Dan maar weer spartelend over de schouder terug naar huis, hoor ik mezelf met weerzin denken. We doen het doorgaans dus heel goed met zijn drieën maar vandaag voel ik me heel even niet in balans. De innerlijke rust en eeuwige kalmte die ik altijd in iedere onmogelijke situatie weet te bewaren zijn even weg.

Dit onderhuidse gevoel van stress bekruipt mij zo af en toe sinds de peuterpuberteit mij vorige week ineens om de oren sloeg.
 
Ik sta midden op een stoep naast een drukke straat, totaal oververhit in zo’n exotische opwaaiende zomerjurk met mijn dochter van drie maanden in de (ergonomische) draagzak en daar op de grond ligt mijn alles, mijn hart en ziel in de vorm van een knappe peuter met kroeshaar nu al zo’n vijf minuten onophoudelijk te krijsen. Het zijn waarschijnlijk maar twee minuten, maar het voelt als een eeuwigheid omdat ik er niet tegen kan hem zo te zien. Het geluid en met name het volume ervan gaat door merg en been. Ze zeggen dan, “gewoon rustig doorademen en een beetje mindfulness” maar ik kan dat niet met mijn gevoelige hart. Stoïcijns voor me uit kijken en wachten tot het over is ook niet aan mij besteed.
Inmiddels ben ik ook een beetje op door het eeuwige slaaptekort dat je achtervolgt als je een jonge baby hebt en borstvoeding geeft en voorzichtigjes aan begin ik behoorlijk geïrriteerd te worden van binnen en geef ik even op en sta maar even plompverloren stil. Meneer heeft zich dus voor de zoveelste keer deze week in volle overgave ter aarde gestort, dit keer wederom omdat hij mijn niet hand wil vasthouden terwijl we op straat lopen.
Hij is zo intens blij dat hij eindelijk uit de buggy bevrijd is en wil alleen maar “zelluf lopen” en de wereld ontdekken en bewonderen en “boxen” (een box geven) met het liefst iedere voorbijganger. 
Peuterpuberteit 1Dit laatste vind ik natuurlijk geweldig om te zien en ik help hem hier dan ook een beetje mee. Hij kiest met name oudere versies van zichzelf hiervoor uit maar ook Hollandse oma’s moeten het ontgelden. Maar ook dan wil hij steeds ontsnappen en gewoon alleen de wijde wereld in en dat is geen optie nog.
Dat hij nog steeds “zelluf” loopt, ook als ik zijn hand vasthoud, tja, dat is natuurlijk wel heel dom gedacht van mij, want meneer wil alles “zelluffffff” doen en aan de hand ben je natuurlijk totaal niet vrij. En daar gaat het hem om, die vrijheid. Help! Het grote loslaten is nu al begonnen! Hij wil nu al het vertrouwen dat ik hem zijn eigen keuzes laat maken en dat het okay is als hij geheel zijn eigen weg volgt. Maar tevens wil hij het vertrouwen dat hij wel naar zijn mama terug kan gaan op het moment dat hij haar nodig heeft. Zijn plotse verlatingsangst uit zich in dertigduizend keer per dag “mama weg” roepen zodra ik hem de rug toekeer om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan of wat dan ook, iedere normale eerste levensbehoefte wordt niet toegestaan eigenlijk. 
Hij heeft een langere adem en meer temperament dan ik dus ik geef vaak genoeg toe en sta ook nu weer gewoon even naar hem te kijken, geheel mijn omgeving en eigen behoeften vergetend. Daar gaan mijn hart en ziel weer, wanhopig ter aarde gestort, zijn tranen van intens verdriet worden door de dag heen gelukkig afgewisseld door heel veel schaterlachen, hij is mijn verstilling, verwondering en vertedering tegelijkertijd. Hij is mijn hoop en gaf mij het vertrouwen in de authenticiteit van de mensheid, de wereld en in de liefde terug.
Waarom zou ik nu ineens als een soort politie-agent hem elke tien minuten moeten corrigeren? De oude taart van het consultatiebureau is behoorlijk bevooroordeeld en denkt blijkbaar dat ik laagopgeleid en de zoveelste zielige alleenstaande moeder ben en commandeert mij “altijd meteen handelen” d.w.z. zijn hand meteen uit die koelkast halen die hij opeens weer interessant vindt en dan hurkend de ik-boodschap gebruiken. En steekwoorden gebruiken. “Negatief gedrag negeren”. 
Haar werkwijze voelt alsof ik een hond aan het africhten ben. Maar dit mag ik van haar niet zeggen. “Wat negatief van je!” 
Dit voelt alleen echt niet goed en mijn zoon is te slim en gevoelig voor deze aanpak. Ik zou hem hier hopeloos tekort mee doen. Maar mijn manier van omgaan met deze stormachtige fase werkt ook niet. Want ik reageer vanuit mijn gevoelige hart op elk signaal dat hij uitzendt. En als je dan even uitrekent hoeveel tijd ik dan nog voor mijn eigen eerste levensbehoeften overhoud is dat vrij weinig ! Ik zie ook aan hem dat hij meer duidelijkheid en structuur nodig heeft maar kan hem dat niet op een liefdevollere manier geboden worden dan de oude taart voorstelde?
Vast wel. Ik ga dit de komende dagen nader onderzoeken…
Hoe ga jij om met de ‘peuterpubertijd’? Je kunt je reactie onderaan de pagina achterlaten.