Peuter in het ziekenhuis
05 november 2015 
9 min. leestijd

Peuter in het ziekenhuis

Afgelopen maand verbleef ik een kleine week met mijn peuter in het ziekenhuis. Dat was heftig, mijn kind opgenomen! Ik heb dan ook even niet geblogd. We zijn nu weer thuis en ik deel mijn belevenissen met mijn peuter in het ziekenhuis graag met jullie.



Eerst even wat voorgeschiedenis, want een afspraak bij de kinderarts krijg je niet zomaar. Demi is met 37.4 weken geboren met een gewicht van 1984 gram en een lengte van 42cm.

Voor de zwangerschapsduur was ze veel te klein, ze is zoals de artsen zeggen dysmatuur geboren.

Regelmatig ben ik met mijn dochter op het consultatiebureau geweest om haar groei in de gaten te houden. Ik kreeg extra afspraken omdat met name haar gewicht achterbleef.

Peuter in het ziekenhuisInmiddels is Demi bijna 22 maanden en bij de afspraak van 18 maanden zei de arts dat ze in 6 maanden tijd maar 20 gram is aangekomen, dat was natuurlijk veel te weinig. Maar ja Demi was ook onlangs ziek geweest, en ze was gaan lopen dus ik had niet anders verwacht. 

Bij de laatste 3 bezoeken bleef het lijntje maar dalen. Uiteindelijk kwam ze onder de grens te zitten. Bezoek aan een kinderarts werd noodzakelijk, omdat wij er zelf al alles aan hadden gedaan om haar aan het eten te krijgen. Ik ben met haar bij de kinderdiëtist van de GGD geweest, heb volle producten aangeboden, nutrilon afgebouwd, minder drinken gegeven, en vooral geen suikers. Er bleef nu maar 1 optie over. De kinderarts. De verwijsbrief werd gemaakt en kreeg ik opgestuurd. Binnen een week kregen we een afspraak op de polikliniek kindergeneeskunde. Ik maakte mij eigenlijk nergens druk om. Demi is altijd al klein van stuk geweest, heeft altijd al slecht gegeten en is een enorme springveer, het idee dat ze ziek was kon ik mij niet voorstellen. Ik maakte de afspraak voor de kinderarts. En kon al binnen een week terecht. 

Zoals altijd liepen de afspraken uit, in de wachtkamer was een cliniclown en Demi vermaakte zich wel.

We kregen eerst twee assistentes en na wat onderzoeken en overleggen kwam de kinderarts. Toen merkte ik dat er iets niet helemaal lekker zat. Demi kreeg weer onderzoeken en meten en wegen, waar Demi het totaal niet mee eens was. Ze bleef maar roepen: “Schoenen aan! Schoenen aan!” De conclusie van alle onderzoeken en overleggen was, dat we bloed moesten prikken en… een 5-daagse opname!

Bloedprikken zag ik als formaliteit, maar opname!!! Met mijn peuter in het ziekenhuis! Daar schrok ik van. Ik weet dat Demi een ontzettend slechte eter is en dat ze klein van stuk is, maar dat ze serieuze begeleiding nodig had, daar had ik niet op gerekend. Ik dacht meer aan: “Het is een fase, mevrouw, het komt vanzelf wel weer goed”…

Bloedprikken!!! Opname!!! Serieus!!! Op naar het laboratorium dan maar, gelukkig was het er niet druk en waren we snel aan de beurt. Demi had geen idee wat haar te wachten stond en was lief aan het spelen in de wachtkamer. Ik voelde mij al licht worden in mijn hoofd, het moment van bloedprikken was verschrikkelijk. Drie mensen moesten er aan te pas komen om bij Demi bloed te prikken. Huilen huilen tot tranen aan toe. Ze liep zelfs helemaal rood aan, zo druk maakte ze zich.

Eerst prikten ze in haar hand, maar daar ging het bloed niet lopen, opnieuw prikken in haar arm, gelukkig na enige tijd werd ze rustig en begon het bloed te stromen.

Wat was ik blij dat het achter de rug was, een mooie pleister (die ze niet wilde) en een cadeautje en we konden dan eindelijk het ziekenhuis verlaten. Thuis zag ik pas dat haar handje helemaal blauw was van het prikken. Ik heb haar lekker geknuffeld en gezegd dat ik trots op haar ben. Van opa nog een mooi knuffel kussen gehad.

Een week later kon ik bellen voor de bloeduitslag. Gelukkig. Alles is goed, op een iets Peuter in het ziekenhuis 1verhoogde leverfunctie na, wat kon komen door een recent virus in haar lichaam. Niet iets om ons druk over te maken. Ook een glutenallergie werd uitgesloten. De kinderarts stelde voor om de vijfdaagse opname meteen de volgende dag te laten starten. Ik dacht: morgen al met mijn peuter in het ziekenhuis !!!! Dat kan niet hoor. Ik moet mij wel even voorbereiden op zon opname. Gelukkig kon het ook de week erna. Nog snel slippers gehaald om mee te douchen en wat lekkere versnaperingen voor overdag, want zoals iedereen weet is ziekenhuis eten niet het meest lekkerste eten. Natuurlijk pakte ik de laatste avond voor vertrek pas onze koffer in. De koffer stond klaar en het lijstje met de laatste spullen die mee moesten lag klaar.

Benieuwd hoe de ziekenhuisopname verliep? Volgende week vertel ik meer over hoe het was met mijn peuter in het ziekenhuis.

Heb jij zoiets ook meegemaakt? Hoe was het voor jou in het ziekenhuis, en voor je kleintje? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen