5 puberfeitjes op een rij
02 mei 2016 
5 min. leestijd

5 puberfeitjes op een rij

Sinds kort is mijn dochter een puber. Superleuk hoor, maar ik moet er echt nog inkomen. Ik heb echt elke dag het gevoel dat ik achter de feiten aanhol. Mijn jongste dochter komt er rap achteraan, zo’n paar keer per dag hangen haar mondhoeken meer naar beneden dan dat ze gezellig omhoog staan. Als je dan denkt, been there done that, dan kom je van de koude kermis thuis. Elk kind is anders dus zo ook mijn jongste dochter. Alvast een paar puberfeitjes op een rij!!

1.  Pubers gaan zich tegen hun ouders afzetten

Is dat echt zo? Of voelen wij, ouders, dat zo? Dat ik niet meer hun grote liefde ben, die had ik al gevoeld. Het is definitief klaar met een kusje op het schoolplein, handjes vasthouden in de stad, kleding klaar leggen en haren kammen. Ik bereik ze nog het allerbeste via Instagram, Snapchat en WhatsApp. Maar als er wat op school gebeurd is, of er is ‘gedoe’ met vriendinnetjes, dan komen ze nog steeds bij mij. Zetten ze zich af tegen de regels dan? Mijn dochters zoeken zeker de grenzen op, soms dagelijks.

Ik kan me nog een tijd herinneren, zo’n jaar of tien geleden, allebei twee turfjes hoog waarbij ik ze ’s ochtends om acht uur al achter het behang kon plakken. Wat is het verschil met nu? Ik ga voor de mondigheid, want ja, het is soms pittig discussiëren over de regels en afspraken. En omdat je ze het gevoel wil geven dat ze gehoord worden, hebben ze er wat mij betreft ook iets over te zeggen.

2.  Naast dat je hun grote liefde niet meer bent, lig je er op sommige gebieden gewoon compleet uit

Rende je voor een paar jaren geleden nog als een gek door de kledingzaak om allerlei broeken, rokjes en T-shirtjes bij elkaar te combineren, ren je nu als een gek

5 puberfeitjes op een rij

5 puberfeitjes op een rij

achter je puber aan door de stad. Winkel in winkel uit, nee, niet elke winkel. Ze zijn al keurig geselecteerd door vriendinnen namelijk. En denk nou niet dat je er nog iets over te zeggen hebt, want kleding die ik leuk vind is bij voorbaat al niet leuk. Het komt er min of meer op neer dat je nog een heel klein beetje kan sturen. Dus op gebied van kleding, muziek, films en jongens lig je er echt compleet uit. Niks meer aan te doen.

3.  Zo ben ik er inmiddels achter dat pubers in twee, of misschien wel drie werelden leven

Gelukkig maak ik van een zo’n wereld nog wel deel uit. Dat is namelijk thuis. Thuis, zonder vriendinnen, tel ik nog enigszins mee. Behalve als ze met hun neus in een smartphone, IPad of tv zitten hoor. Dan kost het iets meer moeite. Dan is er nog de wereld met vriendinnen. Zodra die in beeld zijn, wordt je als ouders soort van gedelete. Wil je je nog goed voelen dan kan je beter niet op school of de sportclub verschijnen. En dan is er nog, ik noem het maar een bubbel. Een puberbubbel ofzo. Dat zijn de momenten dat ze in een compleet eigen wereld leven, onbereikbaar, zoiets.

Misschien moeten we ook maar niet willen begrijpen waarom pubers zo laks zijn als het gaat om school ,maar wel behoorlijk wat tijd en energie steken in het vinden van dat ene shirtje of die ene broek.

4.  Zomaar boos, hele dagen chagrijnig, stampend de trap op, met deuren slaan, grote mond, de aller stomste moeder zijn. Ik bereid mij voor op het ergste

Persoonlijk heb ik daarmee nog weinig tot niets te maken. Maar ik begin net met een puber en een pre-puber dus ik sta nog in de wacht-stand. De andere kant van dat boos zijn is namelijk de slappe lach hebben. En niet even, nee, de hele dag door en om niks. Tenminste, ik kom er nooit zo goed achter wat er nou precies zo grappig was. Ik had erbij moeten zijn, denk ik.

5. Pubers hangen

Die zitten niet actief en gezellig op de bank, nee ze hangen. En het liefste zodra ze uit hun bed komen, tot ze toch echt naar school moeten. Zodra ze uit school komen, laten ze hun tas direct achter de voordeur op de grond vallen, en in dezelfde bewegingen worden schoenen uitgeschopt, of ik weet niet goed hoe dat gaat eigenlijk. Wat dat betreft zijn ze daar wel weer heel handig in. Er komen geen handen aan te pas in ieder geval, en ze belanden een paar centimeter achter die tas in de gang. In een gestroomlijnde beweging begeven ze zich weer naar de bank om daar vervolgens met een grote plof op te belanden, laten zich onderuitglijden en hangen. Netflix gaat aan, de smartphone, die nog aan hun hand geplakt zat, komt weer tevoorschijn en zo hangt het dan ongeveer de rest van de dag op je bank, en vergeet niet, tegen ze praten heeft absoluut geen zin. Oh ja, een weekend is een uitzondering, dan is het al een hele kunst ze uit hun bed te krijgen.

Even ter geruststelling. Normaal pubergedrag is: ongehoorzaamheid, niet nakomen van afspraken, lui en laks zijn, geen respect voor volwassenen, beetje labiel zijn of licht geraakt, ruzie zoeken of agressief worden, stiekem dingen doen, geobsedeerd zijn door het uiterlijk. Wat een geruststelling, he?

Er kan nog wel een rijtje positief gedrag tegenover staan, namelijk: pubers zijn creatief, inventief, idealistisch, ze kunnen erg grappig zijn en ze zijn sociaal. Misschien moet ik ze stimuleren om op een creatieve manier hun kamer te laten opruimen? Of het gewoon maar laten en wachten tot ze zelf genoeg van de puinhoop hebben? Of.. uh.. iemand een idee?? Of nog meer puberfeitjes?

 Laat je reactie hieronder achter voor Frederike…

Over de schrijver
Reactie plaatsen