Mijn roze met grijs tintje bevalling
06 juni 2015 
5 min. leestijd

Mijn roze met grijs tintje bevalling

Ik snel me met mijn ontbloot onderlijf op de tafel in de spreekkamer. Het is weer tijd voor het vijfjaarlijks uitstrijkje. De deur gaat op slot. De vervangende dokter glimlacht dat ze voor de zekerheid altijd de deur op slot draait tijdens dit soort onderzoeken. Ze heeft weleens een nietsvermoedend kind in de kamer binnen gehad die per ongeluk de verkeerde deur opentrok.

Ze vraagt of ik zenuwachtig ben. Ik ben gelukkig ontspannen. Ik kan wel wat hebben na een bevalling, grap ik haar toe. Ze lacht terug. “Daar heb je gelijk in. Bovendien zul je de bevalling – net als de meeste andere vrouwen – vast in een roes beleefd hebben”. Ik geef geen antwoord. Zodra ze met haar onderzoek begint, denk ik terug aan die ene dag..

Op een zondagochtend om half vier ‘s nachts begonnen mijn eerste weeën. Ik logeerde bij mama. Die laatste loodjes wilde ik niet alleen thuis zijn.

God, wat voelde ik me toen eenzaam, emotioneel en in de steek gelaten. Maar gelukkig, ik had mijn stabiele factor – mijn mama – aan mijn zij

De weeën kwamen op gang. ‘Altijd is Kortjakje ziek, midden in de week maar zondags niet’, hoorde ik mezelf stilletjes zingen. Ik was trots op mezelf. Waren dit nou de weeën? Makkie.. Althans, zo dacht ik tijdens de eerste uren.

Niemand heeft overigens ooit geweten hoe eenzaam ik me toen voelde. Ik had dierbaren om me heen, maar hij, hij was er nog niet. Hij had beloofd erbij te zijn. En ik geloofde hem. Toen nog wel. Dit zou ons moment samen zijn. Ik geloofde nog in een goede afloop. Een ‘happily ever after’ verhaal. Wat miste ik hem. Ik kon mijn pijn en verdriet verbergen. Ik moest wel. Ik had mijn concentratie nodig om de bevalling te doorstaan. Stress kon fataal zijn. Ik kende de risico’s.

De weeën werden ondertussen steeds heftiger. Ik probeerde mijn gevoel aan de kant te zetten, hoe moeilijk ook. Mijn vriendin probeerde ondertussen contact met hem te leggen.

Elke keer als die deur open ging dacht ik dat hij was gekomen. Om deze bevalling – de geboorte van ons kind – samen te beleven

Ik had vele liefdevolle mensen om me heen, maar het waren niet de handen die ik op dat moment verlangde. En die ene deur, die werd even mijn vijand.

De deur die mijn gevoel heen en weer slingerde tussen hoop en wanhoop. Hij zou dit moment toch niet missen? Dit was zijn kind. Dat kan toch niet?! Ik voelde dat hij zou komen. Vroeg of laat, maar hij zou er zijn. De avond viel. Om 18.00u werd de dienstdoende anesthesist gebeld. De pijn werd onhoudbaar. Ik zou een ruggeprik krijgen. Ein-de-lijk. Mijn lichaam was op. Mijn bloeddruk schommelde alle kanten op. Ik kon niet meer. Ik had al enige tijd een weeënstorm.

De deur ging weer open. Ja, hij was gekomen! Oo nee, het waren de assistentes. Anderhalf uur later, rond 19.30u, was het eindelijk tijd voor mijn ruggeprik. Er mocht één iemand mee naar beneden. Mama wou natuurlijk mee. Ik twijfelde. Natuurlijk wou ik dat, maar. Ik staarde ook naar die deur. Kon ik de tijd maar even stilzetten, dacht ik, want ik wist dat hij zou komen. Ik wou nog even wachten.

Ik moest echter mee. Mama ging met me mee naar beneden. Ik kreeg mijn ruggeprik. Het deed geen pijn, in tegenstelling tot alle horrorverhalen die ik kende. Ik werd spontaan ‘verliefd’ (figuurlijk dan hè) op deze anesthesist. Hij was de held van de avond. De pijn trok weg. Ik mocht weer naar boven. Het was tijd om te persen. Nog steeds hield ik hoop. Hij zou dit moment toch echt niet willen missen?

Tijdens het persen kreeg ik complicaties. Mijn kind moest met spoed ter wereld gekomen. Ze had in haar vruchtwater gepoept. En ik, ik kon niet meer persen. Ik was alle kracht verloren door een te lange en heftige weeënstorm. De woorden ‘vacuümpomp’ en ‘spoedbevalling’ vlogen me om de oren. Mijn stressgehalte steeg. Ik besefte ondanks alle pijnen wel degelijk in wat voor gevaar mijn kind zat.

