Daar was je. Precies op tijd; perfect getimed. Je neemt me mee en doet leuke dingen met me. Ik krijg complimentjes en ik voel me goed en gewild. Je geeft me het gevoel dat ik fijn gezelschap ben. Als een pleister op mijn diepe wond. Bereid om me te verzorgen en verwennen. Net zo lang tot ik geen pijn meer voel. Alleen blijdschap, waardering en genot. Avonden lang kletsen en vrijen we. Je leidt me totaal af van waar het werkelijk om gaat.

De wond

Als een scherp mes van achteren, onaangekondigd en niet binnen mijn blikveld. Een verhaal dat ik niet kon lezen. Een andere taal in jouw hoofd. Voor mij niet te bevatten en zo plots. Ik zag het totaal niet aankomen. Jij wilt niet meer. En de reden is voor mij ongrijpbaar noch begrijpelijk. Als ik me realiseer dat ik gewond ben, blijf ik rustig in de hoek zitten. Ik kan alleen maar verdwaasd kijken. Is dit echt gebeurd? Rustig opstaan en mijn wond likken. Ondertussen vraag ik me af wat er verkeerd is gegaan. Wat heb ik over het hoofd gezien? De tijd lijkt het bloeden wat te stelpen.

Opeens sta je weer voor me. Je reikt een doek aan voor mijn bloedende wond en brengt hem met zorg aan. Ik kan alleen maar naar je kijken en intens blij zijn met je liefdevolle aanraking, een handreiking. Je pakt mijn hand en houdt me weer vast. Onze hereniging is warm en liefdevol. Het voelt vertrouwd. Maar het voelt niet als vanouds. Ik bemerk mijn terughoudendheid en ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan.
Dan constateer ik weer een omslag, een kleine verandering in je gedrag en ben op mijn hoede. Ik recht mijn rug en merk berusting. Klaar. De desillusie is compleet.

Je leek eerlijk en oprecht met serieuze intenties. Je ging ervoor, was voortvarend en kon niet wachten om avonturen te beleven. Kinderen, ouders en vrienden werden voorgesteld. Maar toch was het uiteindelijk niet goed genoeg voor je. Je moest me lossnijden. Waarom? Ik kan het niet bevatten. Iets wat bij jou ligt. Nu laat je mij achter met allerlei vragen en stille toekomstdromen die ik nog niet eens met je kon delen. Ik blijf achter met de pijn, heel veel pijn.

De pleister

Sommige pleisters zijn van een heel speciaal merk. Je kunt ze verkrijgen onder de naam ‘Friend with benefits’ of ‘Bindingsangst’. Echt bijzonder handig.  Op de juiste momenten sturen ze een berichtje of kom je ze tegen in de stad. Binnen handbereik als je er behoefte aan hebt. Ze hebben een prettige en verzachtende werking.

Ze lijken precies te weten wanneer je ze nodig hebt.

Men zegt weleens dat het gebruiken van pleisters het helen van de wond vertraagt. Mij kan het niks schelen deze keer. De pleister heeft z’n werk prima gedaan. Ik kijk naar mijn wond. Het is inmiddels een klein zilver streepje geworden. Een litteken. Ook deze draag ik met mij mee door het leven. Weer een ervaring rijker.

Zie ook: The Undateables

Heeft iemand wel eens bij jou zulke diepe wonden achtergelaten? Hoe ben jij daar dan van genezen? Op dezelfde manier als deze blogster of juist heel anders? Deel het met ons en laat een reactie achter.