En daar ging de zelfbewuste mama die voor haar zelf koos. Gevloerd…

Daar waar ik alles helder voor ogen had en met vooral een duidelijk doel, daar zit nu een grijze drab die zich om me heel sluit. Het doel is opgeslorpt door de grijze massa. Ik weet dat het er ergens zit maar ik kan het niet meer zien, laat staan dat ik weet hoe ik het weer aan kan raken.

Verlamd sta ik daar, totaal passief in deze achtbaan van emoties. Woede, verdriet, irritaties, onmacht….hier en daar een plukje realiteit. Ik kan het niet meer verwerken. Het is te veel…Het sluit zich om me heen. Beneemt me de adem en ook de slaap als ik toch nog het einde van de dag heb weten te halen.

We zijn er niet aan begonnen met het idee dat dit makkelijk zou zijn….maar dit is wel heel pittig.Zelfs mijn lijf geeft het op. Mijn BMI is elite-look-waardig maar door de formule der jaren zijn er meer verschillen dan vergelijken. 400 jaar geleden zou ik zo de brandstapel op zijn gegaan en als ik eerlijk ben zie ik zelf meer vergelijkingen met Mik Mak de heks dan met een model.

Scheiden is echt fucking hardcore …

Ieder probeert zijn eigen belangen te behartigen. In een verwoede poging de wederhelft daar niet te veel schade mee te doen. Zonder al te veel succes. We proberen ons eigen rechtmatige proces te volgen maar het lijnrecht tegenover elkaar staan binnen de vier muren voelt als een strijd die niet te winnen valt. Onmacht viert zegen…de enige winnaar.

En papa en mama zijn onherroepelijk verbonden door twee kleine mensjes die niets liever willen dan in alle vrijheid, de liefde van beide ouders voelen zonder de beklemmende strengels van die spanning waar ze niets van snappen. Die willen gewoon dat we straks nog steeds samen om de keukentafel een bord spaghetti kunnen eten…

Ik heb de overtuiging dat we hier straks alle vier beter en gelukkiger uit gaan komen….
Maar daar is ook die andere kant…een diepgewortelde onzekerheid die de overhand krijgt: Ik ben hier niet sterk genoeg voor, te bang, te broos…dat kleine ingrediënt wat mijn strijdvaardigheid tot die grijze massa heeft doen veranderen. Waar is de wijn…

scheiden is echt fucking hardcore

Maar daarnaast is er ook de diepgewortelde behoefte om mezelf terug te vinden. Ik spartel de dag door met maar één boodschap in m’n hoofd. Claire, herpak je. Verman je! Je kinderen hebben je nodig.

Als ik achter mijn lap-top zit in mijn zoektocht om een nieuw huisje te vinden waar in de komende tijd met mijn kinderen terecht kan, kruipt Floris op m’n schoot en vraagt wat ik aan het doen ben. Hij kijkt naar het scherm. Hetzelfde scherm wat hij de dag ervoor ook zag, toen hij dezelfde vraag stelde. Ik voel zijn onrust. Hij kruipt tegen me aan…

Hier helpt internet, geen smartphone, geen tv, geen mooie foto’s of wijn. Geen groot huis, City Action politiebureau of stoere Vingino jasjes. Daar, samen op die stoel….in die grote grijze drab ben ik even in staat om naar mezelf te kijken en naar de twee kindjes die me nu laten zien wie ik ben.

Accepteren

Ik heb geen overzicht, geen houvast aan zekerheden…nog niet eens een huis. Maar er zit een bel liefde in m’n hart die er voor zorgt dat ik hier uit ga komen. Dat kleine ingrediënt waar die grijze kwab bang voor is. Ik laat het maar gebeuren…controle krijg ik toch niet. Accepteren zoals het is…het is wat het is.

Pour yourself a drink, put on some lipstick, and pull yourself together. -Liz Taylor-

Zie ook: Fouten die pas gescheiden ouders kunnen maken

Hoe heb jij jouw scheiding ervaren? Deel het met ons en laat een reactie achter.