Schuldgevoel als alleenstaande moeder
10 oktober 2015 
3 min. leestijd

Schuldgevoel als alleenstaande moeder

Al vanaf het moment dat ik wist dat ik het alleen ging doen vraag ik me af wat ik anders had kunnen doen… of ik überhaupt iets had kunnen doen om Nya een gezin te geven. Het is een schuldgevoel als alleenstaande moeder omdat het niet eerlijk is voor haar en zij hier niet voor gekozen heeft.

Ik blijf mezelf de schuld geven van het feit dat haar vader is ‘weggelopen’. Nu merk ik aan mezelf dat ik nogal de neiging heb om dingen goed te maken met spulletjes.

Als ik Nya’s vader gesproken heb, ga ik 9 van de 10 keer naar de stad om iets leuks voor haar te kopen. Idioot natuurlijk, want Nya merkt niet eens dat ik met haar vader praat of zelfs dat ze een vader heeft. Maar elke keer dat schuldgevoel als alleenstaande moeder 1er een berichtje binnen komt om te vragen hoe het met haar gaat, heb ik het schuldgevoel als alleenstaande moeder dat ik haar tekort doe en dat wil ik goedmaken.

Ik kan haar geen vader geven maar wel leuke spullen. En ook al weet ik dat dit niet de juiste oplossing is, vind ik het erg moeilijk om dit mezelf af te leren. Nu hij al 6 maanden in het buitenland zit ben ik er aan gewend dat hij niet langskomt en voel ik me iets minder schuldig omdat ze hem niet steeds weg ziet gaan. Maar precies nu ik hier aan gewend ben komt hij in november naar Nederland voor 2 weken. En begint alles weer van voor af aan.

Nu een maand van te voren ben ik al zenuwachtig.

Hij krijgt haar niet alleen en daar heb ik zo mijn eigen redenen voor maar dat betekent ook dat ik veel tijd met hem door zal brengen in november.

Van alles gaat door mijn hoofd, hoe zal Nya het vinden? Herkent ze hem wel? Wat als hij straks weer weggaat? En hoe gaat dit allemaal voor mij voelen? Ondanks dat ik nog steeds heel erg gekwetst ben wil ik dit niet tussen hem en Nya in laten staan. Ik wil ervoor openstaan dat zij samen een band opbouwen en dat ze leert waar 50% van haar DNA vandaan komt. Maar nu hij weer langskomt gaat dit waarschijnlijk ook veel gevolgen hebben voor mijn schuldgevoel als alleenstaande moeder, over mezelf en over het leven dat ik leid. Het gevoel dat ik haar tekort doe gaat weer sterker worden en ook het gevoel dat ik het niet goed doe komt dan terug. Ik ben altijd al onzeker geweest maar bij hem ben ik altijd net even wat erger.

Ik voed ons kind op zonder zijn hulp, dit betekent dat hij het waarschijnlijk met een hoop dingen niet eens zal zijn. Maar wat zou ik dan moeten doen? Mijn hele leven aanpassen zodat hij wel tevreden is en dat terwijl hij amper een deel van dit leven uitmaakt?


Ik denk dat ik moet leren loslaten, ik moet hem en de hele situatie van me afzetten en verder gaan.

Al anderhalf jaar blijf ik hangen op een punt van ongeloof en onzekerheid. Ik heb nog dagelijks het gevoel dat ik van buitenaf kijk naar wat er allemaal gebeurd is zonder dat ik me realiseer dat dat mijn werkelijkheid is.

Hoe laat je iemand los waar je zoveel van gehouden hebt en waar je een kindje mee hebt? Iemand tips?

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Oct 2015

geen schuldgevoel hebben aub ! Vader van mijn kleine woont aan de andere kant van de wereld en het is mijn schuld dat zyn vader niet in zn leven is, de eerste 2 jaar deed ik precies hetzelfde maar uiteindelijk ga je alleen jezelf ermee hebben omdat je kind zwaar verwend word en uiteindelijk over je heen gaat lopen. Ik ben nu een stuk strenger geworden en merk dat het positieve wending heeft :) sterkte ermee en niet meer schuldig voelen !!

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Oct 2015

Haay, bedankt voor het lezen van mijn verhaal en voor je steun! Ik merk inderdaad dat mijn dochter precies weet wanneer ze even lief moet kijken of even een extra knuffeltje moet brengen om haar zin te krijgen! bedankt voor je tip ik ga er zeker mee aan de gang

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Oct 2015

Je mag me altijd mailen voor tips; info@mamasgeschenk.nl. Op mijn eigen blogsite vind je ook regelmatig openhartige blogs over dit onderwerp. Schroom niet om me te mailen voor advies. Heel veel geluk, kracht en wijsheid gewenst!

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Oct 2015

Hallo Jootje, heel erg bedankt voor het lezen van mijn verhaal! wat lief dat je me advies wilt geven en ik denk dat je zeker een mail kunt verwachten binnenkort ! liefs lindy

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Oct 2015

Ik weet niet de exacte situatie natuurlijk, maar degene die zich schuldig zou moeten voelen is haar vader! Ik weet hoe je je voelt, ik heb die gedachtes ook soms. Het is alleen niet terecht om jezelf er zo mee te kwellen. Uiteindelijk zijn beide ouders verantwoordelijk voor de situatie zoals die er nu uitziet. Leuke spullen kopen voor je dochter zal niks oplossen inderdaad, je zegt het zelf al. Probeer dat misschien om te zetten in quality time zoals leuke dingen doen enzo. Veel succes en voel je absoluut niet schuldig meid! Je dochter heeft juist veel geluk met een mama zoals jij! Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Oct 2015

Dankjewel voor je steun en voor het lezen van mijn verhaal! ik ben blij dat ik niet de enige ben die dit voelt (hoe lullig dat ook klinkt) ik vind het al een heel fijn gevoel dat er moeders zijn die precies met het zelfde worstelen als ik. en bedankt voor je tip ipv spullen kopen leuke dingen doen. super goed idee! liefs lindy

Reactie plaatsen