Onvoorwaardelijke liefde

Daar zit ik dan. Op de bank, met een groot stuk chocola en een bak koffie. Ik moet een blog gaan schrijven maar voel me inspiratieloos. Een hoofd vol twijfels ook. Wat kan ik schrijven waar jullie iets aan hebben? Of gewoon leuk vinden om te lezen.
Twee van m’n katten maken ruzie om een plekje op de vensterbank. Pfff…weer afgeleid.
Het was een drukke week en dan ook nog DIE week van de maand. Dan ben ik echt niet op m’n best.

druk

 

 

 

 

Morgenavond vieren we sinterklaas met de kinderen en kleinkinderen. Vanochtend heb ik de laatste cadeautjes ingepakt. M’n gedachten dwaalden af. Naar de tijd dat m’n kinderen klein waren en hoe ze genoten van dit heerlijke kinderfeest.
Ik heb ’t zelf altijd moeten missen.

Feest- en verjaardagen werden bij ons thuis niet gevierd vanwege de geloofsovertuiging van mijn ouders. Kwamen vroeger alle kinderen op school met hun nieuwe speelgoed, had ik niks. Op zich ben ik niets tekort gekomen hoor. Maar het voelde altijd wel raar.

Met een klein budget de feestdagen door

Het was niet leuk om altijd anders te zijn. Anders omdat je ouders daar voor kozen. Niet eens omdat je ’t was of zelf wilde.

Anders zijn is op zich prima maar niet in een gedwongen rol die niet bij je past en waar je als kind niets van snapt. Ik ben blij dat ik ’t met mijn kinderen anders heb kunnen doen. Ik wil absoluut niet beweren dat ik ’t allemaal goed heb gedaan. Zeker niet. Ik hoop alleen wel dat m’n kinderen hebben gevoeld dat ze zelf mogen kiezen hoe ze hun leven willen leven.

Eigenlijk denk ik dat dat wel gelukt is. Het is fijn dat ze eerlijk tegen me zijn, dat ze hun gevoel kenbaar durven maken. Dat ze over, bijna, alles met me praten.
De angst dat ze zich net als ik zouden voelen is niet nodig gebleken. Ik ben heel lang bang geweest dat ze niet open zouden durven zijn. Dat ik ze dat niet zou kunnen leren omdat ik ’t zelf niet gekend heb. Blijkbaar zit dat meer in het gevoel wat je je kind geeft dan in woorden.

Het gaat echt niet altijd even makkelijk. Ik ben niet altijd even makkelijk. Ik wil ze teveel beschermen, behoeden voor fouten, betrek te vaak m’n eigen ervaringen in de situatie, klap soms dicht als ik iets moeilijk vind. Zij willen hun moeder niet kwetsen en graag mijn goedkeuring. Ingewikkeld allemaal maar op de één of andere manier werkt ’t tussen mij en hen.

Dat is waar ’t voor mij om draait. Onvoorwaardelijke liefde. Wat ze ook kiezen, hoe ze ook willen leven, wie ze ook willen zijn, ik hou van m’n kinderen.

Daar hoeven ze niets voor te doen. Dat zit in mij, zij zitten in mij, zijn een deel van mij.

En zo is m’n kroost ook deze week weer verantwoordelijk voor een dosis inspiratie. Ik zal altijd wat te vertellen hebben bedenk ik me. Door alles wat is geweest en alles wat nog gaat komen, mooi en minder mooi.

Zie ook: Het lege nest syndroom

Hoe merk jij dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk is?