Onverwachts zwanger....
23 juni 2015 
4 min. leestijd

Onverwachts zwanger....

Onverwachts zwanger….. Als je mij begin 2013 had verteld dat ik nu thuis zou zijn met een heel mooi jongetje van 1 jaar, had ik je midden in je gezicht uit gelachen. Ik mama?! Nee joh dat is niets voor mij had ik dan gezegd. Dat dacht ik ook echt altijd. Ik had er geen tijd voor. Ik werkte fulltime en gaf daarnaast nog salsa les, in het weekend ging ik lekker naar dansfeestjes en daarbij mijn huis was ook veel te klein voor gezinsuitbreiding.

Dat het leven een totaal ander plan met mij had, daar was ik totaal niet mee bezig

Tot begin 2013 ik er achter kwam dat de functie waarin ik toen werkzaam was, zomaar door mijn werkgever op Monsterboard was gezet. Ja, je leest het goed, zonder mij in te lichten. Ik kwam er per toeval achter en ben verhaal gaan halen. Het kwam er op neer dat ze inderdaad iemand anders zochten voor mijn functie. Ik kon het niet geloven, ik had een vast contract en werkte echt keihard. Maar helaas bleek dit niet genoeg. Na een tijdje ben ik samen met een advocaat tot een regeling gekomen en ben ik uit dienst gegaan. Ik moest op zoek naar een andere baan.

UJD_JAY_014Maar eerst wilde ik graag even op vakantie, gewoon even mijn hoofd leeg maken voor ik aan een nieuwe baan zou beginnen. Ik boekte samen met mijn toenmalige vriend een vakantie. Een maand voor ik op vakantie zou gaan, bracht ik een bezoekje aan de huisarts omdat ik het gevoel had dat mijn spiraal niet meer op zijn plek zat en dat wilde ik voor de vakantie nog even geregeld hebben. De huisarts zou dit wel even voor mij regelen. Ik ging er naar toe met het idee binnen 5 minuten weer buiten te staan. Dat stond ik ook, maar met een spiraal armer en een uitstrijkje rijker. De huisarts vond het er allemaal nogal onrustig uitzien dus voor de zekerheid, niets om mij zorgen over te maken zei hij. Een week later zou hij bellen met de uitslag.

Nog geen 3 dagen later ging mijn telefoon, in de avond. Ik keek naar het nummer en zag dat het de huisarts was. Vreemd dacht ik waarom belt die mij nou op zo’n raar tijdstip

Mevrouw sorry dat ik nu nog zo laat bel, maar bent u alleen? Ehm ja, zei ik. Waarom? Gaat u dan maar even zitten. Mijn hart bonkte in mijn keel, wat kon er in godsnaam aan de hand zijn dat ik even moest gaan zitten? Ik vind het heel vervelend, zei hij, maar de uitslag van uw uitstrijkje is vrij ernstig. U moet zo snel mogelijk een gynaecoloog zien. Na dat hij het één en ander uitgelegd had hing ik op. In tranen was ik. Wat nu? Wie moest ik als eerste bellen?! Mijn moeder, mijn vriend… ik was eventjes de weg kwijt. Uiteindelijk kon ik de volgende dag terecht in het ziekenhuis.  Mijn moeder ging mee. Er werden hapjes uit mijn baarmoederwand gehaald en die zouden onderzocht worden. Een week later werd ik gebeld, het was niet goed. Ik moest behandeld worden. Het werd een lisbehandeling, waarbij ze met een soort elektrische lus de slechte cellen als het ware van de baarmoederwand af schrapen. De behandeling viel reuze mee. Maar het kon wel een paar weken duren voor ik helemaal herstelt was. De vakantie hing aan een zijden draadje, maar uiteindelijk konden wij toch gaan. Er werd wel verteld dat zwanger worden misschien een probleem zou kunnen worden in de toekomst. Maar zoals ik hierboven al schreef, kinderen zaten niet in mijn planning dus dat vond ik niet zo erg.

