Ik heb al heel wat blogs geschreven over de lastige, ingewikkelde en moeilijke dingen van het alleenstaande moederschap. En ik lees er ook veel over. Want het is niet altijd makkelijk. De opmerking die na twee jaar nog steeds het meest tegen mij gemaakt wordt is: “Ik vind het zo knap dat jij dit allemaal zo regelt en voor elkaar krijgt.”

En ik zie nog wel soms die blik dat mensen het sneu of zielig voor mij vinden dat ik maar alleen ben.

Ik ben een optimistisch mens en goed in staat om de bakens te verzetten bij tegenslagen of wanneer dingen anders lopen dan gepland. Om deze reden ben ik dan ook positief over alleenstaand moederschap. En dit wilde ik graag met jullie delen.

Ik doe de opvoeding alleen 24/7 en beslis alles over de dagelijkse dingen zelf. Geen discussies dus met een partner maar daadkrachtige beslissingen op basis van een combinatie van intuïtie en verstand. Zo nodig overleg ik metfoto blog positief 2 familieleden die dicht bij me staan of met de zorgverleners rondom mijn zoon (die een schisis heeft). De kinderen weten waar ze aan toe zijn, want ze gaan af en toe een woensdag naar hun vader en verder zijn ze bij mij. Belangrijke beslissingen overleg ik uiteraard wel met de vader van de kinderen. Duidelijkheid en snelheid dus. Qua opvoeding van de kinderen; hier lees ik veel over en heb ik ook contact met andere alleenstaande moeders of met mijn ouders of andere familieleden. En zelfs van het EO programma Villa Single Mama steek ik nog wat op voor wat betreft opvoeding en hoe je daar op verschillende manieren naar kan kijken en mee om kan gaan. Ook daar zie ik beide kanten terug van mijn verhaal; de moeders praten over de problemen waar ze tegenaan lopen maar zijn ook positief over alleenstaand moederschap. We gaan vaak op stap met zijn drietjes; wandelen, naar een attractiepark, een markt, de dierentuin of gewoon de stad of een dorp in.

We gaan vaker op stap dan toen we een gezin waren. Kennelijk was er toen niet zo de noodzaak om erop uit te trekken.

Mijn kinderen zijn gewend dat ik de aandacht moet verdelen tussen hen twee en vooral mijn dochter is om die reden wel gewend om met jan en alleman een praatje aan te knopen. En dat is super gezellig! We krijgen altijd leuk contact met mensen, waar we ook zijn. Misschien kunnen ze aan de buitenkant zien dat we een drie-eenheid zijn? Ik geniet altijd van dit soort ontmoetingen. En er zijn altijd mensen die bereid zijn mij te helpen (bij afwezigheid van een man) als ze me zien worstelen met een buggy, de bolderkar, een zware deur, een kind dat valt of wat dan ook.

Positief over alleenstaand moederschap

Positief over alleenstaand moederschap

Me-time heb ik heel erg weinig. Maar als ik tijd voor mezelf heb, dan benut ik dit optimaal en geniet ik er enorm van. Ik ga dus niet het hele huis poetsen! Op woensdagochtend zijn beide kinderen naar school en dan ga ik vaak wandelen, koffie drinken of winkelen en daar kan ik zo enorm van genieten. Dit is wel iets wat ik echt heb geleerd door het alleen zijn, efficiënt met mijn tijd omgaan en genieten van de tijd zonder de kinderen.

En de lastige dingen: dat je altijd een oppas moet regelen als je ergens heen moet, dat het op jou neerkomt als de kinderen ziek zijn, dat je zelf ook eigenlijk niet ziek kan zijn, dat je de kinderen wel achter het behang kan plakken? Dat zijn denk ik dingen die ook een niet-alleenstaande moeder wel herkent en in die zin wijkt mijn leven daar dus niet zoveel van af.

We zijn gezond, hebben een mooi huis, ik heb een leuke baan en de kinderen doen het goed. Ik ben dus dankbaar, positief over alleenstaand moederschap en maak het beste van ons leven met zijn drietjes!

 

Herken je dat, het comfort en het geluk van de hechte band tussen jou en de kinderen en dat mensen dat dan toch ‘zielig’ vinden? Hoe reageer jij daarop?