Zo’n 2 jaar terug begon het, ik kreeg last van paniekaanvallen. Ik dacht eerst dat het door de zwangerschap kwam en het na mijn bevalling wel over zou gaan.

De paniekaanvallen werden alleen maar heftiger, ik durfde het huis niet meer uit. Ik kon niet mijn paniekaanvallen de baas worden. Durfde niet naar de supermarkt en zelfs naar het consultatiebureau moest mijn moeder mee, anders zou ik erpaniekaanvallen de baas  nooit gekomen zijn. Ik schaamde mij rot voor mijn paniekaanvallen, ik was juist zo trots op mijn kleine meid. Ik kon maar niet leren omgaan met mijn paniekaanvallen en zocht hulp. Talloze doktersbezoeken heb ik gehad en uiteindelijk ben ik bij de psycholoog terecht gekomen.

Bij de psycholoog deed ik mijn verhaal. Ik deelde mijn verdriet en mijn woede. Praten ging moeilijk, ik wilde niet denken aan wat er allemaal was gebeurd. Toch luchtte het praten erg op. De eerste tip die ik kreeg was: “Schrijf het van je af, en lees het vooral niet terug.” Ik begon mijn verhaal op Facebook te zetten, en de vele reacties die ik kreeg gaven mij steun. Zo heb ik meerdere blogs op mijn Facebook geplaatst en er viel een kleine last van mijn schouders.

Ik zat echter nog steeds met mijzelf in de knoop, en ik wilde juist genieten van mijn dochter.

De psycholoog begon over medicijnen. Die wilde ik niet, ik wilde het op eigen kracht doen.

Ik heb het geprobeerd, maar de angst bleef overheersen, ik kon mijzelf niet ontspannen. Ik moest nu kiezen wat het belangrijkste zou zijn voor mijn meisje, en zij verdiende een mama die leuke dingen met haar zou doen. Ik gaf mij over aan de medicijnen. Wat ben ik daar in het begin ziek van geweest. Ik dacht dat ik op een andere planeet leefde, was ontzettend moe, misselijk en duizelig. Gelukkig ging dat na een aantal weken weg. Ik moest gaan oefenen mijn angst te overwinnen.

Stap 1: naar buiten gaan, stap 2: de supermarkt. Na enige tijd (lees maanden) heb ik die angst kunnen overwinnen. Het was tijd voor een volgende stap, een dagritme krijgen. Ik heb gemerkt nu ik een dagritme heb, ik veel lekkerder in mijn vel zit.

Een strak dagritme is voor mij heel belangrijk! Zolang ik niks ‘moet’, gaat het best goed.

Zo blijf ik mijn paniekaanvallen de baas. We worden lekker rustig wakker, gaan om 8.00 uur aan het ontbijt. Ik zorg dat we om 10.00 uur naar buiten kunnen, even lekker naar het park en gelijk de boodschappen doen, daarna lunchen 20150914_153903 (640x360)en Demi’s middagslaapje. Nu heb ik even tijd voor mijzelf! Heerlijk niks doen (lees slapen) of als ik mij goed voel aan de hobby. Als Demi wakker is, nog even lekker snoepen (krentjes) en dan samen spelen of knutselen. 17.00 uur gaan we aan tafel, 18.30 uur tandenpoetsen en pyjama aandoen, en om 19.00 uur gaat Demi naar bed. Mijn dag is dan ook afgelopen, ik ben kapot en duik ook mijn bed in. Ik zet de TV nog even aan en zo ongeveer na GTST gaan de luiken dicht. Het lijkt misschien saai, maar ik en ook mijn meisje voelen ons prettiger bij een strak dagritme. We genieten erg van de kleine dingen die wij meemaken.

Niks moet, alles mag, dat werkt voor mij.

Nu mijn dag als ik iets moet… als ik een afspraak heb. Dan ben ik wat moeilijker mijn paniekaanvallen de baas.

Ik word zenuwachtig wakker, heb moeite om überhaupt uit bed te komen. Ik laat Demi spelen, maak pap voor haar en dwing mezelf iets te eten.

Snel snel aankleden en haasten om op tijd te komen. Hijgend en zwetend kom ik dan net-aan op tijd. Eerst tot mijzelf komen met een slokje water. De afspraak eenmaal achter de rug, keert de rust in mij terug. Ik ben doodop van de spanning. Blij weer thuis te zijn aangekomen, kan ik rustig gaan eten. Demi even een slaapje doen en ook ik ga even op de bank liggen. De rest van de middag spelen we gewoon binnen, met de TV aan, heb gewoon geen energie om iets te doen. 17.00 uur eten, 18.30 uur tandenpoetsen en pyjama aandoen en 19.00 uur naar bed. Pff… wat ben ik blij dat de dag voorbij is. Ik ben doodop na zo’n dag!

Ik ben nu veel beter mijn paniekaanvallen de baas, door rustig tot mijzelf te komen. Nu ik een aantal van mijn angsten heb overwonnen, kan ik genieten van mijn dochter en het moment. Wat heerlijk om samen eendjes te voeren, in de speeltuin te zitten of naar de kinderboerderij te gaan! Mijn dochter straalt helemaal en dat maakt mij super gelukkig. Ik kan zonder paniek boodschappen doen, wat is het fijn om zelf in de winkel te kijken wat voor lekkers er allemaal is. Mijn angsten zijn nog lang niet allemaal overwonnen. Ben nog niet 100% mijn paniekaanvallen de baas. Ik durf nog niet naar de tandarts, met het openbaar vervoer of ergens heen waar het druk is. De komende periode ga ik oefenen met het openbaar vervoer en een weekplannning maken, zodat ik meer rust in mijn hoofd krijg.

Is dit voor jou herkenbaar? Heb je nog tips hebt voor Nathasja om paniekaanvallen de baas te zijn? Die kun je hieronder kwijt.