Na de vakantie ging het niet meer zo goed tussen mij en mijn vriend. Mijn ziek zijn trok een zware wissel op onze relatie en zo waren er nog meer dingen die niet helemaal lekker gingen. Uiteindelijk hebben we besloten om uit elkaar te gaan. Na een weekendje weg met vriendinnen bleef ik maar moe, ik snapte er niets van. Toen mijn menstruatie ook nog eens uitbleef, begon ik mij toch zorgen te maken. Maar de kans dat ik zwanger was, wuifde ik weg, dat kon immers eigenlijk niet meer. Op aandringen van een vriendin heb ik toch maar een test gedaan.

Ik kon mijn ogen niet geloven, het stond er echt daar op dat staafje, in grote letters ZWANGER. Ik wist niet wat ik moest voelen,  blijdschap, verbazing, complete chaos in mijn hoofd. Dit kon niet! Niet nu! 

Ik was dus onverwachts zwanger, maar toen ik eenmaal van de schrik bekomen was maakte een heel sterk oergevoel zich van mij meester. Dit was mijn kindje en wat er ook zou gebeuren, ik ging hier voor zorgen met alles wat ik in mij had. Uiteindelijk zijn de papa en ik nog heel even samen gekomen, maar heeft hij toch besloten om niets met mij en zijn zoon te maken willen hebben. Het is niet van hem (zijn woorden). Ik ben dus vanaf 20 weken zwangerschap alleenstaande mama. Natuurlijk is het soms moeilijk, maar dat is niets in vergelijking met de liefde die je voor je eigen kindje voelt! Zoveel liefde, zo’n bijzondere band. Ik heb geleerd dat niets in het leven te plannen is. Ik leef met de dag en geniet van elk moment dat ik en mijn zoontje samen mogen zijn. In mijn volgende blogs zal ik jullie op de hoogte houden van hoe het met ons gaat en wat wij allemaal meemaken.

Zijn er hier meer mama’s die vanaf de zwangerschap ‘alleen’ zijn? Ik zou het leuk vinden als je je bericht onderaan deze pagina achter wilt laten. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Haaaii Wat mooi geschreven zeg! En zo bijzonder. geniet lekker van je kleine man en jullie diertjes! Ik ben zelf ook alleenstaand.. de 'vader' was er 9mnd.. naja was er eigenlijk niet. Deed eigenlijk alles om van ons af te komen en mn zwangerschap zuur te maken. Heb mn zwangerschap alleen doorstaan (wat ik overigens helemaal niet erg vond hoor). En nu is mn kleine 3jaar en zijn wij lekker saampjes van het leven aan het genieten! X Daida.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Hallo, Ik ben 28 jaar en vanaf 5 weken zwangerschap alleen. Mijn ex hield er een dubbel leven op na. Hij was afgekickt van wiet in een kliniek. Maar schijn bedriegt. En het was nog veel erger dan voor de tijd. Geld wegnemen, liegen liegen liegen. Mijn hele leven leek wel een slecht verzonnen verhaal. Zoveel leugens en onzekerheid. Ik heb hem overal bij betrokken. Foto's, info etc. Hij is bij de bevalling geweest omdat ik zo vol hormonen en gevoel zat. Ik wilde het hem niet ontnemen. Hij heeft haar niet erkend, omdat ik dat niet wilde. We zijn na de bavalling 4 maandjes samen geweest, met veel drama. Hij was clean en had geen woonruimte en ik wilde de vader van mijn kind niet op straat zetten. Wat er trouwens alsnog gebeurde na die 4 maanden. Maar dat was zijn keuze. Maanden geen contact gehad. Tot hij op zijn vaders verjaardag was. Allemaal weggestopte gevoelens. Beetje gepraat. Een maand later werd mijn dochtertje 1. Hij is er niet bij geweest. In de maanden erna weer een beetje meer contact en dingen samen doen. Maar het werkte niet. Hij is veel te veel gericht op zijn eigen leven. Als ze huilt is ze verwend. En ga zo maar door... Nu is het zelfs zijn kind niet meer. Ik zou vreemd zijn geweest. Dat was voor mij denk ik wat ik nodig had. Sommige mensen zeggen dat ik veel te veel nieuwe kansen heb gegeven. Maar mijn dochtertje kan mij niets verwijten. Ik heb het geprobeerd tot ik mijzelf bijna kwijt was. Ik kan hem niet dwingen te veranderen. Drugs gaat altijd voor. En het gaat zo veel beter met ons. Want achteraf gezien is ze nu een stuk rustiger. En ik ook. En de rust is ook weer terug tussen mijn ouders. Mijn moeder stond achter mijn keuze. Mijn vader niet. De band die mijn vader en dochtertje hebben is zo bijzonder. Die heeft me ook in laten zien dat ze het ook wel redt zonder haar vader. Natuurlijk doet het mij pijn dat ze niet opgroeit met beide ouders, maar ik sloop mezelf als ik daar mee bezig blijf. Als ze vragen heeft zal ik haar een eerlijk antwoord geven. Heftig verhaal. Heel bijzonder dar je toch zwanger bent geworden. Gaat het nu lichamelijk goed? Je hebt ook al veel meegemaakt. Kent je zoontje zijn andere opa en oma? En de ex schoon familie? Ik wens jullie heel veel geluk voor de toekomst! xxx

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Fijn dat jij je draai in alles hebt kunnen vinden. Mooi geschreven verhaal. Ook hier onverwacht zwanger, we hadden en knipperlicht relatie. Uiteindelijk na veel gedoe gaan samen wonen. Maar hij is na twee maanden samen wonen vertrokken. Was niet zijn ding en trok het niet meer. Ik was toen 23 weken zwanger, gelukkig heb ik veel steun gehad van mijn familie en vrienden. Inmiddels zijn we 3 jaar verder en heb ik het na anderhalf jaar opgegeven om contact te zoeken. Echter loopt er een recht zaak omdat hij gezamenlijk gezag en omgang wil. Terwijl we al 3 jaar amper contact hebben.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Dag anno, Wilt u eens contact met me opnemen, aub? Via Facebook ofzo? Ik zit in ongeveer dezelfde situatie als u... Mijn naam op Facebook is : Tine Rube Vandevyvere

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Heftig verhaal. Je hebt ook al veel meegemaakt. Wat een wonder dat je zwanger bent geworden. Heeft je zoontje contact met zijn opa en oma en je ex schoon familie? Gaar het nu goed qua gezondheid? Ik ben vanaf 5 weken zwangerschap alleen. Heb een prachtige dochter van 21 maanden. Er is wisselend contact geweest met haar "vader", maar hij heeft haar nu al 4 maanden niet gezien, en dat is beter voor iedereen. Hij is veel te veel met zichzelf bezig. Hij is verslaafd aan wiet, en dat staat op de eerste plaats. En dan heb ik het nog nieteens over de leugens die bij zijn verslaving komen kijken. Ben mezelf al een paar keer bijna kwijt geweest, omdat ik zo graag wilde dat ze een vader zou hebben. Maar nu hij zelfs zegt dat ze niet van hem is is het klaar voor mij. Het is aan mijn dochtertje of ze hem wil leren kennen als ze ouder is, maar nu is rust veel belangrijker. Hij voelt zich gedwongen te moeten veranderen. Lijkt mij niet meer dan logisch.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Bedankt voor jullie reacties. Het is fijn als je familie en vrienden hebt die voor je klaar staan. Ik heb dat gelukkig ook maar tegelijk ben ik ook een hoop 'vrienden' verloren.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Lieve dames, het gaat nu goed kwa gezondheid. Ik sta nog elk half jaar onder controle maar ik vind dat wel een fijn gevoel. Nee andere opa en oma ziet hij niet. Papa zegt immers dat t niet van hem is. Waarschijnlijk weten zij het niet eens. Ze wonen niet in Nederland.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Fijn om te lezen dat je gezondheid beter is en je je er zo sterk doorheen slaat; zoals iedereen hier zo goed mogelijk doet. Ik ervaar dat geliefd worden door mijn kind, me kracht geeft en door zelf zo onnoemelijk veel van m'n kind te kunnen houden, geeft me moed. Elke dag weer! Ook ik was onverwacht zwanger en kwam daar, met iets meer dan 7 weken ver, via m'n huisarts achter. Direct wist ik dat ik voor dit kind zou kiezen, altijd. En dus heb ik de vader min of meer direct buiten gezwierd: ik had er meer dan 4.5 jaar al een passionele en hechte relatie mee, ergens was hij onverwacht 'de liefde van m'n leven'. Hoe dan ook, nog geen moment heb ik spijt van mijn keuze gehad terwijl het in fysiek/medisch, financieel en juridisch oogpunt alleen maar slechter met me gaat... Ik besef steeds beter, het is een bizar verhaal maar zoals je schrijft; het leven leeft zichzelf en neemt wendingen die men absoluut niet had kunnen voorspellen. Gelukkig maar! Veel sterkte en moed nog voor jullie toegewenst, keep going strong :-D !!

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Ja dat is zeker waar. En je "vrienden" leer je pas kennen als je het moeilijk hebt. Fijn dat het goed gaat. Oke.. Ja dat is zijn keuze om hen dat te ontnemen. Mijn dochtertje ziet ze af en toe. Maar er is niet veel contact meer. xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Jeetje bijna mijn verhaal.. Ook slechte uitslag gehad na uitstrijkje, met lisexcisie als gevolg.. Ik woonde ook in 2 kamer app.. 15 maanden zo geweest . Net verhuisd naar gezinshuisje.. Lekker allebei weer een eigen kamertje.. De vader van mijn uk is niet meer in beeld vanaf het moment dat ik meedeelde zwanger te zijn.. Mijn zwangerschap was ook geheel onverwacht en niet geplanned. Maar o wat ben ik blij met mijn kleine mannetje. Leuk om je verhaal te lezen. Altijd prettig te weten dat je niet de enigste bent.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Wauw wat herkenbaar dan voor jou ook. Fijn om te weten dat er meer mensen zijn met dit verhaal Wij kijken nu ook naar een groter huisje. Dan kan hij eindelijk een eigen kamertje hebben.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Heel mooi geschreven! Heel herkenbaar allemaal.. Van baan kwijt tot dansfeestjes! Ik ben vanaf dag 1 alleen geweest! Soms zwaar maar haar lachjes maken alles goed :-)

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Wauw wat een lieve reacties. Zeker fijn om te weten dat je niet alleen bent. Ik zal elke twee weken bloggen. Hoop dat jullie mijn volgende blogs met net zoveel plezier zullen lezen en volgen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2015

Mooi om te lezen hoe het bij jullie is gegaan. Ik was ook onverwachts zwanger en geen relatie. Heb t wel meteen verteld maar stond er van begin af aan alleen voor. Was geen probleem voor mij! Heb alles gewoon over me heen laten komen en maar kijken waar je tegen aan loopt. Helaas ook mijn vaste baan verloren maar nu een super leuke parttime baan ervoor terug. Zo kan ik ook elke dag tijd door brengen met mijn zoontje (nu 2jr). Ik vind het heerlijk samen en ben zo blij met mijn mannetje! Ik sta ervan te kijken hoeveel moeders een soort gelijk verhaal hebben en is ook erg leuk om dat te lezen. Zo zie je maar 'wij Mama's' doen zeker niet onder aan een 'normaal' gezin. En denk dat de kinderen geen lievere mama's kunnen wensen. Heerlijk om die liefde voor onze kinderen te kunnen delen en lezen!! You all rock! Liefs

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

yep, ben ook van af de zwangerschap allen, tien jaar nu moeder van een prachtige zoon, met autisme zonder vader, schrijf er zelfs en boek over. had hem voor geen miljoen jaar willen missen, hoe zwaar soms ook, ik lees graag meer van je, ik heb ook een site supermamas.net maar ben daar niet meer actief op, fijn dat jullie deze mooie site maken!

Reactie plaatsen