik er omheen kan lopen of overheen kan springen, whatever.

En toch…bestaat er in mijn leven zo’n hardnekkige valkuil waar ik keer op keer instap. En zelfs als ik erin zit, heb ik het nog steeds niet door. Signalen vang ik dan kennelijk niet meer op, of ik vang ze wel op maar ik herken ze niet meer. Ik weet nog niet zo heel goed hoe dat dan precies werkt. Alsof ik in die kuil in een soort bubbel leef. Van buitenaf dringt er niks meer door en zelf ben ik niet meer in staat om van buitenaf naar mezelf te kijken.

Waar ik normaal nog weleens in een helikoptervlucht boven mezelf kan hangen, om zo naar de situatie te kijken, mislukt dat totaal als ik eenmaal in die kuil lig.

Logisch ook, want zodra ik daar ben, ontbreekt het me aan alles dus hoezo moet ik als in een helikopter boven mezelf hangen. En dan begint mijn lichaam te protesteren. Ik voel me niet lekker. Ik voel me oncomfortabel. Ik kan niet meer in slaap vallen, of ik word een paar keer per nacht wakker. Ik pieker niet, want ik heb tenslotte niks om over te piekeren. Alles gaat heel goed, toch?

Die ene tegenvaller incasseer ik wel. Het zal wel ergens goed voor zijn, en het zal allemaal wel weer goed komen. Ik veeg ‘zo van tafel. Maar echt lekker voelt hij niet en het kost energie. Nog een paar van die tikjes, een paar slechte nachten, een druk weekend, een iets te intensieve werkweek, de valkuil in zicht, ik kijk even niet en ja hoor, deze mevrouw zit er weer in!Oja, die valkuil!

Vorig jaar om deze tijd sloeg de man met de hamer genadeloos toe. Vijf maanden ellendig thuis en daarna rustig je leven en je werk opnieuw inrichten. Kan ik!! Ging heel goed ook. Hup, en weer door!!

En laat dat nou precies de naam zijn van mijn valkuil. ‘Kan ik’, ‘lukt ook nog’, ‘doe ik wel’ en ‘kan er ook nog wel bij’. Leuke dingen moest ik doen toen ik ziek thuis was, want dat geeft energie, maar ik was nu alleen even vergeten dat te veel leuke dingen doen, tijd en energie kosten. Grenzen aangeven, ja, kan ik ook!! Vergeet ik af en toe even…Niet echt handig dus. Misschien het woord ‘nee’ even weer tevoorschijn halen, dat is dan weer wel handig.

Zei ik niet heel stoer ‘laten is het nieuwe moeten’? Heeft iemand een ladder voor me te leen?

Wat zijn jouw valkuilen? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

 

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen