Overleven als single mom

Overleven als single mom? “Mij overkomt dat niet, riep ik altijd om het hardst.” Overspannen zijn of een burn-out krijgen, dat is voor zwakkelingen fluisterde een klein stemmetje  in mijn achterhoofd. Ik zou ze wel wat laten zien, mij krijg je niet klein. Overleven als single mom? Nee hoor, niet voor mij.
Overleven als single mom

Overleven als single mom

Tot 3 jaar geleden…. Met een ongenadige rotsmak vanuit de zevende hemel, belande ik met mijn twee voeten terug op aarde toen de relatie met mijn “grote liefde” en de vader van mijn jongste kind, met een oorverdovende knal uit elkaar klapte.

Mijn grote liefde bleek lemen voeten te hebben en de liefde waarvan ik naïef dacht dat het alles overwon, bleek niet bestand tegen de druk van een samengesteld gezin. Weer alleen… terug bij af…. maar nu met viér kinderen. Geen rugzak vol problemen maar een complete kofferset waarin alles ook nog lukraak door elkaar gesmeten lag.
Natuurlijk wil het kleine meisje binnen in je zich op bed neergooien… met een hoofdkussen over je kop getrokken keihard janken, je overgeven aan het liefdesverdriet wat op je 38ste nog meer pijn doet dan toen je 16 was en je dacht dat je er nooit meer overheen zou komen….
Maar naast me stonden 4 kinderen van 13, 9, 7 en 1,5 jaar
Ze waren volledig afhankelijk van mij en ze keken me met smekende ogen aan. Wachtend op de oplossing die ik ze zou bieden. Want op die leeftijd hebben ze nog blindelings vertrouwen. Een moeder weet alles, een moeder kan alles en een moeder bedenkt voor elk probleem een oplossing. Wanneer alle zekerheden weg zijn, heb je altijd je moeder nog. Die zorgt wel dat het goedkomt. Dus ik moest wel overleven als single mom.
Hoe kon ik hen nou teleurstellen? Ik moest wel overleven als single mom. 
Dus plak je een glimlach op je gezicht, zet je je beste beentje voor en máák je er van wat er van te maken is. Janken….dat doe je maar als ze slapen of uit logeren zijn. Ik gooide mijn schouders eronder en wat voelde ik me in mijn kracht staan. Ik ging dit doen, WIJ gingen diet doen! En ik vocht….  2,5 jaar lang vocht ik door… samen met de kinderen.
Ik vocht mezelf van een bijstandsuitkering tot een vast contract, waarvoor ik me 2 jaar helemaal uit de naad werkte om het te verdienen. 
Overleven als single mom

Overleven als single mom

Van in de rode cijfers op mijn bankrekening tot een heel acceptabel inkomen. Van schrapen om rond te komen en maar weer pannenkoeken eten, tot elke avond een gezonde maaltijd op tafel en een goedgevulde voorraadkast. Ik rende maar door, zonder te stoppen, zonder op adem te komen. Onvermoeibaar, 2,5 jaar lang. Iets verwerken, ergens bij stilstaan, ontspanning, rust? Nee, daar was geen tijd voor, dat kwam later wel…  Nu moest ik overleven!

Ik voelde geen moeheid…. ik voelde helemaal niets meer……maar dat besefte ik niet. Ik had mezelf zo vaak en zo hard voorbij gerend dat ik mezelf niet meer terug kon vinden.  Wie was ik eigenlijk, waar stond ik ook alweer voor? Tot ik mezelf ineens terug vond, op een koude maandagochtend in januari. Ik reed naar mijn client, althans… dat was de bedoeling. Maar door een mist van tranen die niet wilden stoppen met stromen, zag ik niet eens meer waar ik reed.
Uiteindelijk stond ik daar…. ergens op een landweggetje en ik kon alleen nog maar huilen
Overal had ik aan gedacht de afgelopen 3 jaar en ik had voor iedereen gezorgd. Maar 1 ding was ik vergeten: Mezelf. Het belangrijkste, de steunpilaar waar alles op rustte had ik zo zwaar verwaarloosd dat het bijna instortte.  Als ik iemand voorheen wel eens hoorde zeggen hoe belangrijk het was om van jezelf te houden dacht ik: yeah…right. Eerst de rest, de kinderen, mijn werk, familie, de vrienden die ik nog over had, mijn ex, de cliënten voor wie ik in mijn vrije tijd nog vloog, mijn huishouden, alle afspraken.  Alles en iedereen ging voor.  Tot mijn lichaam en geest na máánden waarschuwingen geven die ik stelselmatig negeerde het opgaf. De fundering stortte in en daarmee al het bovenstaande wat daarop ruste.
Ik keek terug op alles wat ik bereikt had. Alles waar ik zo trots op was en het respect van de buitenwereld. En kon maar tot 1 conclusie komen.
Ik had niet GEleefd…ik had alleen maar OVERleefd.
Overleven als single mom? Ik kón niet meer.  Ik wílde ook niet meer. Ik wilde alleen nog maar met rust gelaten worden  en nooit meer opstaan. Het was een ongenadig gladde en steile helling waarlangs ik omhoog moest.  Ik ben er nog niet, maar ik ga er wel komen, ik ben al een heel eind. Ik heb een grote levensles op een hele harde manier moeten ondervinden.  De zachte heelmeesters… mijn lichaam heeft het geprobeerd, maar ik was blind en doof en hier heb ik een hoge prijs voor moeten betalen.  Maar ik sta er weer…. sterker dan ooit.

Dankzij liefhebbende handen van mijn liefste vrienden en familieleden en natuurlijk mijn 4 fantastische kinderen die het al jaren aan zagen komen en me nooit hebben laten vallen.

Overleven als single mom

Overleven als single mom

En nu zit ik hier, mijn verhaal te vertellen. Omdat ik niet de enige ben. Er zijn tientallen, honderden, ik denk wel duizenden single moms en dads die het onmogelijke elke dag mogelijk maken. Om hun kind(eren) het beste te kunnen bieden.  Voor jullie deel ik mijn verhaal.

Als je morgen opstaat. Je tanden poetst. Je haren kamt en voor de spiegel staat….. Vertel jezelf dan eens hoe waardevol je bent. Hoe trots je op jezelf mag zijn, hoe sterk je bent, dat je er mág zijn. Dat je de hele wereld betekent voor je kind(eren) en je verplicht aan jezelf en hen bent goed voor jezelf te zorgen!

Doe dat elke dag!
Geloof in jezelf!
Geef nooit op!
Hou van jezelf.
Je bent het waard!
Het is een les die ik nooit meer hoop te vergeten….