Toen mijn dochter klein was had ze het al. Niet dat ze het uitsprak, alleen zag je het al aan de manier waarop ze naar zichzelf in de spiegel keek. Ze vindt zichzelf dik. Hoe gaan we dit creatief aanpakken?

Na onze shoppingspree woensdag waarin we haar hele zomercollectie weer aangevuld hebben, kwam het onderwerp weer op ons pad. In de haast op weg naar de kassa graaide ik nog net een bikini voor mij mee. Thuisgekomen van het shoppen rent ze meteen de trap op naar boven. Haar nieuwe kleding passen en kijken wat ze aan doet voor het paasontbijt op school. Ze wil er natuurlijk super uitzien voor haar vriendje. Ow…wat zeg ik nu? Vriendje? Als ik daarover begin, krijg ik sowieso een dodende blik gepaard met een dreigende “houd je mond!”.

Het ‘wat doe ik aan-dilemma’

Het bloesje

Maar oké, het blauwe spijker bloesje gaat eerst aan, dat had ze blijkbaar al helemaal in gedachte voor morgen. Ze kijkt in de spiegel en zet haar katten oortjes diadeem (wat een ouderwets woord eigenlijk..diadeem) op. Elk normaal mens zou van dit spiegelbeeld zeggen:” wat een ontzettend mooie meid.” Maar mijn dochter kijkt kritisch naar haar spiegelbeeld en is ineens minder enthousiast. De blouse gaat uit en het oranje franje shirt gaat aan…hmmm…nog steeds twijfels. Het oranje franje shirt gaat uit en het zwart wit geblokte shirtje gaat aan…

Ik show mijn bikini ondertussen en ze zegt: “mooi mama!” Ze gaat op haar bed zitten en kijkt chagrijnig maar buiten. Ik ga naast haar zitten en vraag wat er is. Ze zegt: “mam, ik vind mezelf dik.” Shit, het komt weer terug. “Meisje, je bent de aller mooiste, alle jongens uit de klas zijn gek van je. Je bent geen magere stengel, nee, dat niet. Je staat met een holle rug, dus een wip ass en met je buik een beetje vooruit, schouders naar achteren, je bent perfect!” Maar wat ik ook zeg, het helpt haar niet om zichzelf anders te zien.

Dikke kinderen

Toen kwam ineens mijn tactiek van vroeger weer boven. Dus zeg ik…”moeten we weer Googlen?”, “Googlen?”, zegt m’n dochter. Ja Googlen….naar dikke mensen? Ik tik op de iPad ‘dik kind’…uiteraard selecteer ik ‘Afbeeldingen’.

Google resultaten zoekopdracht ‘Dik kind’

Ik laat haar de zoekresultaten zien. Lichtelijk geschokt bekijkt ze de beelden. Beetje schandalig misschien, maar dan ziet ze het verschil tussen dik zijn en haar spiegelbeeld. Het werkte! De volgende ochtend trok ze gewoon vol zelfvertrouwen het blauwe spijker bloesje aan naar het paasontbijt!

Lang leve Google!

Hoe ga jij om met dit soort onderwerpen? Op welke manier maak jij het bespreekbaar met je kind?