arrow_drop_up arrow_drop_down
20 juni 2016 

Puberperikelen..... een ware uitdaging!

Het boeiende puberbrein

Een tijdje terug schreef ik ook al over de puber en inmiddels ook nog een “puber-in-spe” met wie ik in huis leef. Maar het blijft een boeiende materie. Daarom gaat ook deze blog daarover. Ik ben iemand die dingen graag wil doorgronden. Maar ik kom er steeds vaker achter dat ik mij die moeite voor wat betreft het puberbrein 8233238144_dbdf66c08d_nbeter kan besparen. Een paar dagen geleden vloog er een brood door de keuken omdat het een wit brood was. Er was eens een tijd dat dit een “feestje” was maar die tijd ligt blijkbaar achter deze puber. Gisteren was het omdat er geen tortillachips bij de tortilla’s waren. De reactie was meteen “dan hoef ik geen eten”. Waarop mijn hersenen meteen op volle toeren gingen draaien om vasthoudend te zijn in “dan krijg je vanavond helemaal niets”.  Maar waar het puberbrein het ene moment vel in de actie gaat, laat ditzelfde brein even later een zachtere, lievere kant zien “mam, wil je alsjeblieft voor mij ook een tortilla in de oven doen?”

“Ja” zeggen maar “nee” doen…..

Mijn puber heeft door omstandigheden een behoorlijke achterstand opgelopen op school. Hij is vastbesloten dat hij in ieder geval over wil gaan dit jaar. Hij komt zelf met voorstellen over wat hij graag zou willen krijgen als het hem lukt om deze doelstelling te halen. Dat klinkt allemaal goed. Ook het feit, dat hij mij iedere keer gelijk geeft als ik hem erop aanspreek dat hij dan wel echt iets aan huiswerk moet gaan doen! Hij is het helemaal met mij eens, dat wanneer hij niet gaat zitten leren of huiswerk gaat maken, het niet af komt. En toch, komt hij mij niet tot werken. Ik zit er bovenop. Ik voel me net een politieagent. Maar wat ik ook doe, het werkt niet. Daarnaast wordt het er ook niet gezelliger op in huis omdat hij vindt dat ik steeds maar zeur. Een oudere, wijze vriend om raad gevraagd die mij schetste dat hoe meer druk ik leg, hoe minder zoonlief gaat doen.

Tot tien tellen….

De wijze raad ter harte genomen en met mezelf de afspraak gemaakt, dat ik een week lang helemaal niets over huiswerk zou zeggen. Steeds tegen mezelf herhalen, dat ik deze aap niet langer op mijn schouder wil. Dat het beter is, dat puberlief zijn eigen weg moet gaan en dat het bij het leven hoort, dat je dan ook wel eens onderuit gaat. Dat hij in het ergste geval een jaar verliest door te blijven zitten. Ik heb het vol Veenklooster 01-05-2016 (3)gehouden. Vraag niet hoe, want hoe vaak ik niet tandenknarsend op de bank heb gezeten omdat hij letterlijk bleef “hangen”. Woorden snel weer ingeslikt omdat ik toch iets over huiswerk wilde gaan zeggen. Hoe vaak ik wel niet tot tien heb geteld. Na die week vroeg ik puberlief of hem ook iets was opgevallen “Ja, jij bent anders dan anders, je bent een beetje teruggetrokken en stil”. Hoewel hij dit wel heel scherp had gezien, was dit toch echt niet wat ik bedoelde. En nee…. het was hem niet echt opgevallen dat ik niet een keer over huiswerk was begonnen…… en dat is nu het ondoorgrondelijke maar misschien ook wel het leuke van het puberbrein.

Hoe doe jij dat eigenlijk bij jouw kinderen, zit jij er bovenop met huiswerk?

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies