Opname in het ziekenhuis
12 november 2015 
5 min. leestijd

Opname in het ziekenhuis

In mijn vorige blog schreef ik over 5 dagen opname in het ziekenhuis. Mijn dochter komt niet genoeg aan en de kinderarts wilde haar eetgedrag observeren. Haar bloed laten nakijken, allergieën uitsluiten en onderzoeken waarom ze zo slecht eet.

Het was zondag, de dag voor de opname. De hele dag was ik onrustig. Ik ging met Deem naar de kinderboerderij om zo wat afleiding te zoeken, nog even samen genieten, voor we 5 dagen opgesloten zaten. Tijdens de opname in het ziekenhuis zou het daar niet van komen. Het einde van de dag naderde en ik had nog steeds niet onze koffer ingepakt. Na het eten ga ik dat echt doen!! Oké volgens mij heb ik alles. Nu onze oogjes dicht doen en met frisse moed naar het ziekenhuis.

Maandag om 11.00 uur werden we verwacht op de kinderafdeling.

Ik was op van de zenuwen, en kreeg geen hap door mijn keel, maar gelukkig had Demi nergens last van.

Ik was blij dat we niet op de tram hoefden en dat mijn moeder ons even afzette. Voor de opname in het ziekenhuis kreeg ik een gesprek met de pedagogisch medewerkster, de kinderarts en onze kamer werd gereed gemaakt, een opklapbed voor mij en een opname 2knalrood ledikant voor Demi.

Op de kinderafdeling hadden ze een mooie speelkamer, Demi vond het er geweldig, ze hadden werkelijk van alles. Elke dag aan de knutsel en spelen met de bus en de duplo. Ik nam ook wat speelgoed mee naar onze kamer, en we keken wat tv. Dvd’s waren er in overvloed. We hadden een mooie kamer voor ons alleen, met een commode met baby bad erin. De kamer bood uitzicht over de weg/tram/trein. We hadden ook het geluk de ambulancepost op de hoek te hebben zitten, bij elke sirene rende Demi naar het raam en riep brandweerauto. De hele dag zaten we in onze kamer of in de speelkamer, waar gelukkig (helaas) geen andere kindjes waren.

Tijdens de opname in het ziekenhuis werden de eetmomenten geobserveerd, het ontbijt, de lunch en het diner. De tussendoortjes en de hoeveelheid van inname hield ik bij in een schriftje en evalueerde in met de artsen. We aten samen met de verpleging, de pedagogisch medewerkster, de kinderdiëtist of de kinderpsycholoog. Het voelt overigens best raar om met een vreemde aan tafel te zitten, die kijkt naar hoe wij eten. Ontbijt kreeg ik wel van het ziekenhuis, maar lunch en diner niet. Een probleem was dat niet. Demi at immers geen brood, en als ze het at, zeker geen 2! Brood was standaard ons ontbijt.

Het diner! Wat was dat een bord vol zeg!! Toetje en appelmoes erbij, ik kon mij voorstellen dat Demi daar van schrok, en dan ook nog eens dat grote mensen bestek.

Gelukkig had ik haar eigen bordje met bestek van thuis meegenomen en maakte ik zelf een prakkie voor haar. Je raad het natuurlijk al de rest van het bord kon mama leeg eten. Ik moet alleen toegeven ziekenhuis eten, tja het blijft toch ziekenhuis eten… Mams bracht een prak voor mij mee, waardoor ik toch nog lekker at.

Het eten ging net zo slecht als thuis, avondeten ging er niet in en brood met moeite. De hele dag door wilde ze alleen maar een papfles. Die mag Demi alleen nog maar voor het slapen gaan hebben. Wat we ook aanboden: ontbijtkoek, ligakoek, lange vinger, tja het was het allemaal net niet. Drinken ging heel netjes: roosvicee, fristi, sojamelk het maakte niks uit, maar drinken deed ze altijd wel al goed.

Demi’s opname in het ziekenhuis… de hele dag keek ik op de klok, mogen we al weer eten, komt er al iemand langs. De dagen duurden eeuwen. Ik liep met Deem rondjes over de afdeling, gingen samen in bad en voegen de hele dag door naar eten en drinken. Die in overvloed aanwezig was.

Ik voelde mij moe en verveelde mij, zeker op de momenten dat Demi sliep. Ik zei het al ik slaap op een opklapbed met voor mijn gevoel een stenen kussen.

De dagen dat we daar verbleven heb ik tientallen gesprekken gehad. De pedagogisch medewerkster om te kijken hoe ik met haar gedrag om ging, de kinderpsycholoog om naar Demi haar gedrag te kijken, de kinderarts om haar opname 3lichamelijk te onderzoeken, de verpleging om haar elke dag te temperaturen en te meten en te wegen en tot slot de kinderdiëtist om een eetschema op te stellen, en te kijken hoeveel calorieën ze nou eigenlijk binnen krijgt en binnen moet krijgen.

Yes het was vrijdag!!!!! De laatste dag van de opname in het ziekenhuis. De dag dat we naar huis mochten, natuurlijk duurt het dan extra lang voordat alle artsen langs komen. Om 14.00 uur zat onze kamer vol met artsen, een stuk of 4. Dat voelt best raar, iedereen vertelde zijn beleving van de afgelopen week. De conclusie kwam! Demi krijgt bijvoeding en calorieënpoeder. De onderzoeken en de gesprekken gaan poliklinisch verder. Zo ongeveer om de 3 weken zitten we een halve dag in het ziekenhuis, de kinderarts, de kinderpsycholoog en de kinderdiëtist. Demi heeft van dit alles niks door, en speelt lekker in de wachtkamer.

De opname in het ziekenhuis heeft voor mij als mama veel indruk gemaakt, mijn zorgen zijn terecht en ik krijg hulp. Dat voelt natuurlijk goed, maar wat is het in de praktijk moeilijk zeg.

Zijn er meer mama`s met ‘zorgenkindjes’ en hoe gaan jullie hier mee om?

Over de schrijver
Reactie plaatsen