Ik moest met spoed mee naar de operatiekamer. En weer mocht er één iemand mee. Mama wou natuurlijk mee. Dit moment was anders. Dit keer twijfelde ik niet meer. Er viel een last van mijn schouder. Ineens keek ik niet meer naar die deur. Ik wist dat hij niet meer zou komen.. We gingen naar beneden. Na de tweede persronde kwam mijn dochter met hulp van een vacuümpomp gezond en wel ter wereld, in het bijzijn van mijn moeder.

Aan mijn moeder de eer om haar kleindochter als een van de eersten vast te houden én haar navelstreng door te knippen.

Ik was ineens niet meer verdrietig dat hij niet was op komen dagen. Ik besefte op dat moment dat hij nooit voor zijn dochter zou kiezen. Toen al was ze allesbehalve zijn prioriteit

Geen onvoorwaardelijk- en volwaardigheid.

Op de achtergrond hoor ik ineens “Het onderzoek is klaar”. Oo ja.. Ik zat nog bij de dokter! Ik laat mijn bevallingsgedachtes weer los en werp de dokter een serieuze blik toe. Uhm nee dokter, ik heb mijn bevalling zeker niet in een roes beleefd. Ik groet haar vervolgens vriendelijk en stap de spreekkamer uit. Ik zucht even diep..

Mijn roze met grijs tintje bevalling zal me altijd levendig bijblijven. Maar ik heb het inmiddels wel een plekje gegeven. En nu kijk ik er zelfs met een glimlach op terug. Dat kan ook niet anders, want de geboorte van mijn dochter was ook meteen de geboorte van..onze drie-eenheid!

Liefs Jootje

Dit was helaas (voorlopig) mijn laatste blog hier. Wil je mij verder volgen? ik heb een eigen blogsite: http://www.mamasgeschenk.nl

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 06 Jun 2015

Wat een prachtig geschreven verhaal. Dank je wel Jootje, voor alle mooie verhalen die je met ons gedeeld hebt. We zijn er enorm trots op dat je nu zelf een prachtige blogsite hebt. Heel erg veel succes met je site en heel veel geluk met je dochter en je moeder!

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Jun 2015

Lieve Myra en het team, Jullie blijven me ontroeren met jullie mooie woorden! Een dankwoord vanuit de grond van mijn hart. Ik zeg niet tot ziens maar tot gauw. Heel veel succes met de site en met jullie persoonlijk! Ik blijf jullie zeker volgen. Liefs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 06 Jun 2015

Heel veel succes lieve jootje! ! Ik ga je zeker volgen op je eigen site!!! Veel liefs!

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Jun 2015

Dankje lieve Kimm! Lief te horen :) Jij ook veel succes met alles en veel geluk!! Liefs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 06 Jun 2015

Wat mooi omschreven! Herkenbare situatie want je wenst dat de pappa toch naar zijn kindje omkijkt. Fijn dat je mams er was. Mijn mams is de eerste 5 nachten blijven slapen en twee vriendinnen hebben mij geholpen bij de bevalling. Ook al is het niet de gewenste situatie de mensen die om jouw en je dochter staan kan je op bouwen en steunen!Liefs mij

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Jun 2015

Dankje Francis! Dat wens je zeker.. Helaas is de praktijk soms anders. En dan leer je door heel veel schade en schande dat dit beter is zo, dat je hem vooral dankbaar bent dat hij je zo'n mooi geschenk heeft gegeven en pak je je leven weer op. Voor het geluk van je kind en van jezelf. Ik wens jou het allerbeste! Liefs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jun 2015

Soms.. is het misschien beter er geen vader bij te hebben. Die van mij was er wel.. en de mongool werd kwaad omdat de gyneacoloog een man was en me ging aanraken om te toucheren. Idioot genoeg kon dezelfde man de 8 jaar ervoor me wel dwingen tot prostitutie. . Geen rose zwangerschap gehad. En al zeker geen rose bevalling.. en de kraam tijd? Mn dochter stopte met ademen na 24u. Dus ook daarvan weinig rose gezien. En ook alles behalve een roes.Neemt niet weg dat juist de bevalling en de kraamtijd mij hebben doen beseffen dat we beter af zijn zonder dan met.. en dat heb ik dan ook gerealiseerd.De eenzaamheid is soms niet te harden. Vooral ook omdat mijn dochter nog altijd niet praat (8jr) en zwaar is het ook soms zo helemaal alleen met de zorg voor een meervoudig gehandicapte dochter (dat bleek ze dus te zijn en was een van de redenen voor haar ademstop)Maar echt he. Zoooo blij dat ik van m af ben en t alleen mag doen!

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jun 2015

Dankje voor je reactie Jacqueline. Ik zie het nu ook niet (meer) als een gemis. Dat heeft toen wel enige tijd geduurd. Ik hield namelijk van hem. Die dag stond eigenlijk al meteen symbool van hoe hij in ons gezin stond; niet. Het heeft zo moeten zijn. Daarom waardeer ik enorm en ben ik dankbaar dat mijn moeder bij deze bijzondere dag was. Wat een heftig verhaal. Wat krachtig dat jij zo positief in het leven staat. Ik ben blij dat je je geluk hebt (her)vonden. Veel geluk saampjes! Liefs, Jootje

Reactie plaatsen