arrow_drop_up arrow_drop_down
11 februari 2017 

Opvoeden? Hallo?

Mijn naam is Claire. Een jaar geleden schreef ik de volgende blog voor een lokale site die mij vroeg iets te schrijven over opvoeden. 

Opvoeden? Hallo?…hebben jullie goed gezien hoe en wat ik schrijf? Wat zou ik nu kunnen schrijven over opvoeden!?

Ik begrijp dat iedereen dat van zijn eigen kinderen vindt, maar in mijn geval is het écht zo. Zoveel verschillende kinderen op deze wereld en die van mij zijn écht de aller leukste.

Hadden jullie niet zo’n moment dat je op het consultatiebureau naast een andere kersverse moeder staat, die weliswaar de meest hippe luiertas heeft met bijpassende pastelkleurig koeka dekenzak, maar bij wie je de neiging bij hebt om tegen te zeggen: “Sorry hoor, maar dat moet je zelf toch ook zien dat mijn kind écht leuker is dan de jouwe!”

En dat terwijl er een straaltje speeksel uit de mondhoek van je prachtige kind, over je zelfgebreide dekentje van oma sijpelt wat zijn voortgang waarschijnlijk gaat vinden op jouw schouder op het moment dat je dat alleraardigste kind er tegen aan legt. Die vlekken zijn een herkenningspunt voor jonge moeders. We maken er gewoon een collectieve zooi van. Een moeder zonder vlekken wekt meteen argwaan. 

Ik ben niet de moeder die achter haar kindjes aanrent in de hoop dat ik hen tijdens het spelen ergens kan snaaien en hun bekkies vol kan proppen met biologische paté op speltbrood zonder korstjes. Ik ga er van uit dat mijn kinderen zich melden als ze honger hebben. Naar mijn idee heeft moeder natuur daar prima voor gezorgd zodat deze moeder juist lekker met haar cappuccino langs de kant kan blijven zitten.

En als ze dan met hun bekkies in sneltempo horizontaal op de rubbermatten van de speeltuin aan denderen, ben ik niet degene die als eerste uit mn stoel springt. Ik wacht eerst tot ze zelf opstaan. In de hoop dat mijn kinderen niet kleinzerig maar juist zelfredzaam worden.

Je zet ze op de wereld en je zorgt er voor, zo goed als je kan. Zoals jij denkt dat het goed is. En we doen allemaal maar wat…

Helaas heb ik niet de boodschap dat kinderen voor mij zaligmakend zijn en dat mijn leven volledig vervuld is sinds ik kinderen heb. Want ik zie mezelf nog steeds ten eerste als vrouw en als mens. Een mens met verlangens en dromen en behoeften, op zoek naar liefde en bevestiging.

Daarom ga ik waarschijnlijk de meest ingrijpende keuze in het leven van mijzelf en mijn kinderen maken. Daar waar zoveel kinderen mee te maken krijgen en waarvan je altijd hoopt dat het je eigen kinderen juist niet overkomt. Daar ga ik me nu in storten: in een scheiding…

Opvoeden? Hallo?

Bij het idee van ‘een scheiding’ stuitte ik altijd op dezelfde gedachten; het kan niet, het mag niet. Je gaat door. Je accepteert de situatie zoals hij is. Punt. Jouw kinderen gaan niet opgroeien in een gebroken gezin. Punt. Mijn hart brak bij de gedachten er aan. Maar uiteindelijk geloof ik dat we het alle vier niet gaan redden op de huidige manier. Daar waar twee volwassen mensen geen verbinding vinden, kunnen ze hun kinderen die levens belangrijke verbinding niet leren.

Oogkleppen op, lange adem nemen….en plons

Want ik heb mijn kinderen het leven te leren zoals ik denk dat het goed is. En op het moment dat een relatie niet meer goed voor me is en ik me niet kan ontwikkelen zoals ik het voel, ben ik ook niet de moeder die ik graag wil zijn….en de moeder die mijn kinderen nodig hebben. 

En als er íets is wat ik op deze wereld wél wil…dan is het de moeder van mijn jongens zijn.

Het is mijn missie om mijn kinderen te leren hoe ze de juiste keuzes moeten maken voor zichzelf. Ik wil hun leven niet bepalen maar ik wil ze leren hun eigen keuzes te maken. 

Opvoeden? Hallo?

Wil ik dat ze een opleiding gaan doen, die ze zelf graag doen? Ja! Wil ik dat ze van het leven gaan genieten? Op stap gaan en proeven en proberen en beleven? Ja! Wil ik dat mijn kinderen het überhaupt maar aangeven als ze iets niet prettig vinden, in welke situatie dan ook? Ja natuurlijk!

Wil ik dat ik mijn jongens straks blijven zitten in een situatie waarin ze niet gelukkig zijn? Nee. Punt. Ik zal ze het vertrouwen moeten geven dat ze zelf mogen proeven en ervaren, delen, voelen en leren begrijpen. Maar ophouden als het niet meer goed voor ze is.

En dat begint bij mezelf. Dus mama, luister naar die les die je je kinderen bij wil brengen. Luister naar je hart…

Ik had een jaar geleden geen idee wat er op me af ging komen…maar ik was vastbesloten de eindstreep te gaan halen.

Zie ook: De weg naar zelfstandigheid

Wat wil jij je kinderen meegeven?

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies