Bepakt en bezakt trekken we de deur dicht. In de veronderstelling dat alles onder controle is, lopen we rustig naar school.
Mijn speciale mannetje is heel relaxed en vol goede voornemens: dit schoolreisje gaat leuk worden en goed lukken. Met een stoer gezicht loopt hij vastberaden naar de bus en laat zijn koffer als eerste in de cabine doen. Als ik hem een knuffel geef en een kus kijkt hij heel verveeld… ‘Moet dit nu?’ zie ik hem denken. Snel gaat hij de bus in en aldaar zie ik hem daar heerlijk praten en steeds naar mij en zijn zus zwaaien.

Met een flinke brok in mijn keel zwaai ik hem uit als de bus weg rijdt richting de boot van Den Helder naar Texel waar hij 2 nachten zal blijven.

lighthouse-957132_640Alles is met de begeleiding goed door gesproken en ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat alles goed zal gaan!
Als ik mijn huisje inloop plopt het m’n hoofd binnen: “Neeee, ik ben zijn geld vergeten mee te geven!” Gelukkig is het snel opgelost als ik de begeleiding een berichtje heb gestuurd..pfieww…. “Oooh nee, ik ben een laken vergeten in de koffer te doen”… Hoezo alles onder controle!!!?
Alle zorgen schud ik van me af en begin aan een drukke dag, want een aantal factor X-jes hebben er voor gezorgd dat ik extra bezig ben wat ik stiekem zomaar niet erg vind vandaag!

De Factor X van deze week begon al een paar dagen voor zijn vertrek, met mijn lieve maar onhandige dochter: Pubers zonder telefoon is een ding haha, en niet zomaar een ding. Ondanks dat mevrouw zelf haar telefoon 2x flink heeft laten stuiteren en diezelfde telefoon na de 2e x keer tegen haar zei: “Je mag me horen… maar ik laat je lekker niets meer zien” , was het voor mams zaak om er voor te zorgen dat ze weer bereikbaar zou zijn en daar zat natuurlijk druk achter. Na flink wat telefoontjes met de provider en reparateurs bleek de goedkoopste oplossing een vroegtijdige verlenging met een nieuwe telefoon. Prima …zo gezegd , overlegd en gedaan.

Dusss.. maak je een afspraak met de leveringsmaatschappij… Een tijdsblok opgeven kost 10 euro dus kiezen we voor een door hen uitgekozen tijdstip. Deze viel alles mee, tussen 9 en 11 in de ochtend.Op de bewuste dag verzet en verschuif je alles: doet je raam open in de hoop de chauffeur te horen… Aaah, toch even stofzuigen op de plek waar mijn ongewilde muizenfamilie zich in een kast had weten schuil te houden, want de hondjes reageren vast wel als er wordt aangebeld. Haha, maar natuurlijk gebeurt dat niet!! Om 10 uur ontvang ik een mail… er is iets mis gegaan met de bezorging…
Huh, hoe kan dat nou, dat kan niet, gaat er door mijn hoofd en bel direct naar het bezorg bedrijf: ” Ja mevrouw, er was niemand thuis en bij de buren herkenden ze uw naam niet!!
Het telefoonnummer: ja, daar werd niet opgenomen dus is de chauffeur vertrokken”. Zucht.. “Ja maar meneer, mijn buren kennen mij al 10 jaar dat kan helemaal niet!! En het nummer dat u noemt is van de telefoon die nu wordt vervangen!! Onterecht reageerde ik behoorlijk geïrriteerd en ging snel navraag doen bij de buren. Hun zoon doet de deur daar open en zegt: ” Ooh jaa, die stuur ik net weg ze waren verkeerd”. “Neee, roep ik, je weet toch hoe ik heet !!” Zuchtend en met een rood hoofd bied ik mijn excuses aan tegen de telefoon meneer en maak nu dan maar een tijdsafspraak voor de volgende dag ter waarde van 10 euro. Pfff, als het dan nu maar gewoon goed gaat.

mobile-phone-991494_640
Hoppa, nieuw hoesje bestellen…essentieel want dit mag niet weer gebeuren. En jaahaa, het hoesje was heerlijk op tijd en hoe kan het ook anders… toen de telefoon eindelijk in huis was bleek deze niet te passen..”Mammm, ik heb het nieuwe model van mijn oude telefoon gekregen. Ik lag compleet dubbel want dat kan natuurlijk niet anders haha…oeps, een boze puber. “Nu kan ik hem nog niet gebruiken ma..(zucht).. en sta jij stom te lachen!!” Gelukkig was dit maar een simpel probleem en binnen nog geen 20 uur opgelost en blijf ik zitten met een hoesje dat niet meer te retourneren valt , omdat zowel de bon als verpakking al vermalen op de vuilnisbelt ligt… handig zo’n opgeruimde moeder, haha.
Samen met dochterlief hebben we daarna wel heerlijk genoten van 2 rustige ochtenden en gezellige avonden met ongelimiteerd muziek, zonder daarmee iemand tot last te zijn! Terwijl zoonlief het ongetwijfeld…( of met gerede twijfel) heerlijk zal hebben op Texel.

In die dagen merk je dat een kind met een beperking best een behoorlijke stempel drukt op de sfeer (alsof ik dit nog niet wist) en dat zet een moeder best flink aan het denken.

Maar dan eindelijk; het is vrijdag!!! Om half 3 komt de bus; natuurlijk niet! Ze missen de boot en zijn er pas om half 4.
Weer die enorme brok in m’n keel als de bus aankomt!! Wat heb ik dat mannetje gemist die zo stoer en schor de bus uit komt. Als ik z’n koffer uitpak, ploft hij op de bank en langzaam komen de verhalen. Maar hij is vooral rustig en moe; iets wat ik niet van hem gewend ben. Ik vraag dan ook om de 10 minuten of alles goed wel goed gaat haha: Hij kijkt me dan alleen maar aan vanachter z’n zo gemiste beeldscherm.. en knikt.
Als ik vrijdag avond in m’n bedje stap naast mijn vermoeide kereltje die nu echt niet alleen slapen wil, ben ik een beetje misselijk en duizelig… waarschijnlijk heb ik me de afgelopen dagen toch echt drukker gemaakt dan ik dacht. Maar ondanks dat valt deze happy mama met een big smile in slaap.
Mijn gezin is weer compleet!!
Liefs, Running Bee