Al vanaf het moment dat ik wist dat ik het alleen ging doen vraag ik me af wat ik anders had kunnen doen… of ik überhaupt iets had kunnen doen om Nya een gezin te geven. Het is een schuldgevoel als alleenstaande moeder omdat het niet eerlijk is voor haar en zij hier niet voor gekozen heeft.

Ik blijf mezelf de schuld geven van het feit dat haar vader is ‘weggelopen’. Nu merk ik aan mezelf dat ik nogal de neiging heb om dingen goed te maken met spulletjes.

Als ik Nya’s vader gesproken heb, ga ik 9 van de 10 keer naar de stad om iets leuks voor haar te kopen. Idioot natuurlijk, want Nya merkt niet eens dat ik met haar vader praat of zelfs dat ze een vader heeft. Maar elke keer dat schuldgevoel als alleenstaande moeder 1er een berichtje binnen komt om te vragen hoe het met haar gaat, heb ik het schuldgevoel als alleenstaande moeder dat ik haar tekort doe en dat wil ik goedmaken.

Ik kan haar geen vader geven maar wel leuke spullen. En ook al weet ik dat dit niet de juiste oplossing is, vind ik het erg moeilijk om dit mezelf af te leren. Nu hij al 6 maanden in het buitenland zit ben ik er aan gewend dat hij niet langskomt en voel ik me iets minder schuldig omdat ze hem niet steeds weg ziet gaan. Maar precies nu ik hier aan gewend ben komt hij in november naar Nederland voor 2 weken. En begint alles weer van voor af aan.

Nu een maand van te voren ben ik al zenuwachtig.

Hij krijgt haar niet alleen en daar heb ik zo mijn eigen redenen voor maar dat betekent ook dat ik veel tijd met hem door zal brengen in november.

Van alles gaat door mijn hoofd, hoe zal Nya het vinden? Herkent ze hem wel? Wat als hij straks weer weggaat? En hoe gaat dit allemaal voor mij voelen? Ondanks dat ik nog steeds heel erg gekwetst ben wil ik dit niet tussen hem en Nya in laten staan. Ik wil ervoor openstaan dat zij samen een band opbouwen en dat ze leert waar 50% van haar DNA vandaan komt. Maar nu hij weer langskomt gaat dit waarschijnlijk ook veel gevolgen hebben voor mijn schuldgevoel als alleenstaande moeder, over mezelf en over het leven dat ik leid. Het gevoel dat ik haar tekort doe gaat weer sterker worden en ook het gevoel dat ik het niet goed doe komt dan terug. Ik ben altijd al onzeker geweest maar bij hem ben ik altijd net even wat erger.

Ik voed ons kind op zonder zijn hulp, dit betekent dat hij het waarschijnlijk met een hoop dingen niet eens zal zijn. Maar wat zou ik dan moeten doen? Mijn hele leven aanpassen zodat hij wel tevreden is en dat terwijl hij amper een deel van dit leven uitmaakt?


Ik denk dat ik moet leren loslaten, ik moet hem en de hele situatie van me afzetten en verder gaan.

Al anderhalf jaar blijf ik hangen op een punt van ongeloof en onzekerheid. Ik heb nog dagelijks het gevoel dat ik van buitenaf kijk naar wat er allemaal gebeurd is zonder dat ik me realiseer dat dat mijn werkelijkheid is.

 

Hoe laat je iemand los waar je zoveel van gehouden hebt en waar je een kindje mee hebt? Iemand tips?