Daar sta ik dan op Schiphol, voor het eerst helemaal alleen op reis. De reis waarin ik mij zelf terug hoop te vinden.Waarin ik weer het gevoel van gelukkig zijn kan vinden en waar ik het verdriet en de pijn van de afgelopen 2,5 jaar achter mij kan laten.

Ik als 35 jarige, toch iet wat niet pedagogisch verantwoorde single mama van een puber, ga naar het prachtige Vietnam. Kind is heerlijk 16 dagen bij mijn geweldige en toch wat overbezorgde ouders.

Daar sta ik met mijn ticket en paspoort in de hand op naar de gate. En dan uit het niets slaat de paniek bij mij toe. Ik ben altijd de vrouw geweest die alles toch wel enigszins redelijk kan relativeren maar nu, nu even pure paniek. Er gaat van alles door mij heen en voornamelijk mijn kind, mijn allergrootste bezit (figuurlijk dan he).

Egoïstische en slechte moeder

Er waren nogal wat meningen over mijn keuze om alleen op reis te gaan. Zoals dat ik mijn kind dumpte bij mijn ouders! En dat ik een egoïstische en slechte moeder ben.
Dat ik mijn prioriteiten niet op orde heb.

Waar ik trouwens best wel van slag was geraakt aangezien dit een gedachte gang was van de persoon die mij heeft gebroken. Figuurlijk dan anders was het een nog langer herstel geweest denk ik zo. En die toch twee jaar lang heel veel invloed had op mij en waardoor ik dus ook mijzelf ergens ben kwijt geraakt , nou ja verdwaald ben geraakt..

Ik moet dit gewoon doen

En ja daarom ga ik op reis en op zoek naar mijzelf, hoe cliché ook maar mijn onderbuikgevoel zegt dat ik dit moet doen.

Ik stap op het vliegtuig na enige vertraging en op van de zenuwen… Zodra ik mijn stoel heb bereikt zie ik dat er naast mij 2 kids, ik geloof 10 en 8 zitten dus daar heb ik mij de rest van de vlucht maar over gemoederd, tja je bent altijd een mama.

Op zoek naar jezelf

Voor het eerst slaap ik niet tijdens een lange vlucht. Na een kleine 26 uur kom ik eindelijk op het vliegveld in het prachtige en en overvolle Ho Chi Min city aan.

Ik voel mij als een vis in het water, de drukte de chaos, (waar ik zelf ook de laatste tijd erg veel last van heb in mijn hoofd dan) en de heerlijke geur van streetfood, de vriendelijke mensen en ja geen westerling te zien bijna..

De waterlanders

Ik kom aan bij het toch wel erg mooie hotel, wat mij erg verbaasd aangezien het geen drol kostte. Nadat ik ben ingecheckt en helaas moet wachten op mijn trouwe rode vriend de backpack, want die is nog even Kuala Lumpur aan het verblijven, besluit ik een heerlijke douche te nemen en roomservice te bestellen..

En dan eindelijk na 28,5 uur mijn prachtige puberkind bellen, wel via FaceTime en ohh wat heerlijk om haar weer te zien. Haar prachtige ogen en onwijs lieve lach. We hebben een praatje pot gesprek en dan met al haar liefde voor mij zegt ze “mam geniet, jij hebt dit zo verdiend. Jij hebt hier zo hard voor gevochten en voor gewerkt, doe dit voor jezelf en ik ben super trots op je mam love you “. Dan hangen we op en ja daar zijn ze de eerste waterlanders in Vietnam..

Ik laat ze gaan en besluit ook maar gelijk om dit de hele reis te doen. Als de waterlanders opkomen laat het gaan of zoals Elsa van frozen zingt Let it go, let it go…

The journey begins, the road where new memories are created and the old memories are left behind.. Keep you posted..

Zie ook: Op reis voor Happy Single Moms!

Ben jij wel eens op reis geweest zonder je kind om jezelf terug te vinden?